LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

turba

turba f (genitive turbae)
Classical[ˈtʊr.ba]Ecclesiastical[ˈtur.ba]
№ 323 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. feminineturmoil, disorder, stir, disturbance, tumult, uproar, hubbub, commotion, trouble, confusion, disarray, brawl
  2. femininemob, crowd, throng
  3. femininemultitude
    acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus respexit in caelum et benedixit illis et fregit et distribuit discipulis suis ut ponerent ante turbasThen [Jesus] took the five loaves and the two fishes, and looking up to heaven, he blessed them, and broke, and gave to the disciples to set before the multitude.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Lucas.9.16

Latīnē defined in Latin in our graded readers

multī hominēs ūnō locō, sine ōrdine.
turba -ae f — in Mille Verba, Urbs et Aedificia
a crowd
turba — in Seneca, ch. XIV

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Caterva · Cohors · Agmen · Grex · Globus · Turba

Caterva, cohors, and agmen, denote an assembled multitude in regular order, and caterva, as a limited whole, according to a sort of military arrangement; cohors, as respecting and observing the leadership of a commanding officer; agmen, as a solemn procession; whereas turba, grex, and globus, denote a multitude assembled in no regular order, grex, without form or order; turba, with positive disorder and confusion; globus, a thronging mass of people, which, from each person pressing towards the centre, assumes a circular form. (v. 361.)

Turbæ · Tumultus · Seditio · Secessio · Deficere · Desciscere

Turbæ and tumultus denote the civil broils of public life; turbæ (τύρβη) interruptions of public order; tumultus (from tumere) of the public peace; whereas seditio and secessio are political commotions, in consequence of decided, evident differences of opinion, and of conflicting principles; seditio (from se and ire) when concord is first disturbed, and the parties as yet contend with words only; secessio, when the prospect of reconciliation is already given up, and the parties either stand opposite each other, ready to come to blows, or, at least, have broken off all connection with each other. 2. The seditiosi and secedentes are citizens and members of a free community, and only suspend public concord; whereas the deficientes and desciscentes break a compact, because, either as subjected states they rebel, or as allies fall off; deficere, as the most general expression, represents the falling off, in a moral point of view, as a treacherous, fickle, cowardly desertion; desciscere (from scindere) in a political point of view, as an alteration in the constitution and political system. (v. 363.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeturbaturbae
genitiveturbaeturbārum
dativeturbaeturbīs
accusativeturbamturbās
ablativeturbāturbīs
vocativeturbaturbae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

lictores summovent turbam (Liv. 4. 50)
the lictors clear the way.

