LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

impūrātus

impūrātus (feminine impūrāta, neuter impūrātum)
Classical[ɪm.puːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[im.puˈraː.tus]

Meaning

  1. adjectivedefiled, infamous, abandoned, vile

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūrātusimpūrātaimpūrātum
genitiveimpūrātīimpūrātaeimpūrātī
dativeimpūrātōimpūrātaeimpūrātō
accusativeimpūrātumimpūrātamimpūrātum
ablativeimpūrātōimpūrātāimpūrātō
vocativeimpūrāteimpūrātaimpūrātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpūrātīimpūrātaeimpūrāta
genitiveimpūrātōrumimpūrātārumimpūrātōrum
dativeimpūrātīsimpūrātīsimpūrātīs
accusativeimpūrātōsimpūrātāsimpūrāta
ablativeimpūrātīsimpūrātīsimpūrātīs
vocativeimpūrātīimpūrātaeimpūrāta

impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),
I. morally defiled; hence, in gen., infamous, abominable, abandoned, vile (ante- and post-class.): impuratus me ille ut etiam irrideat? that vile wretch, Ter. Phorm. 4, 3, 64; 5, 7, 69: belua, as a term of reproach, Plaut. Rud. 2, 6, 59: nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime, id. ib. 3, 4, 46: impuratissima illa capita (hominum), App. M. 8, p. 221, 19.

Origins

Formed as if the perfect passive participle of an unattested verb *impūrō, *impūrāre (“to defile, make impure”) (other forms not in regular use), from impūrus (“unclean, impure, defiled”) + -ō (suffix forming first-conjugation verbs from nouns and adjectives).

Quick answers

What does impūrātus mean in Latin?
impūrātus, a adjective, means “defiled, infamous, abandoned, vile”.
How do you pronounce impūrātus?
In classical Latin, [ɪm.puːˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.puˈraː.tus].