adjectivefirst/second-declension adjective
incrēditus
incrēditus (feminine incrēdita, neuter incrēditum)
Classical[ɪŋˈkreː.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[iŋˈkrɛː.di.tus]
Meaning
- adjectivedisbelieved, discredited
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incrēditus | incrēdita | incrēditum |
| genitive | incrēditī | incrēditae | incrēditī |
| dative | incrēditō | incrēditae | incrēditō |
| accusative | incrēditum | incrēditam | incrēditum |
| ablative | incrēditō | incrēditā | incrēditō |
| vocative | incrēdite | incrēdita | incrēditum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incrēditī | incrēditae | incrēdita |
| genitive | incrēditōrum | incrēditārum | incrēditōrum |
| dative | incrēditīs | incrēditīs | incrēditīs |
| accusative | incrēditōs | incrēditās | incrēdita |
| ablative | incrēditīs | incrēditīs | incrēditīs |
| vocative | incrēditī | incrēditae | incrēdita |
in-crēdĭtus, a, um, adj.,
I. disbelieved, discredited (post-class.):
vaticinia Cassandrae, App. de Deo Socrat. p. 52, 11.Origins
From in- (“un-”) + crēditus (“credited, believed”, perfect passive participle of crēdo).