LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

turbidus

turbidus (feminine turbida, neuter turbidum, comparative turbidior, superlative turbidissimus)
Classical[ˈtʊr.bɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈtur.bi.dus]
turbide sg. voc. m.Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivewild, stormy
  2. adjectivemuddy, turbid
  3. adjectivemurky, foggy, clouded, opaque
  4. adjectivetroubled
  5. adjectiveunruly

Latīnē defined in Latin in our graded readers

mare turbidum flūctūs magnōs et undās saevās habet.
turbidus -a -um — in Mille Verba, Mare et Nāvēs

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeturbidusturbidaturbidum
genitiveturbidīturbidaeturbidī
dativeturbidōturbidaeturbidō
accusativeturbidumturbidamturbidum
ablativeturbidōturbidāturbidō
vocativeturbideturbidaturbidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeturbidīturbidaeturbida
genitiveturbidōrumturbidārumturbidōrum
dativeturbidīsturbidīsturbidīs
accusativeturbidōsturbidāsturbida
ablativeturbidīsturbidīsturbidīs
vocativeturbidīturbidaeturbida

turbĭdus, a, um, adj. turba,
I. full of confusion or disorder, wild, confused, disordered (class.; cf.: agitatus, tumultuosus).
I. Lit.: turbida tempestas heri fuit, wild, stormy, Plaut. Rud. 4, 3, 3: tempestas, Lucr. 4, 169; 6, 376; Cic. Inv 1, 3, 4; Caes. B. C. 2, 22; Suet. Calig. 15: tempestas telorum, Verg. A. 12, 283: Auster, Hor. C. 3, 3, 5: aequora ponti, Lucr. 5, 1000: scaturiges, Liv. 44, 33, 3: nubila, Verg. A. 4, 245: caelum inmite ac turbidum, Plin. Ep. 8, 17, 1: imber, Verg. A. 12, 685: caligine atrā Pulvis, id. ib. 11, 876: coma, Ov. H. 10, 16: freta ventis Turbida, id. ib. 17 (18), 7.—
B. In partic., of fluids, troubled, thick, muddy, turbid: aqua, Cic. Tusc. 5, 34, 97: torrentes, Quint. 12, 10, 19: turbidus caeno gurges, Verg. A. 6, 296: auro turbidus Hermus, id. G. 2, 137.—
II. Trop., troubled, disordered, disturbed, perplexed, violent, boisterous, turbulent, vehement: mens, quae omni turbido motu semper vacet, Cic. Tusc. 1, 33, 80: turbidi animorum, concitatique motus, id. ib. 4, 15, 34: mores, Plaut. Trin. 2, 2, 18: ingenium, Tac. A. 14, 59: Venulo adversum se turbidus infert, Verg. A. 11, 742; 9, 57: turbidus et clamosus altercator, Quint. 6, 4, 15: reduxit in hiberna turbidos et nihil ausos, mutinous, seditious, Tac. A. 1, 38; so, civitas, id. H. 4, 11: ex oculis se turbidus abstulit Arruns, frightened, confused, Verg. A. 11, 814; cf. frons, Sen. Hippol. 432: acies oculi, id. Herc. Fur. 954: lumen lunae, id. Hippol. 790: puella, Ov. A. A. 3, 246: C. Caesar turbidus animi, Tac. H. 4, 48: turbidus irae, Sil. 12, 417; for which: turbidus irā, Stat. S. 3, 1, 39: turbidus ausi, Sil. 13, 214: res timida aut turbida, i. e. troubled, dangerous, perilous, Plaut. Most. 5, 1, 11; cf.: res turbidas tractare, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 189 Vahl.): esse in turbidis rebus, Cic. Phil. 2, 16, 39: hoc tum turbido tempore, Nep. Pelop. 4, 1.—Comp.: pectora sunt ipso turbidiora mari, Ov. Tr. 1, 11, 34: tumultuosius atque turbidius, Quint. 3, 8, 60.—Sup.: turbidissimus quisque, Tac. H. 3, 49: actiones, Quint. 1, 10, 28. —
b. Neutr. absol.: si turbidissima sapienter ferebas, the most perilous or troubled circumstances, Cic. Fam. 6, 14, 3: nisi quod in turbido minus perspicuum fore putent quid agatur, in confused or troubled times, Liv. 3, 40, 10; so, in turbido, Sen. Ep. 3, 5; Tac. H. 1, 21; Curt. 4, 3, 18.—Turbidum, adverb.: mens turbidum Laetatur, confusedly, Hor. C. 2, 19, 6.—Hence, adv.: turbĭdē, in disorder, confusedly, Cic. Tusc. 4, 10, 24; Tac. A. 3, 12; Gell. 5, 9, 6.

Origins

  1. Ancient Greek τύρβη(túrbē)bor.?
  2. Latinturbidus

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *-iðos Latin -idus Latin turbidus From turba + -idus.

Descendants
  • Englishturbid
  • Frenchturbide
  • Italiantorbido
  • Portugueseturvo
  • Portuguesetúrbido
  • Spanishturbio
  • Spanishtúrbido
  • Catalantèrbolfrom Vulgar Latin *turbulus
  • Sicilianntròbbitu
  • Venetanturbio

In English words that came into English from turbidus

  • turbidturbidus

Quick answers

What does turbidus mean in Latin?
turbidus, a adjective, means “wild, stormy; muddy, turbid; murky, foggy, clouded, opaque”.
How do you pronounce turbidus?
In classical Latin, [ˈtʊr.bɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtur.bi.dus].
Where does turbidus come from?
Ancient Greek τύρβη (túrbē)bor.? → Latin turbidus.