noun · femininethird declension
requiētiō
requiētiō f (genitive requiētiōnis)
Meaning
- rest, repose
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | requiētiō | requiētiōnēs |
| genitive | requiētiōnis | requiētiōnum |
| dative | requiētiōnī | requiētiōnibus |
| accusative | requiētiōnem | requiētiōnēs |
| ablative | requiētiōne | requiētiōnibus |
| vocative | requiētiō | requiētiōnēs |
rĕquĭētĭo, ōnis, f. requiesco,
I. rest (late Lat.): septimo requietionis anno, i. e. in the Sabbatical year, Jov. ap. Hier. in Jov. 2, 18:
sabbatum enim requietionis est, Vulg. Lev. 16, 31; id. Act. 7, 49.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin requiētiō From requiēscō + -tiō.