LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

pugnāx

pugnāx (genitive pugnācis, adverb pugnāciter)
Classical[ˈpʊŋ.naːks]Ecclesiastical[ˈpuɲ.ɲaks]

Meaning

  1. one terminationcombative, fond of fighting, pugnacious, aggressive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepugnāxpugnāxpugnāx
genitivepugnācispugnācispugnācis
dativepugnācīpugnācīpugnācī
accusativepugnācempugnācempugnāx
ablativepugnācī
pugnāce
pugnācī
pugnāce
pugnācī
pugnāce
vocativepugnāxpugnāxpugnāx
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepugnācēspugnācēspugnācia
genitivepugnāciumpugnāciumpugnācium
dativepugnācibuspugnācibuspugnācibus
accusativepugnācīs
pugnācēs
pugnācīs
pugnācēs
pugnācia
ablativepugnācibuspugnācibuspugnācibus
vocativepugnācēspugnācēspugnācia

pugnax, ācis, adj. pugno,
I. fond of fighting, combative, warlike, martial.
I. Lit.: centuriones pugnaces, Cic. Phil. 8, 9, 26: acer et pugnax, id. Rep. 5, 8, 10 (from Non. 337, 31): Minerva, Ov. Tr. 3, 9, 7: Achivi, Hor. C. 3, 3, 27: filius Thetidis, id. ib. 4, 6, 8: gens, Tac. Agr. 17: hastas, Prop. 3, 7 (4, 8), 25: pugnacissimus quique, Tac. H. 4, 60: gentes pugnacissimae, Curt. 3, 9, 3: hac legione noli pugnacius quidquam putare, Asin. Pol. ap. Cic. Fam, 10, 31, 5: aries, Col. 7, 3, 6; cf.: galli gallinacei pugnacissimi duo, Petr. 86: ensis, Ov. Tr. 5, 7, 48.— Poet., with inf.: tenui pugnax instare veruto, Sil. 3, 363.—
B. Trop., of a speech or of the speaker, combative, quarrelsome, contentious: oratio pugnacior (opp. pacatior), Cic. Brut. 31, 121: oratio pugnax et contentiosa, Plin. Ep. 2, 19, 5: exordium dicendi vehemens et pugnax, non saepe esse debeat, Cic. de Or. 2, 78, 317.—
II. Transf., in gen., obstinate, refractory, pertinacious: Graecus nimis pugnax esse noluit, Cic. Pis. 28, 70: non est pugnax in vitiis, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 13, 1.—Of things, concrete and abstract; with dat.: ignis aquae pugnax, Ov. M. 1, 432; Plin. 15, 3, 4, § 13: musta, harsh, id. 14, 20, 25, § 125: quid ferri duritiā pugnacius? id. 36, 16, 25, § 127.—Hence, adv.: pugnācĭter, contentiously, violently, obstinately: certare cum aliis pugnaciter, Cic. Ac. 2, 20, 65: dicere, Quint. 9, 4, 126: ferire, Sen. Q. N. 1, 2, 11.—Comp.: alia pugnacius dicenda, Quint. 9, 4, 130.— Sup.: pugnacissime defendere sententiam, Cic. Ac. 2, 3, 9.

Origins

Derived from pugnō (“to fight, combat”) + -āx (“inclined to”).

Descendants
  • Catalanpugnaç
  • Frenchpugnace
  • Italianpugnace
  • Portuguesepugnaz
  • Spanishpugnaz

In English words that came into English from pugnāx

  • pugnaciouspugnāx
  • pugnacitypugnacitas

Quick answers

What does pugnāx mean in Latin?
pugnāx, a adjective, means “combative, fond of fighting, pugnacious, aggressive”.
How do you pronounce pugnāx?
In classical Latin, [ˈpʊŋ.naːks]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpuɲ.ɲaks].