LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

requiētiō

requiētiō f (genitive requiētiōnis)

Meaning

  1. rest, repose

Declension

declension
formsingularplural
nominativerequiētiōrequiētiōnēs
genitiverequiētiōnisrequiētiōnum
dativerequiētiōnīrequiētiōnibus
accusativerequiētiōnemrequiētiōnēs
ablativerequiētiōnerequiētiōnibus
vocativerequiētiōrequiētiōnēs

rĕquĭētĭo, ōnis, f. requiesco,
I. rest (late Lat.): septimo requietionis anno, i. e. in the Sabbatical year, Jov. ap. Hier. in Jov. 2, 18: sabbatum enim requietionis est, Vulg. Lev. 16, 31; id. Act. 7, 49.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin requiētiō From requiēscō + -tiō.

Quick answers

What does requiētiō mean in Latin?
requiētiō, a noun, means “rest, repose”.
What is the genitive of requiētiō?
The genitive singular is requiētiōnis. requiētiō is feminine, third declension.