LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

aliēnō

aliēnō (present infinitive aliēnāre, perfect active aliēnāvī, supine aliēnātum)
Classical[a.liˈeː.noː]Ecclesiastical[a.liˈɛː.no]

Meaning

  1. to change the nature of a person or thing into something else
  2. to make something the property of another, transfer by sale, alienate
  3. to make foreign, remove, separate
  4. to cast off, estrange, alienate, set at variance, make enemies
  5. to take away or deprive of reason, drive mad or insane
  6. to perish, die
  7. to be disinclined to, have an aversion for, avoid

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.aliēnōaliēnābamaliēnābōaliēnāvīaliēnāveramaliēnāverō
aliēnārō
2nd sg.aliēnāsaliēnābāsaliēnābisaliēnāvistī
aliēnāstī
aliēnāverās
aliēnārās
aliēnāveris
3rd sg.aliēnataliēnābataliēnābitaliēnāvitaliēnāverat
aliēnārat
aliēnāverit
aliēnārit
1st pl.aliēnāmusaliēnābāmusaliēnābimusaliēnāvimusaliēnāverāmusaliēnāverimus
aliēnārimus
2nd pl.aliēnātisaliēnābātisaliēnābitisaliēnāvistis
aliēnāstis
aliēnāverātis
aliēnārātis
aliēnāveritis
aliēnāritis
3rd pl.aliēnantaliēnābantaliēnābuntaliēnāvērunt
aliēnāvēre, aliēnārunt
aliēnāverant
aliēnārant
aliēnāverint
aliēnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.aliēnemaliēnāremaliēnāverim
aliēnārim
aliēnāvissem
aliēnāssem
2nd sg.aliēnēsaliēnārēsaliēnāverīsaliēnāvissēs
aliēnāssēs
3rd sg.aliēnetaliēnāretaliēnāverit
aliēnārit
aliēnāvisset
aliēnāsset
1st pl.aliēnēmusaliēnārēmusaliēnāverīmus
aliēnārīmus
aliēnāvissēmus
aliēnāssēmus
2nd pl.aliēnētisaliēnārētisaliēnāverītis
aliēnārītis
aliēnāvissētis
aliēnāssētis
3rd pl.aliēnentaliēnārentaliēnāverint
aliēnārint
aliēnāvissent
aliēnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.aliēnoraliēnābaraliēnābor
2nd sg.aliēnāris
aliēnāre
aliēnābāris
aliēnābāre
aliēnāberis
aliēnābere
3rd sg.aliēnāturaliēnābāturaliēnābitur
1st pl.aliēnāmuraliēnābāmuraliēnābimur
2nd pl.aliēnāminīaliēnābāminīaliēnābiminī
3rd pl.aliēnanturaliēnābanturaliēnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.aliēneraliēnārer
2nd sg.aliēnēris
aliēnēre
aliēnārēris
aliēnārēre
3rd sg.aliēnēturaliēnārētur
1st pl.aliēnēmuraliēnārēmur
2nd pl.aliēnēminīaliēnārēminī
3rd pl.aliēnenturaliēnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.aliēnāaliēnāre
pres. 2nd pl.aliēnātealiēnāminī
fut. 2nd sg.aliēnātōaliēnātor
fut. 3rd sg.aliēnātōaliēnātor
fut. 2nd pl.aliēnātōte—
fut. 3rd pl.aliēnantōaliēnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivealiēnārealiēnārī
perfect infinitivealiēnāvisse
aliēnāsse
aliēnātum esse
future infinitivealiēnātūrum essealiēnātum īrī
present participlealiēnāns—
perfect participle—aliēnātus
aliēnāta, aliēnātā, aliēnātae, aliēnātam, aliēnātārum, aliēnātās, aliēnātī, aliēnātōrum, aliēnātōs
future participlealiēnātūrus
aliēnātūra, aliēnātūrā, aliēnātūrae, aliēnātūram, aliēnātūrārum, aliēnātūrās, aliēnātūre, aliēnātūrī, aliēnātūrīs, aliēnātūrō, aliēnātūrōrum, aliēnātūrōs, aliēnātūrum
aliēnandus
aliēnanda, aliēnandā, aliēnandae, aliēnandam, aliēnandārum, aliēnandās, aliēnande, aliēnandīs, aliēnandōrum, aliēnandōs
gerundaliēnandī, aliēnandō, aliēnandumsupinealiēnātum, aliēnātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

mente captum esse, mente alienata esse
to be out of one's mind.
voluntatemor animum alicuius a se abalienare, aliquem a se abalienare or alienare
to become estranged, alienated from some one.

