LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

possideō

possideō (present infinitive possidēre, perfect active possēdī, supine possessum)
Classical[pɔsˈsɪ.de.oː]Ecclesiastical[posˈsiː.de.o]
possidēns pres. act. ptcp.

Meaning

  1. to have, hold, own, possess
  2. to possess lands, have possessions
  3. to take control or possession of, seize, occupy
  4. to occupy
  5. to inhabit, abide
  6. EcclesiasticalLatinMedieval Latinto acquire
    Cor prūdēns possidēbit scientiam: et auris sapientium quaerit doctrīnam. A wise heart shall acquire knowledge: and the ear of the wise seeketh instruction. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.18.15
  7. EcclesiasticalLatinMedieval Latinto inherit
    Quī conturbat domum suam, possidēbit ventōs: et quī stultus est serviet sapientī. He that troubleth his own house, shall inherit the winds: and the fool shall serve the wise. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CEc. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.11.29

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Tenere · Habere · Possidere

Tenere (from τείνειν) means, to have anything fast in one’s hand, and in physical possession; habere (from σχέω) to have in one’s power, and in effective possession; possidere (from ποτί and sedere) to have, as one’s own property, and in legal possession, Plin. Ep. i. 16. Tenet, habet, possidet. (vi. 366.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.possideōpossidēbampossidēbōpossēdīpossēderampossēderō
2nd sg.possidēspossidēbāspossidēbispossēdistīpossēderāspossēderis
3rd sg.possidetpossidēbatpossidēbitpossēditpossēderatpossēderit
1st pl.possidēmuspossidēbāmuspossidēbimuspossēdimuspossēderāmuspossēderimus
2nd pl.possidētispossidēbātispossidēbitispossēdistispossēderātispossēderitis
3rd pl.possidentpossidēbantpossidēbuntpossēdērunt
possēdēre
possēderantpossēderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.possideampossidērempossēderimpossēdissem
2nd sg.possideāspossidērēspossēderīspossēdissēs
3rd sg.possideatpossidēretpossēderitpossēdisset
1st pl.possideāmuspossidērēmuspossēderīmuspossēdissēmus
2nd pl.possideātispossidērētispossēderītispossēdissētis
3rd pl.possideantpossidērentpossēderintpossēdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.possideorpossidēbarpossidēbor
2nd sg.possidēris
possidēre
possidēbāris
possidēbāre
possidēberis
possidēbere
3rd sg.possidēturpossidēbāturpossidēbitur
1st pl.possidēmurpossidēbāmurpossidēbimur
2nd pl.possidēminīpossidēbāminīpossidēbiminī
3rd pl.possidenturpossidēbanturpossidēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.possidearpossidērer
2nd sg.possideāris
possideāre
possidērēris
possidērēre
3rd sg.possideāturpossidērētur
1st pl.possideāmurpossidērēmur
2nd pl.possideāminīpossidērēminī
3rd pl.possideanturpossidērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.possidēpossidēre
pres. 2nd pl.possidētepossidēminī
fut. 2nd sg.possidētōpossidētor
fut. 3rd sg.possidētōpossidētor
fut. 2nd pl.possidētōte—
fut. 3rd pl.possidentōpossidentor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepossidērepossidērī
perfect infinitivepossēdissepossessum esse
future infinitivepossessūrum essepossessum īrī
present participlepossidēns—
perfect participle—possessus
possessa, possessā, possessae, possessam, possessārum, possessās, possesse, possessī, possessīs, possessō, possessōrum, possessōs
future participlepossessūrus
possessūra, possessūrā, possessūrae, possessūram, possessūrārum, possessūrās, possessūre, possessūrī, possessūrīs, possessūrō, possessūrōrum, possessūrōs, possessūrum
possidendus
possidenda, possidendā, possidendae, possidendam, possidendārum, possidendās, possidende, possidendīs, possidendōrum, possidendōs
gerundpossidendī, possidendō, possidendumsupinepossessum, possessū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

rem or opes habere, bona possidere, in bonis esse
to possess means, to be well off.

