LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

abaliēnō

abaliēnō (present infinitive abaliēnāre, perfect active abaliēnāvī, supine abaliēnātum)
Classical[a.ba.liˈeː.noː]Ecclesiastical[a.ba.liˈɛː.no]

Meaning

  1. to make alien from someone, alienate (from), estrange, make hostile, remove, separate
    Istuc crucior a viro me tali abalienarier, […]I am distracted at this, that I am estranged from such a man.c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 4.8.11
  2. broadlyusuallyto dispose, detach, abstract, separate, remove
    nec prohibere quit / nec prohibebit nisi mors meum animum aps te abalienaveritHe neither can restrain me, nor will he restrain me, unless death should separate my soul from you.c. 190 BCE, Plautus, Curculio 1.3.18
  3. to sell, alienate, dispose of, give up possession of, transfer by sale
    […] idemque agros vectigalis populi Romani abalienaret[…] and also to have power to alienate the lands of the Roman people from which their revenues are derived;63 BCE, Cicero, De lege agraria 2.24.64

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abaliēnōabaliēnābamabaliēnābōabaliēnāvīabaliēnāveramabaliēnāverō
abaliēnārō
2nd sg.abaliēnāsabaliēnābāsabaliēnābisabaliēnāvistī
abaliēnāstī
abaliēnāverās
abaliēnārās
abaliēnāveris
3rd sg.abaliēnatabaliēnābatabaliēnābitabaliēnāvitabaliēnāverat
abaliēnārat
abaliēnāverit
abaliēnārit
1st pl.abaliēnāmusabaliēnābāmusabaliēnābimusabaliēnāvimusabaliēnāverāmusabaliēnāverimus
abaliēnārimus
2nd pl.abaliēnātisabaliēnābātisabaliēnābitisabaliēnāvistis
abaliēnāstis
abaliēnāverātis
abaliēnārātis
abaliēnāveritis
abaliēnāritis
3rd pl.abaliēnantabaliēnābantabaliēnābuntabaliēnāvērunt
abaliēnāvēre, abaliēnārunt
abaliēnāverant
abaliēnārant
abaliēnāverint
abaliēnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abaliēnemabaliēnāremabaliēnāverim
abaliēnārim
abaliēnāvissem
abaliēnāssem
2nd sg.abaliēnēsabaliēnārēsabaliēnāverīsabaliēnāvissēs
abaliēnāssēs
3rd sg.abaliēnetabaliēnāretabaliēnāverit
abaliēnārit
abaliēnāvisset
abaliēnāsset
1st pl.abaliēnēmusabaliēnārēmusabaliēnāverīmus
abaliēnārīmus
abaliēnāvissēmus
abaliēnāssēmus
2nd pl.abaliēnētisabaliēnārētisabaliēnāverītis
abaliēnārītis
abaliēnāvissētis
abaliēnāssētis
3rd pl.abaliēnentabaliēnārentabaliēnāverint
abaliēnārint
abaliēnāvissent
abaliēnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abaliēnorabaliēnābarabaliēnābor
2nd sg.abaliēnāris
abaliēnāre
abaliēnābāris
abaliēnābāre
abaliēnāberis
abaliēnābere
3rd sg.abaliēnāturabaliēnābāturabaliēnābitur
1st pl.abaliēnāmurabaliēnābāmurabaliēnābimur
2nd pl.abaliēnāminīabaliēnābāminīabaliēnābiminī
3rd pl.abaliēnanturabaliēnābanturabaliēnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abaliēnerabaliēnārer
2nd sg.abaliēnēris
abaliēnēre
abaliēnārēris
abaliēnārēre
3rd sg.abaliēnēturabaliēnārētur
1st pl.abaliēnēmurabaliēnārēmur
2nd pl.abaliēnēminīabaliēnārēminī
3rd pl.abaliēnenturabaliēnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abaliēnāabaliēnāre
pres. 2nd pl.abaliēnāteabaliēnāminī
fut. 2nd sg.abaliēnātōabaliēnātor
fut. 3rd sg.abaliēnātōabaliēnātor
fut. 2nd pl.abaliēnātōte—
fut. 3rd pl.abaliēnantōabaliēnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabaliēnāreabaliēnārī
abaliēnārier
perfect infinitiveabaliēnāvisse
abaliēnāsse
abaliēnātum esse
future infinitiveabaliēnātūrum esseabaliēnātum īrī
present participleabaliēnāns
abaliēnante, abaliēnantem, abaliēnantēs, abaliēnantī, abaliēnantia, abaliēnantibus, abaliēnantis, abaliēnantīs, abaliēnantium
—
perfect participle—abaliēnātus
abaliēnāta, abaliēnātā, abaliēnātae, abaliēnātam, abaliēnātārum, abaliēnātās, abaliēnātī, abaliēnātōrum, abaliēnātōs
future participleabaliēnātūrus
abaliēnātūra, abaliēnātūrā, abaliēnātūrae, abaliēnātūram, abaliēnātūrārum, abaliēnātūrās, abaliēnātūre, abaliēnātūrī, abaliēnātūrīs, abaliēnātūrō, abaliēnātūrōrum, abaliēnātūrōs, abaliēnātūrum
abaliēnandus
abaliēnanda, abaliēnandā, abaliēnandae, abaliēnandam, abaliēnandārum, abaliēnandās, abaliēnande, abaliēnandīs, abaliēnandōrum, abaliēnandōs
gerundabaliēnandī, abaliēnandō, abaliēnandumsupineabaliēnātum, abaliēnātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

voluntatemor animum alicuius a se abalienare, aliquem a se abalienare or alienare
to become estranged, alienated from some one.

