verbfirst conjugation
abaliēnō
abaliēnō (present infinitive abaliēnāre, perfect active abaliēnāvī, supine abaliēnātum)
Classical[a.ba.liˈeː.noː]Ecclesiastical[a.ba.liˈɛː.no]
Meaning
- to make alien from someone, alienate (from), estrange, make hostile, remove, separate
Istuc crucior a viro me tali abalienarier, […]
I am distracted at this, that I am estranged from such a man.c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 4.8.11 - broadlyusuallyto dispose, detach, abstract, separate, remove
nec prohibere quit / nec prohibebit nisi mors meum animum aps te abalienaverit
He neither can restrain me, nor will he restrain me, unless death should separate my soul from you.c. 190 BCE, Plautus, Curculio 1.3.18 - to sell, alienate, dispose of, give up possession of, transfer by sale
[…] idemque agros vectigalis populi Romani abalienaret
[…] and also to have power to alienate the lands of the Roman people from which their revenues are derived;63 BCE, Cicero, De lege agraria 2.24.64
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abaliēnō | abaliēnābam | abaliēnābō | abaliēnāvī | abaliēnāveram | abaliēnāverō abaliēnārō |
| 2nd sg. | abaliēnās | abaliēnābās | abaliēnābis | abaliēnāvistī abaliēnāstī | abaliēnāverās abaliēnārās | abaliēnāveris |
| 3rd sg. | abaliēnat | abaliēnābat | abaliēnābit | abaliēnāvit | abaliēnāverat abaliēnārat | abaliēnāverit abaliēnārit |
| 1st pl. | abaliēnāmus | abaliēnābāmus | abaliēnābimus | abaliēnāvimus | abaliēnāverāmus | abaliēnāverimus abaliēnārimus |
| 2nd pl. | abaliēnātis | abaliēnābātis | abaliēnābitis | abaliēnāvistis abaliēnāstis | abaliēnāverātis abaliēnārātis | abaliēnāveritis abaliēnāritis |
| 3rd pl. | abaliēnant | abaliēnābant | abaliēnābunt | abaliēnāvērunt abaliēnāvēre, abaliēnārunt | abaliēnāverant abaliēnārant | abaliēnāverint abaliēnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abaliēnem | abaliēnārem | abaliēnāverim abaliēnārim | abaliēnāvissem abaliēnāssem |
| 2nd sg. | abaliēnēs | abaliēnārēs | abaliēnāverīs | abaliēnāvissēs abaliēnāssēs |
| 3rd sg. | abaliēnet | abaliēnāret | abaliēnāverit abaliēnārit | abaliēnāvisset abaliēnāsset |
| 1st pl. | abaliēnēmus | abaliēnārēmus | abaliēnāverīmus abaliēnārīmus | abaliēnāvissēmus abaliēnāssēmus |
| 2nd pl. | abaliēnētis | abaliēnārētis | abaliēnāverītis abaliēnārītis | abaliēnāvissētis abaliēnāssētis |
| 3rd pl. | abaliēnent | abaliēnārent | abaliēnāverint abaliēnārint | abaliēnāvissent abaliēnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | abaliēnor | abaliēnābar | abaliēnābor |
| 2nd sg. | abaliēnāris abaliēnāre | abaliēnābāris abaliēnābāre | abaliēnāberis abaliēnābere |
| 3rd sg. | abaliēnātur | abaliēnābātur | abaliēnābitur |
| 1st pl. | abaliēnāmur | abaliēnābāmur | abaliēnābimur |
| 2nd pl. | abaliēnāminī | abaliēnābāminī | abaliēnābiminī |
| 3rd pl. | abaliēnantur | abaliēnābantur | abaliēnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | abaliēner | abaliēnārer |
| 2nd sg. | abaliēnēris abaliēnēre | abaliēnārēris abaliēnārēre |
| 3rd sg. | abaliēnētur | abaliēnārētur |
| 1st pl. | abaliēnēmur | abaliēnārēmur |
| 2nd pl. | abaliēnēminī | abaliēnārēminī |
| 3rd pl. | abaliēnentur | abaliēnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | abaliēnā | abaliēnāre |
| pres. 2nd pl. | abaliēnāte | abaliēnāminī |
| fut. 2nd sg. | abaliēnātō | abaliēnātor |
| fut. 3rd sg. | abaliēnātō | abaliēnātor |
| fut. 2nd pl. | abaliēnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | abaliēnantō | abaliēnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | abaliēnāre | abaliēnārī abaliēnārier |
| perfect infinitive | abaliēnāvisse abaliēnāsse | abaliēnātum esse |
| future infinitive | abaliēnātūrum esse | abaliēnātum īrī |
| present participle | abaliēnāns abaliēnante, abaliēnantem, abaliēnantēs, abaliēnantī, abaliēnantia, abaliēnantibus, abaliēnantis, abaliēnantīs, abaliēnantium | — |
| perfect participle | — | abaliēnātus abaliēnāta, abaliēnātā, abaliēnātae, abaliēnātam, abaliēnātārum, abaliēnātās, abaliēnātī, abaliēnātōrum, abaliēnātōs |
| future participle | abaliēnātūrus abaliēnātūra, abaliēnātūrā, abaliēnātūrae, abaliēnātūram, abaliēnātūrārum, abaliēnātūrās, abaliēnātūre, abaliēnātūrī, abaliēnātūrīs, abaliēnātūrō, abaliēnātūrōrum, abaliēnātūrōs, abaliēnātūrum | abaliēnandus abaliēnanda, abaliēnandā, abaliēnandae, abaliēnandam, abaliēnandārum, abaliēnandās, abaliēnande, abaliēnandīs, abaliēnandōrum, abaliēnandōs |
gerundabaliēnandī, abaliēnandō, abaliēnandumsupineabaliēnātum, abaliēnātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- voluntatemor animum alicuius a se abalienare, aliquem a se abalienare or alienare
- to become estranged, alienated from some one.
