adjectivefirst/second-declension adjective
impūrātus
impūrātus (feminine impūrāta, neuter impūrātum)
Classical[ɪm.puːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[im.puˈraː.tus]
Meaning
- adjectivedefiled, infamous, abandoned, vile
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impūrātus | impūrāta | impūrātum |
| genitive | impūrātī | impūrātae | impūrātī |
| dative | impūrātō | impūrātae | impūrātō |
| accusative | impūrātum | impūrātam | impūrātum |
| ablative | impūrātō | impūrātā | impūrātō |
| vocative | impūrāte | impūrāta | impūrātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impūrātī | impūrātae | impūrāta |
| genitive | impūrātōrum | impūrātārum | impūrātōrum |
| dative | impūrātīs | impūrātīs | impūrātīs |
| accusative | impūrātōs | impūrātās | impūrāta |
| ablative | impūrātīs | impūrātīs | impūrātīs |
| vocative | impūrātī | impūrātae | impūrāta |
impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),
I. morally defiled; hence, in gen., infamous, abominable, abandoned, vile (ante- and post-class.):
impuratus me ille ut etiam irrideat? that vile wretch, Ter. Phorm. 4, 3, 64; 5, 7, 69: belua, as a term of reproach, Plaut. Rud. 2, 6, 59: nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime, id. ib. 3, 4, 46: impuratissima illa capita (hominum), App. M. 8, p. 221, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impūrātus (inp-) adj.
impurus, defiled, infamous, abandoned, vile: ille, that vile wretch, T.: hunc inpuratum Ulcisci, T.
Origins
Formed as if the perfect passive participle of an unattested verb *impūrō, *impūrāre (“to defile, make impure”) (other forms not in regular use), from impūrus (“unclean, impure, defiled”) + -ō (suffix forming first-conjugation verbs from nouns and adjectives).