verbsecond conjugation, no supine stem, impersonal in the passive
dissideō
dissideō (present infinitive dissidēre, perfect active dissēdī)
Classical[dɪsˈsɪ.de.oː]Ecclesiastical[disˈsiː.de.o]
Meaning
- impersonalto sit apart; to be divided, separate or remote from
- impersonalto disagree, think differently
- impersonalto be unlike, different or dissimilar; differ, disagree
Latīnē defined in Latin in our graded readers
inter sē discordōdissideō -ēre — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 21
Conjugation conjugation 2 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissideō | dissidēbam | dissidēbō | dissēdī | dissēderam | dissēderō |
| 2nd sg. | dissidēs | dissidēbās | dissidēbis | dissēdistī | dissēderās | dissēderis |
| 3rd sg. | dissidet | dissidēbat | dissidēbit | dissēdit | dissēderat | dissēderit |
| 1st pl. | dissidēmus | dissidēbāmus | dissidēbimus | dissēdimus | dissēderāmus | dissēderimus |
| 2nd pl. | dissidētis | dissidēbātis | dissidēbitis | dissēdistis | dissēderātis | dissēderitis |
| 3rd pl. | dissident | dissidēbant | dissidēbunt | dissēdērunt dissēdēre | dissēderant | dissēderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissideam | dissidērem | dissēderim | dissēdissem |
| 2nd sg. | dissideās | dissidērēs | dissēderīs | dissēdissēs |
| 3rd sg. | dissideat | dissidēret | dissēderit | dissēdisset |
| 1st pl. | dissideāmus | dissidērēmus | dissēderīmus | dissēdissēmus |
| 2nd pl. | dissideātis | dissidērētis | dissēderītis | dissēdissētis |
| 3rd pl. | dissideant | dissidērent | dissēderint | dissēdissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | — | — | — |
| 2nd sg. | — | — | — |
| 3rd sg. | dissidētur | dissidēbātur | dissidēbitur |
| 1st pl. | — | — | — |
| 2nd pl. | — | — | — |
| 3rd pl. | — | — | — |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | — | — |
| 2nd sg. | — | — |
| 3rd sg. | dissideātur | dissidērētur |
| 1st pl. | — | — |
| 2nd pl. | — | — |
| 3rd pl. | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissidē | — |
| pres. 2nd pl. | dissidēte | — |
| fut. 2nd sg. | dissidētō | — |
| fut. 3rd sg. | dissidētō | dissidētor |
| fut. 2nd pl. | dissidētōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissidentō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissidēre | dissidērī |
| perfect infinitive | dissēdisse | — |
| present participle | dissidēns | — |
| perfect participle | — | dissesa dissesā, dissesae, dissesam, dissesārum, dissesās, dissese, dissesī, dissesīs, dissesō, dissesōrum, dissesōs, dissesum, dissesus |
| future participle | dissesūra dissesūrā, dissesūrae, dissesūram, dissesūrārum, dissesūrās, dissesūre, dissesūrī, dissesūrīs, dissesūrō, dissesūrōrum, dissesūrōs, dissesūrum, dissesūrus | dissidendum dissidenda, dissidendā, dissidendae, dissidendam, dissidendārum, dissidendās, dissidende, dissidendīs, dissidendōrum, dissidendōs, dissidendus |
gerunddissidendī, dissidendō, dissidendum
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dissentire, dissidere ab or cum aliquo
- to disagree with a person.
- capitali odio dissidere ab aliquo (De Am. 1. 2)
- to be separated by a deadly hatred.
- a se dissidere or sibi non constare (of persons)
- to contradict oneself, be inconsistent.
dis-sĭdĕo, ēdi, essum, 2, v. n. sedeo,
I. to sit apart, to be remote from, to be divided, separated.
I. Lit. (only poet. and very rare):
quantum Hypanis dissidet Eridano, Prop. 1, 12, 4: sceptris nostris, *Verg. A. 7, 370: ab omni dissidet turba procul Laïus, Sen. Oed. 618; Sil. 7, 736.—Far more freq. and class., II. Trop., to be at variance, to disagree, to think differently. —Constr. with ab, cum, inter se, or absol.
