LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

requiēscō

requiēscō (present infinitive requiēscere, perfect active requiēvī, supine requiētum)
Classical[rɛ.kʷiˈeːs.koː]Ecclesiastical[re.kʷiˈɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto rest, repose
    Sex enim diebus fecit Dominus caelum et terram, et mare, et omnia quae in eis sunt, et requievit in die septimo: idcirco benedixit Dominus diei sabbati, et sanctificavit eum.For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Exodus.20.11
  2. intransitiveto take consolation; find rest or comfort
  3. intransitiveto be supported (by), rest (on)
  4. transitiveto let rest; stop, stay, arrest

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.requiēscōrequiēscēbamrequiēscamrequiēvīrequiēveramrequiēverō
2nd sg.requiēscisrequiēscēbāsrequiēscēsrequiēvistīrequiēverāsrequiēveris
3rd sg.requiēscitrequiēscēbatrequiēscetrequiēvitrequiēveratrequiēverit
1st pl.requiēscimusrequiēscēbāmusrequiēscēmusrequiēvimusrequiēverāmusrequiēverimus
2nd pl.requiēscitisrequiēscēbātisrequiēscētisrequiēvistisrequiēverātisrequiēveritis
3rd pl.requiēscuntrequiēscēbantrequiēscentrequiēvērunt
requiēvēre
requiēverant
requiērant
requiēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.requiēscamrequiēsceremrequiēverimrequiēvissem
2nd sg.requiēscāsrequiēscerēsrequiēverīsrequiēvissēs
3rd sg.requiēscatrequiēsceretrequiēveritrequiēvisset
1st pl.requiēscāmusrequiēscerēmusrequiēverīmusrequiēvissēmus
2nd pl.requiēscātisrequiēscerētisrequiēverītisrequiēvissētis
3rd pl.requiēscantrequiēscerentrequiēverintrequiēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.requiēscorrequiēscēbarrequiēscar
2nd sg.requiēsceris
requiēscere
requiēscēbāris
requiēscēbāre
requiēscēris
requiēscēre
3rd sg.requiēsciturrequiēscēbāturrequiēscētur
1st pl.requiēscimurrequiēscēbāmurrequiēscēmur
2nd pl.requiēsciminīrequiēscēbāminīrequiēscēminī
3rd pl.requiēscunturrequiēscēbanturrequiēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.requiēscarrequiēscerer
2nd sg.requiēscāris
requiēscāre
requiēscerēris
requiēscerēre
3rd sg.requiēscāturrequiēscerētur
1st pl.requiēscāmurrequiēscerēmur
2nd pl.requiēscāminīrequiēscerēminī
3rd pl.requiēscanturrequiēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.requiēscerequiēscere
pres. 2nd pl.requiēsciterequiēsciminī
fut. 2nd sg.requiēscitōrequiēscitor
fut. 3rd sg.requiēscitōrequiēscitor
fut. 2nd pl.requiēscitōte—
fut. 3rd pl.requiēscuntōrequiēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverequiēscererequiēscī
perfect infinitiverequiēvisserequiētum esse
future infinitiverequiētūrum esserequiētum īrī
present participlerequiēscēns—
perfect participle—requiētus
future participlerequiētūrus
requiētūra, requiētūrā, requiētūrae, requiētūram, requiētūrārum, requiētūrās, requiētūre, requiētūrī, requiētūrīs, requiētūrō, requiētūrōrum, requiētūrōs, requiētūrum
requiēscendus
requiēscundus
gerundrequiēscendī, requiēscendō, requiēscendumsupinerequiētum, requiētū

