noun · femininefirst declension
convenientia
convenientia f (genitive convenientiae)
Classical[kɔn.wɛ.niˈɛn.ti.a]Ecclesiastical[koɱ.ve.niˈɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineaccord, harmony, symmetry, agreement, conformity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | convenientia | convenientiae |
| genitive | convenientiae | convenientiārum |
| dative | convenientiae | convenientiīs |
| accusative | convenientiam | convenientiās |
| ablative | convenientiā | convenientiīs |
| vocative | convenientia | convenientiae |
convĕnĭentĭa, ae, f. convenio, II. A. 2.,
I. a meeting together, agreement, accord, harmony, symmetry, conformity, suitableness, fitness (a Ciceronian philosoph. word).
(a). With gen.:
convenientia naturae cum extis, Cic. Div. 2, 15, 34; cf.: convenientia et conjunctio naturae, quam vocant συμπάθειαν, id. ib. 2, 60, 124; and: convenientia conservatioque naturae, id. Off. 1, 28, 100: partium (with pulchritudo, venustas), id. ib. 1, 4, 14: temporum (in cursibus stellarum, with constantia), id. N. D. 2, 21, 54: rerum in amicitiā (with stabilitas, constantia), id. Lael. 27, 100.—(b). Absol.: quod (summum bonum) cum positum sit in eo, quod ὁμολογίαν Stoici, nos appellemus convenientiam, si placet, Cic. Fin. 3, 6, 21; cf.:
virtus convenientiā constat, etc., Sen. Ep. 74, 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
convenientia ae, f
conveniens, agreement, harmony, symmetry: naturae: rerum in amicitiā: naturae cum extis.
Origins
From conveniēns, present active participle of conveniō (“convene”).
Descendants
- Catalanconveniència
- Englishconvenience
- Frenchconvenance
- Italianconvenienza
- Portugueseconveniência
- Romanianconveniență
- Romaniancuviință
- Spanishconveniencia
- Asturiancomenencia
- Galiciancomenencia