possĭdĕo (archaic orthogr. POSIDET, Epitaphs of the Scipios; Sentent. de Limit. Genuat. Rudorff; in the latter also POSIDENT, POSIDEBVNT, POSIDETO, POSIDERE, as well as POSEDEIT and POSEDET, for possedit), sēdi, sessum, 2, v. a. old prep. port; Gr. προτί, πρός (v. pono), and sedeo,
I. to have and hold, to be master of, to own, possess (syn.: teneo, habeo).
I. Lit.: uti nunc possidetis eum fundum q. d. a. (i. e. quo de agitur), quod nec vi nec clam nec precario alter ab altero possidetis, ita possidentis: adversus ea vim fieri veto, an ancient formula of the prætor, Fest. p. 233 Müll.: qui in alienā potestate sunt, rem peculiarem tenere possunt, habere et possidere non possunt: quia possessio non tantum corporis, sed etiam juris est, Dig. 41, 2, 49: ex edicto bona possidere, Cic. Quint. 6, 25: partem agri, Caes. B. G. 6, 11: solum bello captum, Liv. 26, 11: Galli Italiam maximis plurimisque urbibus possident, Just. 38, 4, 9: uniones, Plin. 9, 35, 58, § 119.—
b. Absol., to have possessions, to possess lands, be settled: juxta litora maris possidere, Dig. 47, 9, 7: possidere trans flumen, ib. 43, 14, 1.—
B. Transf., for possido, to take possession of, to occupy (very rare except in eccl. and late Lat.): ego possideo plus Pallante, Juv. 1, 108: quot agri jugera? id. 3, 141: ferro septus possidet sedes sacras, Att. ap. Cic. de Or. 3, 26, 102; Auct. Her. 1, 11, 19: forum armatis catervis perditorum hominum, Cic. Dom. 42, 110 (dub.): magister, quid faciendo vitam aeternam possidebo, Vulg. Luc. 10, 25: iniqui regnum Dei non possidebunt, id. 1 Cor. 6, 9 et saep. —
2. To occupy, abide in a place (poet.): victrix possidet umbra nemus, Mart. 6, 76, 6: Zephyri possidet aura nemus, Prop. 1, 19, 2; Luc. 2, 454.—
II. Trop., to possess, to have a thing (class.): possidere nomen, Plaut. Mil. 2, 5, 27: palmam, id. Most. 1, 1, 31: secli mores in se, id. Truc. prol. 13: inverecundum animi ingenium, Poët. ap. Cic. Inv. 1, 45, 83: plus fidei quam artis, plus veritatis quam disciplinae possidet in se, Cic. Rosc. Com. 6, 17; id. Rosc. Am. 24, 66; Ov. F. 1, 586: possedit favorem plebis Clodius, Val. Max. 3, 5, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*pótis
  2. Proto-Italic*potis
  3. Latinpossideō

Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sedéh₁yeti Proto-Italic *sedēō Latin sedeō Latin possideō From potis (“able”) + sedeō (“to sit”). Compare typologically German besitzen (cognate via PIE, see there for more).

Descendants
  • Catalanposseir
  • Englishpossess
  • Frenchposseoirfrom Old French posseeir
  • Frenchposséder
  • Italianpossedere
  • Occitanpossedir
  • Portuguesepossuir
  • Romanianposeda
  • Spanishposeer
  • Asturianposeyer

In English words that came into English from possideō

  • possesspossessus
  • possessionpossessio
  • possessivepossessivus

Quick answers

What does possideō mean in Latin?
possideō, a verb, means “to have, hold, own, possess; to possess lands, have possessions; to take control or possession of, seize, occupy”.
What are the principal parts of possideō?
possideō, possidēre, possēdī, possessum (second conjugation).
How do you pronounce possideō?
In classical Latin, [pɔsˈsɪ.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [posˈsiː.de.o].
Where does possideō come from?
Proto-Indo-European *pótis → Proto-Italic *potis → Latin possideō.
Which English words come from possideō?
English words that go back to Latin possideō include possess, possession and possessive.