LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

incrēdulitās

incrēdulitās f (genitive incrēdulitātis)
Classical[ɪŋ.kreːˈdʊ.lɪ.taːs]Ecclesiastical[iŋ.kreˈduː.li.tas]

Meaning

  1. disbelief, incredulity
  2. unbelief (religious)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincrēdulitāsincrēdulitātēs
genitiveincrēdulitātisincrēdulitātum
dativeincrēdulitātīincrēdulitātibus
accusativeincrēdulitātemincrēdulitātēs
ablativeincrēdulitāteincrēdulitātibus
vocativeincrēdulitāsincrēdulitātēs

incrēdŭlĭtas, ātis, f. incredulus,
I. disbelief, incredulity (post-class.).
I. In gen., App. M. 1, p. 111, 18.—
II. Esp., religious disbelief, incredulity, Cod. Th. 16, 8, 19; Paul. Nol. Carm. 6, 95: venit ira Dei super filios incredulitatis, Vulg. Col. 3, 6 al.

Origins

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin incrēdulitās From incredulus + -tās.

Descendants
  • Englishincredulity

In English words that came into English from incrēdulitās

  • incredulityincrēdulitās

Quick answers

What does incrēdulitās mean in Latin?
incrēdulitās, a noun, means “disbelief, incredulity; unbelief (religious)”.
What is the genitive of incrēdulitās?
The genitive singular is incrēdulitātis. incrēdulitās is feminine, third declension.
How do you pronounce incrēdulitās?
In classical Latin, [ɪŋ.kreːˈdʊ.lɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kreˈduː.li.tas].