ăb-ălĭēno, āvi, ātum, 1, v. a., orig.
I. to make alien from one or from one's self, i.e. to remove, separate.
I. Prop.
A. In gen.:
istuc crucior a viro me tali abalienarier, to be separated from such a man, Plaut. Mil. 4, 8, 11; so id. Trin. 2, 4, 112 and 156 (but in Ter. Heaut. 5, 2, 26, the correct read. is alienavit).—B. In partic.
1. T. t., to convey the ownership of a thing to another, to make a legal transfer, to sell, alienate (cf. abalienatio):
eam (picturam) vendat: ni in quadriduo Abalienârit, quo ex argentum acceperit, has sold, Plaut. As. 4, 1, 20; so, agros vectigales populi Romani, Cic. Agr. 2, 24, 64; cf. id. ib. 2, 27, 72: praedium, Dig. 10, 3, 14: pecus, Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119: sepulcrum, Inscr. Orell. 4357: aliquid ab se, ib. 3673.—* 2. In med. lang.:
membra morbis atalienata, i. e. dead, Quint. 8, 3, 75: opium sensus abalienat, makes unconscious, Scrib. Comp. 190: cf. id. ib. 192.II. Trop.
A. In gen., to separate, remove, abstract:
nisi mors meum animum aps to abalienavit, Plaut. Curc. 1, 3, 18; so, assueti malis abalienaverant ab sensu rerum suarum animos, had abstracted their thoughts from, Liv. 5, 42 fin.: de minuti capite, abalienati jure civium, deprived of, id. 22, 60, 15.B. In partic., to alienate, estrange, render disaffected (Ciceron.: syn.: alienare, inimicissimum reddere, disjungere; opp. conciliare, retinere); constr. aliquem or aliquid. with ab, the abl. or acc. only, or quite absol. (a) With ab:
si in homines caros acerbius invehare, nonne a te judices abalienes? Cic. de Or. 2, 75, 304; so id. ib. 2, 48 fin.; 3, 25, 98; id. Fam. 1, 8, 4; Cic. Verr. 2, 4, 27: vaide benevolentiam concillant abalienantque ab iis, in quibus, etc., id. de Or. 2, 43, 182: animum ab se, Liv. 45, 6, 1. — (b). With abl.:
quo erant ipsl propter judicia abalienati, Cic. de Or. 2, 48, 199 B. and K.: quod Tissaphernes perjurio suo et homines suis rebus abalienaret et deos sibi iratos redderet, Nep. Ages. 2, 5 (cf. supra, II. A., the passage of Liv. 22, 60, 15). —(g). The acc. only:
qui nos, quos favendo In communi causā retinere potuerunt, invidendo abalienārunt, Cic. Fam. 1, 7, 7: totam Africam, to estrange, Nep. Ham. 2, 2; cf. id. ib. 2, 4: (noster amicus) mirandum in modum est animo abalienato, alien ated, Cic. Att. 1, 3, 3; cf.: indigna patientium abalienabantur animi, Liv. 25, 38, 4.—(d). Absol. (very rate):
timebant ne arguendo abalienarent, Liv. 5, 2 fin. (for which, in the foll. ch.: ita Campanos abalienavit).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ab-aliēnō āvī, ātus, āre,
to convey away, make a former transfer of, sell, alienate: agros vectigalīs populi R.: pecus.—Fig., to separate, remove, abstract: ab sensu rerum animos, abstracted their thoughts from, L.: deminuti capite, abalienati iure civium, deprived of, L.—In partic., to alienate, estrange, make hostile, render disaffected: abalienati scelere istius a nobis reges, from us, by his wickedness: aratorum numerum abs te: periurio homines suis rebus, N.: totam Africam, estrange, N.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ep
- Proto-Indo-European*h₂epó
- Proto-Italic*ap
- Latinabaliēnō
Latin ab- Latin alius Proto-Indo-European *-nósder. Latin -ēnus Latin aliēnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin aliēnō Latin abaliēnō From ab- (“from, away from”) + aliēnō (“alienate, estrange”).
Descendants
- Englishabalienate
- Frenchabaliéner
- Germanabalienieren
- Italianabalienare
- Portugueseabalienar