adjectivethird-declension one-termination adjective
pugnāx
pugnāx (genitive pugnācis, adverb pugnāciter)
Classical[ˈpʊŋ.naːks]Ecclesiastical[ˈpuɲ.ɲaks]
Meaning
- one terminationcombative, fond of fighting, pugnacious, aggressive
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | pugnāx | pugnāx | pugnāx |
| genitive | pugnācis | pugnācis | pugnācis |
| dative | pugnācī | pugnācī | pugnācī |
| accusative | pugnācem | pugnācem | pugnāx |
| ablative | pugnācī pugnāce | pugnācī pugnāce | pugnācī pugnāce |
| vocative | pugnāx | pugnāx | pugnāx |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | pugnācēs | pugnācēs | pugnācia |
| genitive | pugnācium | pugnācium | pugnācium |
| dative | pugnācibus | pugnācibus | pugnācibus |
| accusative | pugnācīs pugnācēs | pugnācīs pugnācēs | pugnācia |
| ablative | pugnācibus | pugnācibus | pugnācibus |
| vocative | pugnācēs | pugnācēs | pugnācia |
pugnax, ācis, adj. pugno,
I. fond of fighting, combative, warlike, martial.
I. Lit.:
centuriones pugnaces, Cic. Phil. 8, 9, 26: acer et pugnax, id. Rep. 5, 8, 10 (from Non. 337, 31): Minerva, Ov. Tr. 3, 9, 7: Achivi, Hor. C. 3, 3, 27: filius Thetidis, id. ib. 4, 6, 8: gens, Tac. Agr. 17: hastas, Prop. 3, 7 (4, 8), 25: pugnacissimus quique, Tac. H. 4, 60: gentes pugnacissimae, Curt. 3, 9, 3: hac legione noli pugnacius quidquam putare, Asin. Pol. ap. Cic. Fam, 10, 31, 5: aries, Col. 7, 3, 6; cf.: galli gallinacei pugnacissimi duo, Petr. 86: ensis, Ov. Tr. 5, 7, 48.— Poet., with inf.: tenui pugnax instare veruto, Sil. 3, 363.—B. Trop., of a speech or of the speaker, combative, quarrelsome, contentious:
oratio pugnacior (opp. pacatior), Cic. Brut. 31, 121: oratio pugnax et contentiosa, Plin. Ep. 2, 19, 5: exordium dicendi vehemens et pugnax, non saepe esse debeat, Cic. de Or. 2, 78, 317.—II. Transf., in gen., obstinate, refractory, pertinacious:
Graecus nimis pugnax esse noluit, Cic. Pis. 28, 70: non est pugnax in vitiis, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 13, 1.—Of things, concrete and abstract; with dat.: ignis aquae pugnax, Ov. M. 1, 432; Plin. 15, 3, 4, § 13: musta, harsh, id. 14, 20, 25, § 125: quid ferri duritiā pugnacius? id. 36, 16, 25, § 127.—Hence, adv.: pugnācĭter, contentiously, violently, obstinately: certare cum aliis pugnaciter, Cic. Ac. 2, 20, 65: dicere, Quint. 9, 4, 126: ferire, Sen. Q. N. 1, 2, 11.—Comp.: alia pugnacius dicenda, Quint. 9, 4, 130.— Sup.: pugnacissime defendere sententiam, Cic. Ac. 2, 3, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pūgnāx ācis, adj. with comp. and sup.
pugno, fond of fighting, combative, warlike, martial : centuriones: Minerva, O.: filius Thetidis, H.: gentes pugnacissimae, Cu.: Cumque sit ignis aquae pugnax, at war with , O.— Combative, quarrelsome, contentious, passionate : oratio pugnacior: exordium dicendi.— Obstinate, pertinacious : nimis pugnax esse noluit: contra senatorem.
Origins
Derived from pugnō (“to fight, combat”) + -āx (“inclined to”).
Descendants
- Catalanpugnaç
- Frenchpugnace
- Italianpugnace
- Portuguesepugnaz
- Spanishpugnaz
In English words that came into English from pugnāx
- pugnaciouspugnāx
- pugnacitypugnacitas