LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive

conquiēscō

conquiēscō (present infinitive conquiēscere, perfect active conquiēvī, supine conquiētum)
Classical[kɔŋ.kʷiˈeːs.koː]Ecclesiastical[koŋ.kʷiˈɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto rest
  2. intransitiveto be inactive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conquiēscōconquiēscēbamconquiēscamconquiēvīconquiēveram
conquiēram
conquiēverō
conquiērō
2nd sg.conquiēscisconquiēscēbāsconquiēscēsconquiēvistī
conquiēstī
conquiēverās
conquiērās
conquiēveris
conquiēris
3rd sg.conquiēscitconquiēscēbatconquiēscetconquiēvit
conquiēt
conquiēverat
conquiērat
conquiēverit
conquiērit
1st pl.conquiēscimusconquiēscēbāmusconquiēscēmusconquiēvimus
conquiēmus
conquiēverāmus
conquiērāmus
conquiēverimus
conquiērimus
2nd pl.conquiēscitisconquiēscēbātisconquiēscētisconquiēvistis
conquiēstis
conquiēverātis
conquiērātis
conquiēveritis
conquiēritis
3rd pl.conquiēscuntconquiēscēbantconquiēscentconquiēvērunt
conquiērunt, conquiēvēre
conquiēverant
conquiērant
conquiēverint
conquiērint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conquiēscamconquiēsceremconquiēverim
conquiērim
conquiēvissem
conquiēssem
2nd sg.conquiēscāsconquiēscerēsconquiēverīs
conquiērīs
conquiēvissēs
conquiēssēs
3rd sg.conquiēscatconquiēsceretconquiēverit
conquiērit
conquiēvisset
conquiēsset
1st pl.conquiēscāmusconquiēscerēmusconquiēverīmus
conquiērīmus
conquiēvissēmus
conquiēssēmus
2nd pl.conquiēscātisconquiēscerētisconquiēverītis
conquiērītis
conquiēvissētis
conquiēssētis
3rd pl.conquiēscantconquiēscerentconquiēverint
conquiērint
conquiēvissent
conquiēssent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conquiēsce—
pres. 2nd pl.conquiēscite—
fut. 2nd sg.conquiēscitō—
fut. 3rd sg.conquiēscitō—
fut. 2nd pl.conquiēscitōte—
fut. 3rd pl.conquiēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconquiēscere—
perfect infinitiveconquiēvisse
conquiēsse
—
future infinitiveconquiētūrum esse—
present participleconquiēscēns—
future participleconquiētūrus
conquiētūra, conquiētūrā, conquiētūrae, conquiētūram, conquiētūrārum, conquiētūrās, conquiētūre, conquiētūrī, conquiētūrīs, conquiētūrō, conquiētūrōrum, conquiētūrōs, conquiētūrum
—
gerundconquiēscendī, conquiēscendō, conquiēscendumsupineconquiētum, conquiētū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in litteris acquiescere or conquiescere
to find recreation in study.