ălĭēno, āvi, ātum, 1, v. a. id. (purely prosaic, but class.).
I. Orig., to make one person or thing another: facere, ut aliquis alius sit. Thus, in Plaut., Sosia says to Mercury, who represented himself as Sosia: certe edepol tu me alienabis numquam, quin noster siem, Plaut. Am. 1, 1, 243. So also Pliny: sacopenium, quod apud nos gignitur, in totum transmarino alienatur, is entirely other than, different from, the transmarine one, Plin. 20, 18, 75, § 197.—Hence, of things, a t. t. in the Roman lang. of business, to make something the property of another, to alienate, to transfer by sale (in the jurid. sense, diff. from vendere: Alienatum non proprie dicitur, quod adhuc in dominio venditoris manet? venditum tamen recte dicetur, Dig. 50, 16, 67; the former, therefore, includes the idea of a complete transfer of the thing sold): pretio parvo ea, quae accepissent a majoribus, vendidisse atque alienāsse, Cic. Verr. 2, 4, 60: venire vestras res proprias atque in perpetuum a vobis alienari, id. Agr. 2, 21, 54: vectigalia (opp. frui), id. ib. 2, 13, 33; so Varr. R. R. 2, 1; Dig. 4, 7, 4.—Esp., to remove, separate, make foreign: urbs maxuma alienata, Sall. J. 48, 1.—
II. Transf. to mental objects, and with esp. reference to that from which any person or thing is separated or removed, to cast off, to alienate, estrange, set at variance, render averse, make enemies (Abalienatus dicitur, quem quis a se removerit; alienatus, qui alienus est factus, Paul. ex Fest. p. 25 Müll.; class., esp. freq. in the part. alienatus).
A. In gen.: eum omnibus eadem res publica reconciliavit, quae alienārat, Cic. Prov. Cons. 9: legati alienati, id. Pis. 96: alienati sunt peccatores, Vulg. Psa. 51, 4; ib. Col. 1, 21: alienari a Senatu, Cic. Att. 1, 14: studium ab aliquo, id. Pis. 76: si alienatus fuerit a me, Vulg. Ezech. 14, 7: alienati a viā Dei, ib. Eph. 4, 18: voluntatem ab aliquo, Cic. Phil. 2, 38; id. Fam. 3, 6: tantā contumeliā acceptā omnium suorum voluntates alienare (sc. a se), Caes. B. G. 7, 10: voluntate alienati, Sall. J. 66, 2; Nep. Alcib. 5, 1: falsā suspitione alienatum esse, neglected, discarded, Sall. C. 35, 3: animos eorum alienare a causā, Cic. Prov. Cons. 21: a dictatore animos, Liv. 8, 35: sibi animum alicujus, Vell. 2, 112; Tac. H. 1, 59; Just. 1, 7, 18.—
B. Esp.
1. Mentem alienare alicui, to take away or deprive of reason, to make crazy, insane, to drive mad (not before the Aug. per., perh. first by Livy): erat opinio Flaccum minus compotem fuisse sui: vulgo Junonis iram alienāsse mentem ferebant, Liv. 42, 28: signum alienatae mentis, of insanity, Suet. Aug. 99: alienata mens, Sall. Rep. Ord. 2, 12, 6 (cf. Liv. 25, 39: alienatus sensibus).—And absol.: odor sulfuris saepius haustus alienat, deprives of reason, Sen. Q. N. 2, 53.—Hence, pass.: alienari mente, to be insane, Plin. 28, 8, 27, § 93: ita alienatus mente Antiochus (erat), Vulg. 2 Macc. 5, 17.—
2. In medic. lang.: alienari, of parts of the body, to die, perish: intestina momento alienantur, Cels. 7, 16; 8, 10; 5, 26, n. 23: in corpore alienato, Sen. Ep. 89: (spodium) alienata explet, Plin. 23, 4, 38, § 76.—
3. Alienari ab aliquā re, to keep at a distance from something, i. e. to be disinclined to, have an aversion for, to avoid = abhorrere (only in Cic.): a falsā assensione magis nos alienatos esse quam a ceteris rebus, Cic. Fin. 3, 5, 18: alienari ab interitu iisque rebus, quae interitum videantur afferre, id. ib. 3, 5, 16.

Origins

Proto-Indo-European *-nósder. Latin -ēnus Latin aliēnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin aliēnō From aliēnus (“foreign, alien”) + -ō.

Borrowed
  • Catalanalienar
  • Englishalien
  • Englishalienate
  • Frenchaliéner
  • Italianalienare
  • Portuguesealienar
  • Romanianaliena
  • Spanishalienar
  • Dutchaliëneren
  • Polishalienować
Inherited
  • Portuguesealhearfrom Old Galician-Portuguese allẽar
  • Spanishenajenarfrom Old Spanish ajenar
  • Galicianallearfrom Old Galician-Portuguese allẽar
  • Sicilianallianari

Quick answers

What does aliēnō mean in Latin?
aliēnō, a verb, means “to change the nature of a person or thing into something else; to make something the property of another, transfer by sale, alienate; to make foreign, remove, separate”.
What are the principal parts of aliēnō?
aliēnō, aliēnāre, aliēnāvī, aliēnātum (first conjugation).
How do you pronounce aliēnō?
In classical Latin, [a.liˈeː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [a.liˈɛː.no].