noun · femininethird declension
incrēdulitās
incrēdulitās f (genitive incrēdulitātis)
Classical[ɪŋ.kreːˈdʊ.lɪ.taːs]Ecclesiastical[iŋ.kreˈduː.li.tas]
Meaning
- disbelief, incredulity
- unbelief (religious)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
fideī dēfectus, diffīdentiaincrēdulitās -ātis (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 11
dēfectus fideīincrēdulitās -ātis (f) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 10, 14, 22
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incrēdulitās | incrēdulitātēs |
| genitive | incrēdulitātis | incrēdulitātum |
| dative | incrēdulitātī | incrēdulitātibus |
| accusative | incrēdulitātem | incrēdulitātēs |
| ablative | incrēdulitāte | incrēdulitātibus |
| vocative | incrēdulitās | incrēdulitātēs |
incrēdŭlĭtas, ātis, f. incredulus,
I. disbelief, incredulity (post-class.).
I. In gen., App. M. 1, p. 111, 18.—
II. Esp., religious disbelief, incredulity, Cod. Th. 16, 8, 19; Paul. Nol. Carm. 6, 95:
venit ira Dei super filios incredulitatis, Vulg. Col. 3, 6 al.Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin incrēdulitās From incredulus + -tās.
Descendants
- Englishincredulity
In English words that came into English from incrēdulitās
- incredulityincrēdulitās