LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

possessiō

possessiō f (genitive possessiōnis)
Classical[pɔsˈsɛs.si.ɔ]Ecclesiastical[posˈsɛs.si.o]

Meaning

  1. the act of taking possession of, seizing, occupying, taking
  2. the act of holding; possession, occupation, control, occupancy
  3. that which is possessed; a possession, property

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativepossessiō
possessiuncula
possessiōnēs
possessiunculae
genitivepossessiōnis
possessiunculae
possessiōnum
possessiunculārum
dativepossessiōnī
possessiunculae
possessiōnibus
possessiunculīs
accusativepossessiōnem
possessiunculam
possessiōnēs
possessiunculās
ablativepossessiōne
possessiunculā
possessiōnibus
possessiunculīs
vocativepossessiō
possessiuncula
possessiōnēs
possessiunculae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in possessionem alicuius rei venire
to come into the possession of something.
in possessionem alicuius rei invadere
to take forcible possession of a thing.
demovere, deicere aliquem de possessione
to dispossess a person.
proscribere aliquem or alicuius possessiones
to proscribe a person, declare him an outlaw.
expellere aliquem domo, possessionibus pellere
to turn a person out of his house, his property.
exturbare aliquem omnibus fortunis, e possessionibus
to drive a person out of house and home.
possessione alicuius rei cedere alicui (Mil. 27. 75)
to give up a thing to some one else.

possessĭo, ōnis, f. possido.
I. A taking possession of, seizing, occupying, taking (= κτῆσις), bonorum, Cic. Rosc. Am. 9, 24: regni, Liv. 33, 41, 3: mittere in possessionem, to send to take possession, Cic. Quint. 26, 83: Monam insulam, a cujus possessione revocatum Paulinum memoravi, etc., Tac. Agr. 18: si mare intretur, promptam ipsis possessionem, id. A. 2, 5.—
II. Transf.
A. In abstr., a possessing, holding, possession, occupation: possessio est, ut definit Gallus Aelius, usus quidam agri, aut aedificii, non ipse fundus, aut ager, Fest. p. 233 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 222 ib.: possessio appellata est, ut Labeo ait, a sedibus, quasi positio, quia naturaliter tenetur ab eo, qui ei insistit, quam Graeci κατοχὴν dicunt, Dig. 41, 21: certā re et possessione deturbari, Cic. Fam. 12, 25: hortorum, id. Mil. 27, 75: fundi, id. ib. 27, 75: in possessionem proficisci, to come into possession, id. Quint. 27, 85: in possessionem venire, id. Att. 4, 2, 3: possessionem restituere, id. Fam. 10, 27, 1: in possessionem dare, Vulg. Lev. 14, 34: esse in possessione bonorum, Cic. Caecin. 7, 19: possessionem bonorum dare alicui, id. Fam. 7, 21: tradere, Caes. B. G. 1, 44: tenere, Nep. Tim. 2, 4: ponere se in possessione, to take possession, Sen. Ira, 1, 7, 2: si ignis prima possessio rerum fuit, qui paulatim exstinctus, sedem terris dedit, if at first fire possessed the world, Just. 2, 1, 15.—
B. In concr., a thing possessed, a possession, property, esp. an estate: possessiones appellantur agri late patentes, publici privatique: qui non mancipatione, sed usu tenebantur, et, ut quisque occupaverat, possidebat, Fest. p. 241 Müll.: prata et areas quasdam magno aestimant, quod ei generi possessionum minime noceri potest, Cic. Par. 6, 3, 51; Caes. B. C. 1, 17: qui trans Rhodanum vicos possessionesque habebant, id. B. G. 1, 11: urbanae, Nep. Att. 14, 3: aes alienum meis nominibus ex possessionibus solvere possem, Sall. C. 35, 3.—
III. Trop., possession: prudentiae doctrinaeque possessio, Cic. de Or. 3, 31, 122: judicii ac defensionis, id. ib. 2, 49, 200: laud is, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 7, 2: res publica in possessione victoriae permanebit, id. ap. ib. 10, 21, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*pótis
  2. Proto-Italic*potis
  3. Latinpossessiō

Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sedéh₁yeti Proto-Italic *sedēō Latin sedeō Latin possideō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin possessiō From possideō (“to possess”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanpossessió
  • Englishpossession
  • Frenchpossession
  • Romanianposesiunefrom French possession
  • Italianpossessione
  • Portuguesepossessão
  • Spanishposesión

In English words that came into English from possessiō

  • possessionpossessiō
  • possessivepossessivus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does possessiō mean in Latin?
possessiō, a noun, means “the act of taking possession of, seizing, occupying, taking; the act of holding; possession, occupation, control, occupancy”.
What is the genitive of possessiō?
The genitive singular is possessiōnis. possessiō is feminine, third declension.
How do you pronounce possessiō?
In classical Latin, [pɔsˈsɛs.si.ɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [posˈsɛs.si.o].
Where does possessiō come from?
Proto-Indo-European *pótis → Proto-Italic *potis → Latin possessiō.