LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

incrēdibilis

incrēdibilis (neuter incrēdibile, adverb incrēdibiliter)
Classical[ɪŋ.kreːˈdɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iŋ.kreˈdiː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationunbelievable, incredible
    Num mē fefellit, Catilīna, nōn modo rēs tanta, tam atrōx, tamque incrēdibilis, vērum — id quod multō magis est admīrandum — diēs?Was I mistaken, Catiline, in not only a matter so important, so atrocious, and so incredible, but also — that which must be admired all the more — the very day? (That is, Cicero had announced an open revolt by an accomplice of Catiline.)63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.7

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincrēdibilisincrēdibilisincrēdibile
genitiveincrēdibilisincrēdibilisincrēdibilis
dativeincrēdibilīincrēdibilīincrēdibilī
accusativeincrēdibilemincrēdibilemincrēdibile
ablativeincrēdibilīincrēdibilīincrēdibilī
vocativeincrēdibilisincrēdibilisincrēdibile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincrēdibilēsincrēdibilēsincrēdibilia
genitiveincrēdibiliumincrēdibiliumincrēdibilium
dativeincrēdibilibusincrēdibilibusincrēdibilibus
accusativeincrēdibilīs
incrēdibilēs
incrēdibilīs
incrēdibilēs
incrēdibilia
ablativeincrēdibilibusincrēdibilibusincrēdibilibus
vocativeincrēdibilēsincrēdibilēsincrēdibilia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incredibile dictu est
it sounds incredible.

incrēdĭbĭlis, e, adj. 2. in-credo.
I. Pass.
A. That cannot be believed, incredible, extraordinary, unparalleled (class.): fides, Cic. Fam. 13, 54: quaedam et prope singularis et divina vis ingenii, id. Or. 1, 38, 172: voluptas, id. Cat. 1, 10: foedus sceleris, id. ib. 2, 4: furor, id. Sull. 27: rem facere incredibilem, id. Inv. 2, 13, 42: incredibilia probabilibus intexere, id. Part. 4, 12: incredibile est, it is incredible, id. Att. 13, 23, 3: praeter spem atque incredibile hoc mihi obtigit, unforeseen, Ter. Phorm. 2, 1, 9: incredibile est, quanta me molestia affecerit, Cic. Att. 15, 1, 1; so Quint. 1, 1, 32. —With inf.: incredibile est, a filio patrem occisum, Quint. 7, 2, 31: incredibilem in modum concursus fiunt, Cic. Att. 5, 16, 3: incredibile quantum coaluere, Just. 36, 2 fin.—With sup. in u (not in Cic.): incredibile memoratu est, quam facile coaluerint, Sall. C. 6, 2.—
B. Not worthy of belief, or that is not believed (ante-class.), Plaut. Bacch. 4, 3, 3. —
II. Act., unbelieving, incredulous (post-class.): incredibiles cogentur credere, App. Trim. p. 93, 25.— Hence, adv.: incrēdĭbĭlĭter, incredibly, extraordinarily (class.): quibus ego incredibiliter delector, Cic. de Sen. 15, 51: consentire, id. Phil. 1, 15, 36: pertimuit, id. Att. 8, 7, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincrēdibilis

Latin crēdibilis Latin incrēdibilis From in- + crēdibilis.

Descendants
  • Catalanincreïble
  • Englishincredible
  • Frenchincrédible
  • Frenchincroyable
  • Italianincredibile
  • Italianincredevole
  • Portugueseincrível
  • Romanianincredibil
  • Spanishincreíble
  • Asturianincreíble

In English words that came into English from incrēdibilis

  • incredibleincrēdibilis
  • incredibilityincredibilitas

Quick answers

What does incrēdibilis mean in Latin?
incrēdibilis, a adjective, means “unbelievable, incredible”.
How do you pronounce incrēdibilis?
In classical Latin, [ɪŋ.kreːˈdɪ.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kreˈdiː.bi.lis].
Where does incrēdibilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incrēdibilis.