(a). With ab:
nullam esse gentem tam dissidentem a populo Romano odio quodam atque discidio, Cic. Balb. 13, 30; cf. Cic. Verr. 2, 5, 71; id. Lael. 1, 2: a senatu, id. Brut. 62, 223: a tribuno plebis (consules), id. Sest. 19, 44: a Pompeio in tantis rebus, id. Att. 7, 6, 2: a nobis (altera pars senatus), id. Rep. 1, 19 et saep.: non verbis Stoicos a Peripateticis, sed universa re et tota sententia dissidere, id. Fin. 4, 1, 2; cf. id. ib. 4, 2, 3: animus a se ipse dissidens secumque discordans, id. ib. 1, 18, 58: Archytas iracundiam, videlicet dissidentem a ratione, seditionem quandam animi vere dicebat, id. Rep. 1, 38; cf. id. Off. 2, 2, 8: ab ingenio matris, Ov. H. 7, 36 et saep.—(b). With inter se:
leviter inter se dissident, Cic. Att. 1, 13, 2: cupiditates in animis inclusae inter se dissident atque discordant, id. Fin. 1, 13, 44; cf. id. N. D. 1, 2 fin.—(g). With cum:
cum Cleanthe, doctore suo, quam multis rebus Chrysippus dissidet, Cic. Ac. 2, 47, 143; cf.: non cum homine, sed cum causa, id. Phil. 11, 6, 15.—* (d). With dat.:
virtus dissidens plebi, Hor. C. 2, 2, 18.—(ε) With abl. manner: ex quo facile intellectu est verbis eos, non re dissidere, Cic. Fat. 19, 44: capitali odio, id. Lael. 1, 2.—(ζ) Absol.: de qua (definitione summi boni) qui dissident, de omni vitae ratione dissident, Cic. Ac. 2, 43, 132; id. Leg. 1, 20, 53 (opp. congruae): cum Julia primo concorditer et amore mutuo vixit, mox dissedit, he fell out with her, Suet. Tib. 7: Medus dissidet armis, Hor. C. 3, 8, 20; cf.: dissidet miles, Tac. A. 1, 46: dissident olores et aquilae, live at enmity, Plin. 10, 74, 95, § 203 et saep.: spes incesserat dissidere hostem in Arminium ac Segestem, i. e. were divided into two factions, that of Arminius and Segestes, Tac. A. 1, 55.—Pass. impers.: histriones, propter quos dissidebatur, Suet. Tib. 37.—B. Of inanimate and abstract subjects in gen., to be unlike, dissimilar, different, various; to differ, disagree.
(a). With a:
nostra non multum a Peripateticis dissidentia, Cic. Off. 1, 1, 2; cf.: scriptum a sententia, id. de Or. 1, 31, 140: gestus a voce, Quint. 11, 3, 165 al.—(b). With cum:
voluntas scriptoris cum scripto, Auct. Her. 2, 9, 1: verba cum sententia scriptoris, Cic. Inv. 1, 13 init.—(g). Absol.:
si inaequalitate dissident (supercilia), Quint. 11, 3, 79: supercilia dissidentia (opp. constricta), id. 1, 11, 10; cf.: si toga dissidet impar, i. e. sits uneven, one-sided, Hor. Ep. 1, 1, 96 (cf. the opp. aequaliter sedet, Quint. 11, 3, 141): si duo haec verba idem significant, neque ulla re aliqua dissident, Gell. 13, 24, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissideō ēdī, —, ēre
dis- + sedeo, to sit apart, be remote : sceptris quae (terra) libera nostris Dissidet, V.: quantum Hypanis dissidet Eridano, Pr. — Fig., to be at variance, disagree, differ : non consiliis, sed armis: dissidentibus consulibus: a populo R.: a Pompeio in tantis rebus: leviter inter se: cum Cleanthe multis rebus: virtus dissidens plebi, H.: Dissidet et variat sententia, O.: Medus luctuosis Dissidet armis, is distracted , H.—Of things, to be unlike, be dissimilar, differ, disagree : scriptum a sententiā: verba cum sententiā scriptoris: si toga dissidet impar, i. e. sits awry , H.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindissideō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sedéh₁yeti Proto-Italic *sedēō Latin sedeō Latin dissideō From dis- + sedeō (“sit”).
In English words that came into English from dissideō
- dissidentdissidēns
- dissidencedissideō