verbthird conjugation, no passive
conquiēscō
conquiēscō (present infinitive conquiēscere, perfect active conquiēvī, supine conquiētum)
Classical[kɔŋ.kʷiˈeːs.koː]Ecclesiastical[koŋ.kʷiˈɛs.ko]
Meaning
- intransitiveto rest
- intransitiveto be inactive
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquiēscō | conquiēscēbam | conquiēscam | conquiēvī | conquiēveram conquiēram | conquiēverō conquiērō |
| 2nd sg. | conquiēscis | conquiēscēbās | conquiēscēs | conquiēvistī conquiēstī | conquiēverās conquiērās | conquiēveris conquiēris |
| 3rd sg. | conquiēscit | conquiēscēbat | conquiēscet | conquiēvit conquiēt | conquiēverat conquiērat | conquiēverit conquiērit |
| 1st pl. | conquiēscimus | conquiēscēbāmus | conquiēscēmus | conquiēvimus conquiēmus | conquiēverāmus conquiērāmus | conquiēverimus conquiērimus |
| 2nd pl. | conquiēscitis | conquiēscēbātis | conquiēscētis | conquiēvistis conquiēstis | conquiēverātis conquiērātis | conquiēveritis conquiēritis |
| 3rd pl. | conquiēscunt | conquiēscēbant | conquiēscent | conquiēvērunt conquiērunt, conquiēvēre | conquiēverant conquiērant | conquiēverint conquiērint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquiēscam | conquiēscerem | conquiēverim conquiērim | conquiēvissem conquiēssem |
| 2nd sg. | conquiēscās | conquiēscerēs | conquiēverīs conquiērīs | conquiēvissēs conquiēssēs |
| 3rd sg. | conquiēscat | conquiēsceret | conquiēverit conquiērit | conquiēvisset conquiēsset |
| 1st pl. | conquiēscāmus | conquiēscerēmus | conquiēverīmus conquiērīmus | conquiēvissēmus conquiēssēmus |
| 2nd pl. | conquiēscātis | conquiēscerētis | conquiēverītis conquiērītis | conquiēvissētis conquiēssētis |
| 3rd pl. | conquiēscant | conquiēscerent | conquiēverint conquiērint | conquiēvissent conquiēssent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conquiēsce | — |
| pres. 2nd pl. | conquiēscite | — |
| fut. 2nd sg. | conquiēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | conquiēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | conquiēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | conquiēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conquiēscere | — |
| perfect infinitive | conquiēvisse conquiēsse | — |
| future infinitive | conquiētūrum esse | — |
| present participle | conquiēscēns | — |
| future participle | conquiētūrus conquiētūra, conquiētūrā, conquiētūrae, conquiētūram, conquiētūrārum, conquiētūrās, conquiētūre, conquiētūrī, conquiētūrīs, conquiētūrō, conquiētūrōrum, conquiētūrōs, conquiētūrum | — |
gerundconquiēscendī, conquiēscendō, conquiēscendumsupineconquiētum, conquiētū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in litteris acquiescere or conquiescere
- to find recreation in study.
con-quĭesco, quĭēvi, quĭētum, 3 (
I. perf. sync. conquiesti, Cic. Fam. 1, 1, 1:
conquierit, Cels. 6, 6, n. 34; 7, 19 fin.; inf. conquiesse, Liv. 30, 13, 12), v. n., to be wholly at rest, to rest, take rest, to repose (in good prose; most freq. in Cic., esp. in the transf. and trop. signif.). I. Lit., to rest, be at rest, to cease from exertion, to be idle or inactive, to be in repose, etc.
