noun · femininethird declension
possessiō
possessiō f (genitive possessiōnis)
Classical[pɔsˈsɛs.si.ɔ]Ecclesiastical[posˈsɛs.si.o]
Meaning
- the act of taking possession of, seizing, occupying, taking
- the act of holding; possession, occupation, control, occupancy
- that which is possessed; a possession, property
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rēs quās quis habet, bonapossessiō -ōnis (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 17
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | possessiō possessiuncula | possessiōnēs possessiunculae |
| genitive | possessiōnis possessiunculae | possessiōnum possessiunculārum |
| dative | possessiōnī possessiunculae | possessiōnibus possessiunculīs |
| accusative | possessiōnem possessiunculam | possessiōnēs possessiunculās |
| ablative | possessiōne possessiunculā | possessiōnibus possessiunculīs |
| vocative | possessiō possessiuncula | possessiōnēs possessiunculae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in possessionem alicuius rei venire
- to come into the possession of something.
- in possessionem alicuius rei invadere
- to take forcible possession of a thing.
- demovere, deicere aliquem de possessione
- to dispossess a person.
- proscribere aliquem or alicuius possessiones
- to proscribe a person, declare him an outlaw.
- expellere aliquem domo, possessionibus pellere
- to turn a person out of his house, his property.
- exturbare aliquem omnibus fortunis, e possessionibus
- to drive a person out of house and home.
- possessione alicuius rei cedere alicui (Mil. 27. 75)
- to give up a thing to some one else.
possessĭo, ōnis, f. possido.
I. A taking possession of, seizing, occupying, taking (= κτῆσις), bonorum, Cic. Rosc. Am. 9, 24:
regni, Liv. 33, 41, 3: mittere in possessionem, to send to take possession, Cic. Quint. 26, 83: Monam insulam, a cujus possessione revocatum Paulinum memoravi, etc., Tac. Agr. 18: si mare intretur, promptam ipsis possessionem, id. A. 2, 5.—II. Transf.
A. In abstr., a possessing, holding, possession, occupation:
possessio est, ut definit Gallus Aelius, usus quidam agri, aut aedificii, non ipse fundus, aut ager, Fest. p. 233 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 222 ib.: possessio appellata est, ut Labeo ait, a sedibus, quasi positio, quia naturaliter tenetur ab eo, qui ei insistit, quam Graeci κατοχὴν dicunt, Dig. 41, 21: certā re et possessione deturbari, Cic. Fam. 12, 25: hortorum, id. Mil. 27, 75: fundi, id. ib. 27, 75: in possessionem proficisci, to come into possession, id. Quint. 27, 85: in possessionem venire, id. Att. 4, 2, 3: possessionem restituere, id. Fam. 10, 27, 1: in possessionem dare, Vulg. Lev. 14, 34: esse in possessione bonorum, Cic. Caecin. 7, 19: possessionem bonorum dare alicui, id. Fam. 7, 21: tradere, Caes. B. G. 1, 44: tenere, Nep. Tim. 2, 4: ponere se in possessione, to take possession, Sen. Ira, 1, 7, 2: si ignis prima possessio rerum fuit, qui paulatim exstinctus, sedem terris dedit, if at first fire possessed the world, Just. 2, 1, 15.—B. In concr., a thing possessed, a possession, property, esp. an estate:
possessiones appellantur agri late patentes, publici privatique: qui non mancipatione, sed usu tenebantur, et, ut quisque occupaverat, possidebat, Fest. p. 241 Müll.: prata et areas quasdam magno aestimant, quod ei generi possessionum minime noceri potest, Cic. Par. 6, 3, 51; Caes. B. C. 1, 17: qui trans Rhodanum vicos possessionesque habebant, id. B. G. 1, 11: urbanae, Nep. Att. 14, 3: aes alienum meis nominibus ex possessionibus solvere possem, Sall. C. 35, 3.—III. Trop., possession:
prudentiae doctrinaeque possessio, Cic. de Or. 3, 31, 122: judicii ac defensionis, id. ib. 2, 49, 200: laud is, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 7, 2: res publica in possessione victoriae permanebit, id. ap. ib. 10, 21, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
possessiō ōnis, f
SED-, a taking possession of, seizing, occupying, taking : bonorum: regni, L.: mittere in possessionem, send to take possession.— A possessing, holding, possession, occupation : certā re et possessione deturbari: in possessionem proficisci, to come into possession : bonorum: possessionem tradere, Cs.: tenere, N.— A thing possessed, possession, property, estate : id genus possessionum: trans Rhodanum possessiones habere, Cs.: urbanae, N.: aes alienum ex possessionibus solvere, S.—Fig., possession : prudentiae doctrinaeque.
Origins
- Proto-Indo-European*pótis
- Proto-Italic*potis
- Latinpossessiō
Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sedéh₁yeti Proto-Italic *sedēō Latin sedeō Latin possideō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin possessiō From possideō (“to possess”) + -tiō.
Descendants
- Catalanpossessió
- Englishpossession
- Frenchpossession
- Romanianposesiunefrom French possession
- Italianpossessione
- Portuguesepossessão
- Spanishposesión
In English words that came into English from possessiō
- possessionpossessiō
- possessivepossessivus