LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

interquiēscō

interquiēscō (present infinitive interquiēscere, perfect active interquiēvī)
Classical[ɪn.tɛr.kʷiˈeːs.koː]Ecclesiastical[in.ter.kʷiˈɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto rest briefly, pause between tasks

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interquiēscōinterquiēscēbaminterquiēscaminterquiēvīinterquiēveraminterquiēverō
2nd sg.interquiēscisinterquiēscēbāsinterquiēscēsinterquiēvistīinterquiēverāsinterquiēveris
3rd sg.interquiēscitinterquiēscēbatinterquiēscetinterquiēvitinterquiēveratinterquiēverit
1st pl.interquiēscimusinterquiēscēbāmusinterquiēscēmusinterquiēvimusinterquiēverāmusinterquiēverimus
2nd pl.interquiēscitisinterquiēscēbātisinterquiēscētisinterquiēvistisinterquiēverātisinterquiēveritis
3rd pl.interquiēscuntinterquiēscēbantinterquiēscentinterquiēvērunt
interquiēvēre
interquiēverantinterquiēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interquiēscaminterquiēscereminterquiēveriminterquiēvissem
2nd sg.interquiēscāsinterquiēscerēsinterquiēverīsinterquiēvissēs
3rd sg.interquiēscatinterquiēsceretinterquiēveritinterquiēvisset
1st pl.interquiēscāmusinterquiēscerēmusinterquiēverīmusinterquiēvissēmus
2nd pl.interquiēscātisinterquiēscerētisinterquiēverītisinterquiēvissētis
3rd pl.interquiēscantinterquiēscerentinterquiēverintinterquiēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interquiēscorinterquiēscēbarinterquiēscar
2nd sg.interquiēsceris
interquiēscere
interquiēscēbāris
interquiēscēbāre
interquiēscēris
interquiēscēre
3rd sg.interquiēsciturinterquiēscēbāturinterquiēscētur
1st pl.interquiēscimurinterquiēscēbāmurinterquiēscēmur
2nd pl.interquiēsciminīinterquiēscēbāminīinterquiēscēminī
3rd pl.interquiēscunturinterquiēscēbanturinterquiēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interquiēscarinterquiēscerer
2nd sg.interquiēscāris
interquiēscāre
interquiēscerēris
interquiēscerēre
3rd sg.interquiēscāturinterquiēscerētur
1st pl.interquiēscāmurinterquiēscerēmur
2nd pl.interquiēscāminīinterquiēscerēminī
3rd pl.interquiēscanturinterquiēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interquiēsceinterquiēscere
pres. 2nd pl.interquiēsciteinterquiēsciminī
fut. 2nd sg.interquiēscitōinterquiēscitor
fut. 3rd sg.interquiēscitōinterquiēscitor
fut. 2nd pl.interquiēscitōte—
fut. 3rd pl.interquiēscuntōinterquiēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterquiēscereinterquiēscī
perfect infinitiveinterquiēvisse—
present participleinterquiēscēns—
future participle—interquiēscendus
interquiēscundus
gerundinterquiēscendī, interquiēscendō, interquiēscendum

inter-quĭesco, quĭēvi, quĭētum, 3, v. n.,
I. to rest between whiles, rest a while, pause,
I. Lit., of persons: bibe, interquiesce, Cato, R. R. 159: cum haec dixissem et paululum interquievissem, Cic. Brut. 23, 91. —
II. Trop., of things: dolor, Sen. Ep. 78: lites, Plin. Ep. 8, 21.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterquiēscō

Latin inter- Latin quiēscō Latin interquiēscō From inter- + quiēscō (“to rest”).

Quick answers

What does interquiēscō mean in Latin?
interquiēscō, a verb, means “to rest briefly, pause between tasks”.
What are the principal parts of interquiēscō?
interquiēscō, interquiēscere, interquiēvī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce interquiēscō?
In classical Latin, [ɪn.tɛr.kʷiˈeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.ter.kʷiˈɛs.ko].
Where does interquiēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interquiēscō.