LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

crēdulus

crēdulus (feminine crēdula, neuter crēdulum)
Classical[ˈkreː.dʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈkrɛː.du.lus]

Meaning

  1. adjectivethat easily believes a thing, easy of belief
    cōnscia mēns rēctī fāmae mendācia rīsit, sed nōs in vitium crēdulā turbā sumus Her mind knew [her own] innocence, and laughed at the malicious gossip, but we – as a crowd, we easily believe in [someone else’s] fault.(See Claudia Quinta.)8 CE, Ovidius, Fasti 4.311–312
  2. adjectivecredulous, gullible
  3. adjectivetrusting, trusting in
  4. adjectivefull of confidence in, confiding in

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecrēduluscrēdulacrēdulum
genitivecrēdulīcrēdulaecrēdulī
dativecrēdulōcrēdulaecrēdulō
accusativecrēdulumcrēdulamcrēdulum
ablativecrēdulōcrēdulācrēdulō
vocativecrēdulecrēdulacrēdulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecrēdulīcrēdulaecrēdula
genitivecrēdulōrumcrēdulārumcrēdulōrum
dativecrēdulīscrēdulīscrēdulīs
accusativecrēdulōscrēdulāscrēdula
ablativecrēdulīscrēdulīscrēdulīs
vocativecrēdulīcrēdulaecrēdula

crēdŭlus, a, um, adj. credo, II. C. 2.,
I. that easily believes a thing, credulous, easy of belief, confiding.
I. Prop. (freq. and class.).
(a). Absol.: in fabulis stultissima persona est improvidorum et credulorum senum, Cic. Lael. 26, 100: stultus auditor et credulus, id. Font. 6, 13; Quint. 11, 1, 71; Tac. H. 1, 12 fin.; Hor. C. 1, 5, 9; Ov. M. 3, 432 et saep.—Of fishes trusting to the hook, Ov. M. 8, 858; cf. credulitas; and of animals anticipating no danger, Hor. Epod. 16, 33.—
(b). With dat.: non ego credulus illis, Verg. E. 9, 34; Prop. 1, 3, 28; Hor. C. 1, 11, 8; Sil. 10, 478; Tac. H. 2, 23.—*
(g). With in aliquid: nos in vitium credula turba sumus, Ov F. 4, 312.—
II. Transf., of inanimate subjects: aures regis, Curt. 10, 1, 28: credula res amor est, Ov. H. 6, 21; id. M. 7, 826: spes animi mutui, Hor. C. 4, 1, 30: convivia, full of confidence, confiding, trusting, Just. 2, 10, 10: fama ( = facile credens), Tac. H. 1, 34 fin.; cf. Roth ad Tac. Agr. p. 210.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱerd-
  2. Proto-Indo-European*ḱḗr
  3. Proto-Indo-European*dʰeh₁-
  4. Proto-Indo-European*ḱérddʰeh₁ti
  5. Proto-Indo-European*ḱréddʰeh₁ti
  6. Proto-Italic*krezðō
  7. Latincrēdulus

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin crēdulus From crēdō (“to believe”) + -ulus (“-ing”).

Descendants
  • Englishcredulous
  • Frenchcrédule
  • Italiancredulo
  • Portuguesecrédulo
  • Romaniancredul
  • Spanishcrédulo

Quick answers

What does crēdulus mean in Latin?
crēdulus, a adjective, means “that easily believes a thing, easy of belief; credulous, gullible; trusting, trusting in”.
How do you pronounce crēdulus?
In classical Latin, [ˈkreː.dʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkrɛː.du.lus].
Where does crēdulus come from?
Proto-Indo-European *ḱerd- → Proto-Indo-European *ḱḗr → Proto-Indo-European *dʰeh₁- → Proto-Indo-European *ḱérddʰeh₁ti → Proto-Indo-European *ḱréddʰeh₁ti → Proto-Italic *krezðō → Latin crēdulus.