LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

pugna

pugna f (genitive pugnae)
Classical[ˈpʊŋ.na]Ecclesiastical[ˈpuɲ.ɲa]
№ 650 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. femininea fight, battle, combat, action
  2. femininea line of battle, troops drawn up for battle
  3. femininea contest, dispute, quarrel

Latīnē defined in Latin in our graded readers

certāmen armīs.
pugna -ae f — in Mille Verba, Bellum et Arma
battle
pugna — in Seneca, ch. XX

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Pugna · Acies · Prœlium

Pugna (πυκνή, πύξ,) denotes in a general sense, any conflict, from a single combat to the bloodiest pitched battle, like μάχη; acies, the conflict of two contending armies drawn up in battle array with tactical skill, the pitched battle; prœlium (from πρύλεες) the occasional rencounter of separate divisions of the armies, as an engagement, action, skirmish, like συμβολή. (v. 189.) [No: prœlium is frequently used of general engagements: e.g. illustrissimum est prœlium apud Platæas. Nep.]

Declension

declension
formsingularplural
nominativepugna
pugnicula
pugnae
pugniculae
genitivepugnae
pugniculae
pugnārum
pugniculārum
dativepugnae
pugniculae
pugnīs
pugniculīs
accusativepugnam
pugniculam
pugnās
pugniculās
ablativepugnā
pugniculā
pugnīs
pugniculīs
vocativepugna
pugnicula
pugnae
pugniculae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

pugnam navalem facere
to fight a battle at sea.
diu anceps stetit pugna
the issue of the day was for a long time uncertain.
pugnam detrectare (Liv. 3. 60)
to decline battle.
locum ad pugnam idoneum deligere
to choose suitable ground for an engagement.
diem pugnae constituere (B. G. 3. 24)
to fix a day for the engagement.
proelio (ad pugnam) hostes lacessere, provocare
to provoke the enemy to battle.
triumphum agere de or ex aliquo or c. Gen. (victoriae, pugnae)
to triumph over some one.
superiorem (opp. inferiorem), victorem (proelio, pugna) discedere
to come off victorious.

pugna, ae, f. root pug, in pugno and pungo; cf. pugil, prop.
I. a fight fist to fist, man to man; hence, in gen., a fight between individuals or armies, a battle, combat, action, engagement (cf.: dimicatio, proelium).
I. Lit.: dictator eam pugnam laudibus tulit (of the single combat of Torquatus), Liv. 7, 10 fin.: nonnumquam res ad manus atque ad pugnam veniebat, came to blows, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 28; Liv. 2, 46: diuturnitate pugnae defessi proelio excedebant, Caes. B. G. 3, 4, 3: alii nuntiant dictatori omnes legiones Etruscorum capessisse pugnam, Liv. 10, 5, 41: ex omnibus pugnis (Pompeii), quae sunt innumerabiles, Cic. Mur. 16, 34: exitus pugnarum, id. Mil. 21, 56: equestris, a cavalry action, Cic. Verr. 2, 4, 55, § 122: magna, Liv. 22, 7: pedestris, Verg. A. 11, 707: Actia, Hor. Ep. 1, 18, 61: navalis, Nep. Arist. 2, 1: gladiatorum, Suet. Aug. 45: prospera, Suet. Calig. 35: mala, Sall. J. 56, 3; Cic. Div. 2, 25, 54: singularis, a duel, Macr. S. 5, 2.—
II. Transf.
A. Troops drawn up for battle, a line of battle (rare): ordinata per principes hastatosque ac triarios pugna, Liv. 22, 5: mediam pugnam tueri, the middle line, central division, id. 22, 45; cf.: segregat pugnam eorum, id. 1, 25: pugnam mutare, Curt. 3, 2, 14.—
B. A battle, contest, dispute, quarrel, in gen. (rare but class.): dabo aliam pugnam magnam, Plaut. Ps. 1, 5, 110: pugnam conserui seni, id. Bacch. 4, 9, 43; Ter. Eun. 5, 2, 60: quanta pugna est doctissimorum hominum, Cic. Div. 2, 51, 105: initurus forensium certaminum pugnam, Quint. 5, 12, 22; 8, 6, 1; 5, 7, 35: pugna inter testem et patronum, id. 6, 4, 21: rerum naturae pugna secum, Plin. 2, 33, 38, § 102: audiet pugnas juventus, stories of battle, Hor. C. 1, 2, 23: pugnas bibit aure vulgus, id. ib. 2, 13, 31.—In mal. part., Mart. 10, 38, 6.

Origins

From pugnō (“to fight”), from pugnus (“a fist”).

Quick answers

What does pugna mean in Latin?
pugna, a noun, means “a fight, battle, combat, action; a line of battle, troops drawn up for battle; a contest, dispute, quarrel”.
What is the genitive of pugna?
The genitive singular is pugnae. pugna is feminine, first declension.
How do you pronounce pugna?
In classical Latin, [ˈpʊŋ.na]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpuɲ.ɲa].