LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

crēdibilis

crēdibilis (neuter crēdibile, adverb crēdibiliter)
Classical[kreːˈdɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[kreˈdiː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationcredible, worthy of belief, believable
  2. two terminationlikely

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecrēdibiliscrēdibiliscrēdibile
genitivecrēdibiliscrēdibiliscrēdibilis
dativecrēdibilīcrēdibilīcrēdibilī
accusativecrēdibilemcrēdibilemcrēdibile
ablativecrēdibilīcrēdibilīcrēdibilī
vocativecrēdibiliscrēdibiliscrēdibile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecrēdibilēscrēdibilēscrēdibilia
genitivecrēdibiliumcrēdibiliumcrēdibilium
dativecrēdibilibuscrēdibilibuscrēdibilibus
accusativecrēdibilīs
crēdibilēs
crēdibilīs
crēdibilēs
crēdibilia
ablativecrēdibilibuscrēdibilibuscrēdibilibus
vocativecrēdibilēscrēdibilēscrēdibilia

crēdĭbĭlis, e, adj. credo,
I. worthy of belief, credible: credibile est quod sine ullo teste auditoris opinione firmatur, Cic. Inv. 1, 30, 48 (class. in prose and poetry): tametsi verissimum esse intellegebam, tamen credibile fore non arbitrabar, Cic. Verr. 2, 5, 61, § 158: narrationes, id. Or. 36, 124; cf. Quint. 4, 2, 52: imago rerum, id. 4, 2, 123: ratio, id. 5, 12, 13: suspicio, id. 9, 2, 90 et saep.: magnum narras, vix credibile, * Hor. S. 1, 9, 52; cf.: vix credibile dictu, Curt. 5, 13, 22: credibile est, with acc. and inf., Quint. 2, 3, 5; 5, 6, 2; 5, 10, 19 al.: credibili fortior illa fuit, Ov. F. 3, 618; cf. id. Tr. 1, 5, 49: aliquid credibile facere, Quint. 4, 2, 47; 4, 2, 110; 9, 1, 19; Just. 5, 5, 7: animo tyranni credibile judicium facere, Liv. 24, 5, 13.—Comp., Quint. 4, 2, 124; 6, 3, 4.— Adv.: crēdĭbĭlĭter, credibly, Cic. Deiot. 6, 17; Quint. 2, 15, 36; 3, 11, 1 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱerd-
  2. Proto-Indo-European*ḱḗr
  3. Proto-Indo-European*dʰeh₁-
  4. Proto-Indo-European*ḱérddʰeh₁ti
  5. Proto-Indo-European*ḱréddʰeh₁ti
  6. Proto-Italic*krezðō
  7. Latincrēdibilis

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin crēdibilis From crēdō (“believe”) + -bilis.

Elsewhere
  • Frenchcrédiblefrom Middle French credible
  • Romaniancredibilfrom Middle French credible
  • Englishcrediblefrom Middle French credible
  • Catalancreïble
  • Italiancredibile
  • Portuguesecredível
  • Spanishcreíble
Italo-Romance
  • Italiancredevole
Ibero-Romance
  • Portuguesecrível
  • Galiciancríbel
  • Galiciancrible

In English words that came into English from crēdibilis

  • crediblecrēdibilis
  • incredibleincrēdibilis
  • credibilitycredibilitas
  • incredibilityincredibilitas

Quick answers

What does crēdibilis mean in Latin?
crēdibilis, a adjective, means “credible, worthy of belief, believable; likely”.
How do you pronounce crēdibilis?
In classical Latin, [kreːˈdɪ.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kreˈdiː.bi.lis].
Where does crēdibilis come from?
Proto-Indo-European *ḱerd- → Proto-Indo-European *ḱḗr → Proto-Indo-European *dʰeh₁- → Proto-Indo-European *ḱérddʰeh₁ti → Proto-Indo-European *ḱréddʰeh₁ti → Proto-Italic *krezðō → Latin crēdibilis.
Which English words come from crēdibilis?
English words that go back to Latin crēdibilis include credible, incredible, credibility and incredibility.