A. In gen.
(a). Absol.:
videmus igitur, ut conquiescere ne infantes quidem possint, Cic. Fin. 5, 20, 55; id. Fam. 1, 1, 1; id. Rosc. Am. 26, 72: (in Tusculano) ex omnibus molestiis et laboribus, id. Att. 1, 5, 7: ante iter confectum, to take rest, to halt, Caes. B. C. 3, 75; Varr. R. R. 3, 9, 8: juvenem instigat, nec conquiescere ipsa potest, Liv. 1, 47, 6; 21, 10, 3; 30, 13, 12: qui non concoxit, ex toto conquiescere (debet), ac neque labori se, neque exercitationi, neque negotiis credere, Cels. 1, 2 init.—(b). With ab or ex and abl.:
ex omnibus molestiis et laboribus uno illo in loco conquiescimus, Cic. Att. 1, 5, 7: a continuis bellis, id. Balb. 1, 3.—B. In partic., of sleep, to take repose, take a nap:
meridie, Caes. B. G. 7, 46: paulisper post cibum meridianum, * Suet. Aug. 78.—Hence, prov.: de istac re in oculum utrumvis conquiescito, i. e. you may be entirely easy, unconcerned, Plaut. Ps. 1, 1, 121 (cf. auris, I. A.).—2. To give the voice rest, pause (in speaking): no tatur enim maxime similitudo in conquiescendo, Cic. de Or. 3, 49, 191.—
3. In gen., to pause, stop:
illam furiam pestemque ... nec conquiesse, donec ipsa manibus suis nefaria sibi arma adversus hospitem indueret, Liv. 30, 13, 12; cf.: quia tu nisi perfectā re de me non conquiesti, Cic. Fam. 1, 1, 1: profecto numquam conquiescam neque defatigabor ante, quam illorum vias percepero, etc., id. de Or. 3, 36, 145.—II. Trop.
A. Of inanimate and abstract things as subjects, to stop, pause, rest, be quiet, to be at rest, be in repose, etc.:
quando illius postea sica conquievit? Cic. Mil. 14, 37: navigatio mercatorum, is stopped, closed, id. Imp. Pomp. 6, 15: vectigal, id. Agr. 1, 7, 21: litterae, nisi quid novi exstiterit, id. Att. 12, 39 fin.: non manes, non stirps (ejus viri), Liv. 21, 10, 3: imbre conquiescente, id. 24, 47, 1: omnia bella jure gentium conquiescant, Cic. Rab. Post. 15, 42: si Italia a delectu, urbs ab armis sine Milonis clade numquam esset conquietura, id. Mil. 25, 68: manes a posterorum execrationibus, Plin. Pan. 53 fin.—In medic. lang.: febris, Cels. 2, 8: inflammatio, id. 7, 19 fin.: sanguis, id. 5, 26, 21 al.—B. (Cf. acquiesco, II.) To enjoy entire repose, to find rest, recreation, pleasure in something.
(a). Absol.:
habebam, quo confugerem, ubi conquiescerem, Cic. Fam. 4, 6, 2: nec nocte nec interdiu virum conquiescere pati, Liv. 1, 47, 1: nec conquiescere socios vestros posse, quoad regia Pergami sit, be at peace, id. 42, 42, 6: ubi aures convicio defessae conquiescant, Cic. Arch. 6, 12: ambitio non patitur quemquam in eādem mensurā honorum conquiescere, quā, etc., Sen. Ben. 2, 27, 3.— (b). With in and abl.:
in nostris studiis libentissime conquiescimus, Cic. Fam. 9, 6, 5; so, in amore atque in adulescentiā tuā, id. ib. 2, 1 fin.: in amici mutuā benevolentiā, id. Lael. 6, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-quiēscō quiēvī
(conquiēsti, C.; conquiēsse, L.), quiētus, ere, to find rest, rest, repose, be idle, be inactive: ut ne ad saxa quidem mortui conquiescant: ante iter confectum, to halt, Cs.: sub armis, Cs.: ex laboribus.—To go to sleep, take repose, take a nap: meridie, Cs.—To pause (in speaking): in conquiescendo. — To pause, stop: numquam ante, quam, etc.: nec conquiesse, donec, etc., L.—To stop, pause, rest, cease, be in repose: quando illius sica conquievit?: navigatio mercatorum, is closed: imbre conquiescente, L.: Italia a delectu, urbs ab armis. — Fig., to rest, be at peace, enjoy tranquillity: nec nocte nec interdiu, L.: aures convicio defessae: in nostris studiis.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconquiēscō
Proto-Indo-European *kʷyeh₁- Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *kʷyéh₁tis Proto-Italic *kʷjētis Latin quiēs Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin quiēscō Latin conquiēscō From con- + quiēscō (“to rest”).