noun · femininethird declension
incitātiō
incitātiō f (genitive incitātiōnis)
Classical[ɪŋ.kɪˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[in̠ʲ.t͡ʃiˈtat.t͡si.o]
Meaning
- incitement
- vehemence, ardour
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incitātiō | incitātiōnēs |
| genitive | incitātiōnis | incitātiōnum |
| dative | incitātiōnī | incitātiōnibus |
| accusative | incitātiōnem | incitātiōnēs |
| ablative | incitātiōne | incitātiōnibus |
| vocative | incitātiō | incitātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ardor, inflammatio animi, incitatio mentis, mentis vis incitatior
- enthusiasm.
incĭtātĭo, ōnis, f. incito,
I. an inciting, incitement in an act. and pass. sense (Ciceron.).
I. Act., an inciting, rousing, instigating:
languentis populi, Cic. de Or. 2, 9, 35: acris et vehemens, id. ib. 2, 43, 183.— II. Pass., violent motion, rapidity, vehemence, ardor, energy.
A. Lit.:
qui (sol) tanta incitatione fertur, ut, celeritas ejus quanta sit, ne cogitari quidem possit, Cic. Ac. 2, 26, 82: ejaculari incitatione, Scrib. Comp. 84.—B. Trop.: est quaedam animi incitatio atque alacritas naturaliter innata omnibus, * Caes. B. C. 3, 92, 3:
mentis, Cic. Div. 1, 40, 89: sic evolavit oratio, ut ejus vim atque incitationem aspexerim, id. de Or. 1, 35, 161.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incitātiō ōnis, f
incito, an inciting, incitement, rousing, instigating: languentis populi: acris et vehemens.—Rapidity, speed: qui (sol) tantā incitatione fertur, ut, etc.—Fig., vehemence, ardor, energy: animi, Cs.: orationis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin incitātiō From incitō + -tiō.
Descendants
- Catalanincitació
- Frenchincitation
- Italianincitazione
- Portugueseincitação
- Romanianincitație
- Spanishincitación
- Galicianincitación