turba, ae, f. = τύρβη; cf. Sanscr. turāmi, to hasten; turas, hasty; Lat. turma,
I. a turmoil, hubbub, uproar, disorder, tumult, commotion, disturbance, of a crowd of people (syn. tumultus): praetor ait: cujus dolo malo in turbā damnum quod factum esse dicetur ... Turbam appellatam Labeo ait ex genere tumultūs, idque verbum ex Graeco tractum ἀπὸ τοῦ θορυβεῖν. Turbam autem ex quo numero admittimus? Si duo rixam commiserint, utique non accipiemus in turbā id factum, quia duo turba non proprie dicentur. Enimvero si plures fuerint, decem aut quindecim homines, turba dicentur. Quid ergo, si tres aut quattuor? Turba utique non erit. Et rectissime Labeo inter turbam et rixam multum interesse ait; namque turbam multitudinis hominum esse turbationem et coetum, rixam etiam duorum, Dig. 47, 8, 4: turba et confusio rerum, Cic. Fam. 6, 6, 13; cf.: ut exsistat ex populo turba et confusio, id. Rep. 1, 45, 69: vis belli ac turba, id. Rosc. Am. 32, 91: multitudo ac turba fugientium, Caes. B. C. 2, 35: turbā atque seditionibus sine curā aluntur, Sall. C. 37, 3.—Plur.: seditiones turbaeque populares, Quint. 2, 16, 2; cf. Tac. H. 4, 1 fin.: efficere turbas in castris, Cic. Verr. 2, 5, 12, § 31: turba est nunc apud aram, Plaut. Poen. 1, 2, 53: inter Officium turbamque sacri vocesque precantūm, Ov. M. 12, 33: festaque confusā resonabat regia turbā, id. ib. 12, 214 et saep.—
II. Transf.
A. In gen., for a disturbance made by a few or a single person, a brawl, confusion, disturbance, quarrel (in good prose rare): non vides, quam turbam quosve fluctus concites? Att. ap. Non. 524, 26: turba atque rixa, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 149: fugiam intro, ne quid hic turbae fiat itidem, Plaut. Aul. 2, 9, 9: Amphitruo actutum uxori turbas conciet, id. Am. 1, 2. 14: quas mihi filius turbas turbet, id. Bacch. 4, 10, 1: ebrius turbam aliquam dare, Caecil. ap. Non. 525, 4: jam tum inceperat Turba inter eos, Ter. Eun. 4, 4, 59; 4, 1, 2; 4, 3, 11; id. Heaut. 1, 2, 16; 5, 2, 17. —
B. Concr., a crowd, throng, multitude, mob; a band, train, troop, etc.
1. Of persons (freq. and class.; cf.: multitudo, vulgus): in foro turbāque, Cic. Rep. 1, 17, 28: domus praetoria turbā referta, Cic. Verr. 2, 1, 52, § 137: ut te eripias ex eā, quam ego congessi in hunc sermonem, turbā patronorum, id. Brut. 97, 332: admiratio vulgi atque turbae, id. Fam. 7, 1, 13: cum ex hac turbā et colluvione discedam, id. Sen. 23, 85: videt in turbā Verrem, Cic. Verr. 1, 7, 19: turbae carmina, Manil. 2, 136.—With gen.: Iliadum turbā comitata, Verg. A. 2, 580: omnis Circi, Quint. 1, 6, 45: hominum ejus aetatis, id. 1, 2, 2: discipulorum, id. 10, 5, 21: omnis eum stipata tegebat Turba ducum, Verg. A. 11, 13: scriptorum, Prop. 3 (4), 1, 12. Dario majorem turbam hominum esse, virorum sibi, Just. 11, 14, 10: forensem turbam in quattuor tribus conjecit, Liv. 9, 46, 14: consul alter velut unus, militaris turba erat, id. 22, 42, 3: conferta turba iter reliquum clauserat, id. 39, 49, 9: Quiritium, Hor. C. 1, 1, 7: clientium, id. ib. 3, 1, 13: poëtarum seniorum, id. S. 1, 10, 67: pauperiorum, id. ib. 1, 1, 111: mea turba, Liv. 6, 15, 10.—Esp., the common crowd, = vulgus: turba patronorum, Cic. Brut. 97, 332.—
2. Without the notion of a crowd or confusion, a great number, multitude: quid tibi de turbā narrem numeroque virorum? Ov. H. 15 (16), 181: plebes, turbā conspectior cum dignitates deessent, Liv. 22, 40, 4. —
3. Of other things, animate or inanimate, a crowd, throng, troop, multitude, number: turba ignotorum deorum, Cic. N. D. 1, 15, 39: praeter vulgum turbamque animantum, Lucr. 2, 920: ferarum, Ov. M. 11, 44: canum, id. ib. 4, 722: volucrum, id. ib. 10, 144: luporum, Sil. 7, 129: materiaï, Lucr. 1, 1113; 2, 127: refertis itineribus agrestium turbā pecorumque, Liv. 26, 10, 8; cf. Ov. M. 10, 106: rotarum, id. ib. 6, 219: jaculorum, id. P. 4, 7, 35: vulnerum, Plin. 11, 37, 61, § 162: castrensium negotiorum, Plin. Ep. 9, 25, 1.—Of a speech: mediocria in mediam turbam atque in gregem coiciantur, Cic. de Or. 2, 77, 314: inanium verborum, Quint. 8, 2, 17: argumentorum, id. 4, 2, 82; cf. id. 6, 1, 1; 4, 5, 7; 5, 13, 12.

Origins

Probably from Ancient Greek τύρβη (túrbē, “tumult, disorder, turmoil”), from Proto-Indo-European *(s)twerH- (“to rotate, swirl, twirl, move around”); related to English storm. However, compare the synonym turma.

Descendants
  • Catalanturba
  • Italianturba
  • Portugueseturba
  • Spanishturba
  • Galicianturba
  • Welshtwrffrom Middle Welsh twryf
  • Welshtorffrom Middle Welsh torf
  • Sicilianturba

Quick answers

What does turba mean in Latin?
turba, a noun, means “turmoil, disorder, stir, disturbance, tumult, uproar, hubbub, commotion, trouble, confusion, disarray, brawl; mob, crowd, throng; multitude”.
What is the genitive of turba?
The genitive singular is turbae. turba is feminine, first declension.
How do you pronounce turba?
In classical Latin, [ˈtʊr.ba]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtur.ba].