LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incrēditus

incrēditus (feminine incrēdita, neuter incrēditum)
Classical[ɪŋˈkreː.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[iŋˈkrɛː.di.tus]

Meaning

  1. adjectivedisbelieved, discredited

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincrēditusincrēditaincrēditum
genitiveincrēditīincrēditaeincrēditī
dativeincrēditōincrēditaeincrēditō
accusativeincrēditumincrēditamincrēditum
ablativeincrēditōincrēditāincrēditō
vocativeincrēditeincrēditaincrēditum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincrēditīincrēditaeincrēdita
genitiveincrēditōrumincrēditārumincrēditōrum
dativeincrēditīsincrēditīsincrēditīs
accusativeincrēditōsincrēditāsincrēdita
ablativeincrēditīsincrēditīsincrēditīs
vocativeincrēditīincrēditaeincrēdita

in-crēdĭtus, a, um, adj.,
I. disbelieved, discredited (post-class.): vaticinia Cassandrae, App. de Deo Socrat. p. 52, 11.

Origins

From in- (“un-”) + crēditus (“credited, believed”, perfect passive participle of crēdo).

Quick answers

What does incrēditus mean in Latin?
incrēditus, a adjective, means “disbelieved, discredited”.
How do you pronounce incrēditus?
In classical Latin, [ɪŋˈkreː.dɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkrɛː.di.tus].