rĕ-quĭesco, ēvi, ētum, 3 (sync. requierant, Cat. 84, 7:
I. requierunt, Verg. E. 8, 4: requiesset, Cat. 64, 176: requiesse, Liv. 26, 22), v. n. and a.
I. Neutr., to rest one's self, to rest, repose (very freq. and class.).
A. Lit., Plaut. Ep. 2, 2, 21: legiones invicem requiescere atque in castra reverti jussit, Caes. B. C. 3, 98 fin.: ut in ejus sellā requiesceret, Cic. Div. 1, 46, 104: in nostris sedibus, Cat. 64, 176: lecto, Prop. 1, 8, 33; Tib. 1, 1, 43: hac humo, Ov. M. 10, 556 sq.: terrā Sabaeā, id. ib. 10, 480: somno molli, Cat. 66, 5: sub umbrā, Verg. E. 7, 10 et saep.: nullam partem noctis, Cic. Rosc. Am. 34, 97: hanc noctem mecum, Verg. E. 1, 80: longas noctes tecum, Tib. 6, 53: geminas Arctos Alcmenae, rested two nights for the sake of Alcmena, Prop. 2, 22 (3, 15), 25: requiescens a rei publicae pulcherrimis muneribus ... requiescendi studium, Cic. Off. 3, 1, 2: a turbā rerum, Ov. P. 4, 5, 27: quamvis ille suā lassus requiescat avenā, Prop. 3, 32, 75. — In part. perf.: paululum requietis militibus, having rested themselves, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. E. 8, 4; v. under P. a.—
b. Of things (mostly poet.): luce sacrā requiescat humus, requiescat arator, Tib. 2, 1, 5: aures omnibus, Cat. 84, 7: aures a strepitu hostili, Liv. 26, 22: postes, Prop. 1, 16, 15: navis in vacua harenā, id. 2, 25 (3, 20), 7: vitis in ulmo, rests, supports itself, Ov. M. 14, 665; cf.: cum tot sideribus caelum requievit in illo (Atlante), id. ib. 4, 661: infelix dum requiescit amor, Tib. 1, 2, 4: requiescit labor ille, etc., Quint. 11, 2, 43: stilus lectione, id. 1, 12, 4: pectora requierunt, Stat. Th. 12, 514.—
2. In partic., of the dead, to rest, repose in the grave: ubi (sc. in sepulcro) remissa humana vita corpus requiescat malis. Vides quanto haec (sc. verba Ennii) in errore versentur; portum esse corporis et requiescere in sepulcro putat mortuum, Cic. Tusc. 1, 44, 107; Mart. 1, 94, 1: ossa quieta, precor, tutā requiescite in urnā, Ov. Am. 3, 9, 67; cf. Vulg. Apoc. 14, 13.— Freq. in epitaphs: hic requiescit, Petr. 71, 12; Mart. 6, 18, 1 al.: REQVIESCIT IN PACE D(omini), Inscr. Orell. 962.—
B. Trop., to repose, find rest, take consolation: ubi animus ex multis miseriis atque periculis requievit, Sall. C. 4, 1: lacrimis fatigatur auditor et requiescit, Quint. 6, 1, 28: in alicujus Caesaris sermone, quasi in aliquo peropportuno deversorio, Cic. de Or. 2, 57, 234: in spe alicujus requiescere, id. Cael. 32, 79: requiescendum in hac lectione, Quint. 10, 1, 27: nisi eorum exitio non requieturam, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 886.—
II. Act., to let rest; to stop, stay, arrest (only poet., and mostly with a homogeneous object): sol quoque perpetuos meminit requiescere cursus, Calvus ap. Serv. Verg. E. 8, 4: mutata suos requierunt flumina cursus, Verg. E. 8, 4; id. Cir. 232. — Hence, rĕquĭētus, a, um, P. a. (not ante - Aug.).
1. Rested, refreshed: militem requietum, integrum (opp. itinere fatigatum et onere fessum), Liv. 44, 38 fin.: paululum requietis militibus, Sall. H. 1, 41 Dietsch: requietis et ordinatis suis, Front. Strat. 1, 6, 3; 2, 5, 25: ager, i. e. that has lain fallow, Ov. A. A. 2, 351.— Comp.: terra requietior et junior, Col. 2, 1, 5.—
2. In econom. lang., that has lain or been kept for a long time, i. e. that is not fresh, stale: lac, Col. 7, 8, 1: ova, id. 8, 5, 4.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrequiēscō

Proto-Indo-European *kʷyeh₁- Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *kʷyéh₁tis Proto-Italic *kʷjētis Latin quiēs Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin quiēscō Latin requiēscō From re- + quiēscō (“rest, repose”).

Descendants
  • Englishrequiesce

Quick answers

What does requiēscō mean in Latin?
requiēscō, a verb, means “to rest, repose; to take consolation; find rest or comfort”.
What are the principal parts of requiēscō?
requiēscō, requiēscere, requiēvī, requiētum (third conjugation).
How do you pronounce requiēscō?
In classical Latin, [rɛ.kʷiˈeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.kʷiˈɛs.ko].
Where does requiēscō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin requiēscō.