ăb-ălĭēno, āvi, ātum, 1, v. a., orig.
I. to make alien from one or from one's self, i.e. to remove, separate.
I. Prop.
A. In gen.: istuc crucior a viro me tali abalienarier, to be separated from such a man, Plaut. Mil. 4, 8, 11; so id. Trin. 2, 4, 112 and 156 (but in Ter. Heaut. 5, 2, 26, the correct read. is alienavit).—
B. In partic.
1. T. t., to convey the ownership of a thing to another, to make a legal transfer, to sell, alienate (cf. abalienatio): eam (picturam) vendat: ni in quadriduo Abalienârit, quo ex argentum acceperit, has sold, Plaut. As. 4, 1, 20; so, agros vectigales populi Romani, Cic. Agr. 2, 24, 64; cf. id. ib. 2, 27, 72: praedium, Dig. 10, 3, 14: pecus, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119: sepulcrum, Inscr. Orell. 4357: aliquid ab se, ib. 3673.—*
2. In med. lang.: membra morbis atalienata, i. e. dead, Quint. 8, 3, 75: opium sensus abalienat, makes unconscious, Scrib. Comp. 190: cf. id. ib. 192.
II. Trop.
A. In gen., to separate, remove, abstract: nisi mors meum animum aps to abalienavit, Plaut. Curc. 1, 3, 18; so, assueti malis abalienaverant ab sensu rerum suarum animos, had abstracted their thoughts from, Liv. 5, 42 fin.: de minuti capite, abalienati jure civium, deprived of, id. 22, 60, 15.
B. In partic., to alienate, estrange, render disaffected (Ciceron.: syn.: alienare, inimicissimum reddere, disjungere; opp. conciliare, retinere); constr. aliquem or aliquid. with ab, the abl. or acc. only, or quite absol. (a) With ab: si in homines caros acerbius invehare, nonne a te judices abalienes? Cic. de Or. 2, 75, 304; so id. ib. 2, 48 fin.; 3, 25, 98; id. Fam. 1, 8, 4; Cic. Verr. 2, 4, 27: vaide benevolentiam concillant abalienantque ab iis, in quibus, etc., id. de Or. 2, 43, 182: animum ab se, Liv. 45, 6, 1. —
(b). With abl.: quo erant ipsl propter judicia abalienati, Cic. de Or. 2, 48, 199 B. and K.: quod Tissaphernes perjurio suo et homines suis rebus abalienaret et deos sibi iratos redderet, Nep. Ages. 2, 5 (cf. supra, II. A., the passage of Liv. 22, 60, 15). —
(g). The acc. only: qui nos, quos favendo In communi causā retinere potuerunt, invidendo abalienārunt, Cic. Fam. 1, 7, 7: totam Africam, to estrange, Nep. Ham. 2, 2; cf. id. ib. 2, 4: (noster amicus) mirandum in modum est animo abalienato, alien ated, Cic. Att. 1, 3, 3; cf.: indigna patientium abalienabantur animi, Liv. 25, 38, 4.—
(d). Absol. (very rate): timebant ne arguendo abalienarent, Liv. 5, 2 fin. (for which, in the foll. ch.: ita Campanos abalienavit).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latinabaliēnō

Latin ab- Latin alius Proto-Indo-European *-nósder. Latin -ēnus Latin aliēnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin aliēnō Latin abaliēnō From ab- (“from, away from”) + aliēnō (“alienate, estrange”).

Descendants
  • Englishabalienate
  • Frenchabaliéner
  • Germanabalienieren
  • Italianabalienare
  • Portugueseabalienar

Quick answers

What does abaliēnō mean in Latin?
abaliēnō, a verb, means “to make alien from someone, alienate (from), estrange, make hostile, remove, separate; to dispose, detach, abstract, separate, remove; to sell, alienate, dispose of, give up possession of, transfer by sale”.
What are the principal parts of abaliēnō?
abaliēnō, abaliēnāre, abaliēnāvī, abaliēnātum (first conjugation).
How do you pronounce abaliēnō?
In classical Latin, [a.ba.liˈeː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [a.ba.liˈɛː.no].
Where does abaliēnō come from?
Proto-Indo-European *h₂ep → Proto-Indo-European *h₂epó → Proto-Italic *ap → Latin abaliēnō.