con-quĭesco, quĭēvi, quĭētum, 3 (
I. perf. sync. conquiesti, Cic. Fam. 1, 1, 1: conquierit, Cels. 6, 6, n. 34; 7, 19 fin.; inf. conquiesse, Liv. 30, 13, 12), v. n., to be wholly at rest, to rest, take rest, to repose (in good prose; most freq. in Cic., esp. in the transf. and trop. signif.).
I. Lit., to rest, be at rest, to cease from exertion, to be idle or inactive, to be in repose, etc.
A. In gen.
(a). Absol.: videmus igitur, ut conquiescere ne infantes quidem possint, Cic. Fin. 5, 20, 55; id. Fam. 1, 1, 1; id. Rosc. Am. 26, 72: (in Tusculano) ex omnibus molestiis et laboribus, id. Att. 1, 5, 7: ante iter confectum, to take rest, to halt, Caes. B. C. 3, 75; Varr. R. R. 3, 9, 8: juvenem instigat, nec conquiescere ipsa potest, Liv. 1, 47, 6; 21, 10, 3; 30, 13, 12: qui non concoxit, ex toto conquiescere (debet), ac neque labori se, neque exercitationi, neque negotiis credere, Cels. 1, 2 init.—
(b). With ab or ex and abl.: ex omnibus molestiis et laboribus uno illo in loco conquiescimus, Cic. Att. 1, 5, 7: a continuis bellis, id. Balb. 1, 3.—
B. In partic., of sleep, to take repose, take a nap: meridie, Caes. B. G. 7, 46: paulisper post cibum meridianum, * Suet. Aug. 78.—Hence, prov.: de istac re in oculum utrumvis conquiescito, i. e. you may be entirely easy, unconcerned, Plaut. Ps. 1, 1, 121 (cf. auris, I. A.).—
2. To give the voice rest, pause (in speaking): no tatur enim maxime similitudo in conquiescendo, Cic. de Or. 3, 49, 191.—
3. In gen., to pause, stop: illam furiam pestemque ... nec conquiesse, donec ipsa manibus suis nefaria sibi arma adversus hospitem indueret, Liv. 30, 13, 12; cf.: quia tu nisi perfectā re de me non conquiesti, Cic. Fam. 1, 1, 1: profecto numquam conquiescam neque defatigabor ante, quam illorum vias percepero, etc., id. de Or. 3, 36, 145.—
II. Trop.
A. Of inanimate and abstract things as subjects, to stop, pause, rest, be quiet, to be at rest, be in repose, etc.: quando illius postea sica conquievit? Cic. Mil. 14, 37: navigatio mercatorum, is stopped, closed, id. Imp. Pomp. 6, 15: vectigal, id. Agr. 1, 7, 21: litterae, nisi quid novi exstiterit, id. Att. 12, 39 fin.: non manes, non stirps (ejus viri), Liv. 21, 10, 3: imbre conquiescente, id. 24, 47, 1: omnia bella jure gentium conquiescant, Cic. Rab. Post. 15, 42: si Italia a delectu, urbs ab armis sine Milonis clade numquam esset conquietura, id. Mil. 25, 68: manes a posterorum execrationibus, Plin. Pan. 53 fin.—In medic. lang.: febris, Cels. 2, 8: inflammatio, id. 7, 19 fin.: sanguis, id. 5, 26, 21 al.—
B. (Cf. acquiesco, II.) To enjoy entire repose, to find rest, recreation, pleasure in something.
(a). Absol.: habebam, quo confugerem, ubi conquiescerem, Cic. Fam. 4, 6, 2: nec nocte nec interdiu virum conquiescere pati, Liv. 1, 47, 1: nec conquiescere socios vestros posse, quoad regia Pergami sit, be at peace, id. 42, 42, 6: ubi aures convicio defessae conquiescant, Cic. Arch. 6, 12: ambitio non patitur quemquam in eādem mensurā honorum conquiescere, quā, etc., Sen. Ben. 2, 27, 3.—
(b). With in and abl.: in nostris studiis libentissime conquiescimus, Cic. Fam. 9, 6, 5; so, in amore atque in adulescentiā tuā, id. ib. 2, 1 fin.: in amici mutuā benevolentiā, id. Lael. 6, 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconquiēscō

Proto-Indo-European *kʷyeh₁- Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *kʷyéh₁tis Proto-Italic *kʷjētis Latin quiēs Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin quiēscō Latin conquiēscō From con- + quiēscō (“to rest”).

Quick answers

What does conquiēscō mean in Latin?
conquiēscō, a verb, means “to rest; to be inactive”.
What are the principal parts of conquiēscō?
conquiēscō, conquiēscere, conquiēvī, conquiētum (third conjugation, no passive).
How do you pronounce conquiēscō?
In classical Latin, [kɔŋ.kʷiˈeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋ.kʷiˈɛs.ko].
Where does conquiēscō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conquiēscō.