LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incestus1

incestus (feminine incesta, neuter incestum)
Classical[ɪŋˈkɛs.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛs.tus]
incestum sg. nom. n.; sg. acc. m.; sg. acc. n.; sg. voc. n.

Meaning

  1. adjectiveunclean, impure, polluted, defiled, sinful, unrighteous, criminal
  2. adjectiveunchaste, lewd, incestuous, lustful

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Inficetus · Infacetus · Incestus · Incastus

1. Inficetus involves positive blame, a tasteless and heavy fellow; whereas infacetus only negative, a man not remarkable for wit. 2. In the same manner incestus denotes an incestuous person; whereas incastus only an unchaste person. Sen. Contr. ii. 13. (ii. 83.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincestusincestaincestum
genitiveincestīincestaeincestī
dativeincestōincestaeincestō
accusativeincestumincestamincestum
ablativeincestōincestāincestō
vocativeincesteincestaincestum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincestīincestaeincesta
genitiveincestōrumincestārumincestōrum
dativeincestīsincestīsincestīs
accusativeincestōsincestāsincesta
ablativeincestīsincestīsincestīs
vocativeincestīincestaeincesta

incestus, a, um, adj. 2. in-castus,
I. unclean (in a moral and religious sense), impure, polluted, defiled, sinful, criminal (as an adj. mostly poet. and in post-Aug. prose).
I. In gen.: cum verborum contumeliis optimum virum incesto ore lacerasset, Cic. Phil. 11, 2, 5: saepe Diespiter Neglectus incesto addidit integrum, punished the good with the bad, Hor. C. 3, 2, 30: catervae Incestarum avium, that feed on corpses, Stat. Th. 9, 27: profana illic omnia, quae apud nos sacra: rursum concessa apud illos, quae apud nos incesta, Tac. H. 5, 4: an triste bidental Moverit incestus, impious, Hor. A. P. 472. —
II. In partic., unchaste, lewd, incestuous.
A. Adj.: Ilion Fatalis incestusque judex ... vertit In pulverem, i. e. Paris, Hor. C. 3, 3, 19; called also: praedo, Stat. Ach. 1, 45: princeps, Plin. Pan. 52, 3: amores, Hor. C. 3, 6, 23; Tac. A. 12, 4: nuptiae, id. ib. 11, 25 fin.; cf. conjugia, Suet. Claud. 26: noctes, Plin. Pan. 63, 7: voces, Ov. Tr. 2, 503: pellicere aliquem incesto sermone, Liv. 8, 28, 3: incestus manus intra terminos sacratos inferre, id. 45, 5, 7: corruptor et idem incestus, Juv. 4, 9. — Hence,
B. Substt.
1. incestum, i, n., unchastity, lewdness; esp. as a violation of religious laws, incest (class.): incestum pontifices supremo supplicio sanciunto, Cic. Leg. 2, 9, 22: concubuit cum viro ... fecit igitur incestum, id. Inv. 1, 40, 73. committere, Quint. 4, 2, 88; Dig. 23, 2, 39: ex incesto, quod Augustus cum Julia filia admisisset, Suet. Calig. 23; cf.: incesti cum sorore reus, id. Ner. 5: cum filia commissum, Quint. 5, 10, 19: incesto liberatus, Cic. Pis. 39, 95: incesti damnata, Quint. 7, 8, 3: ab incesto id ei loco nomen factum, Liv. 8, 15, 8: incesti poena ... in viro in insulam deportatio est, Paul. Sent. 2, 26, 15. — In plur.: stupra ... et adulteria, incesta denique, Cic. Tusc. 4, 35, 75: super sororum incesta, Suet. Calig. 36: Vestalium virginum, id. Dom. 8.—
2. incesta, ae, f., an incestuous woman, paramour: hunc (adamanta) dedit olim barbarus incestae, Juv. 6, 158.— Adv.: incestē (incastē, Sen. Contr. 2, 13).
A. In gen., impurely, sinfully, Lucr. 1, 98: facere sacrificium Dianae, Liv. 1, 45, 6.—
B. In partic., unchastely: ideo aquam adduxi, ut ea tu inceste uterere? Cic. Cael. 14, 34: libidinatum, Suet. Ner. 28: agit incestius res suas, Arn. 5, 170.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincestus

Proto-Indo-European *ḱes-der.? Proto-Italic *kastos Latin castus Latin incestus From in- + castus (“pure, chaste, unpolluted”).

In English words that came into English from incestus

  • incestincestus
noun · masculinefourth declension
incestus2
incestus m (genitive incestūs)
Classical[ɪŋˈkɛs.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛs.tus]
incestum sg. acc.

Meaning

  1. masculineunchastity, sexual impurity, incest

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincestusincestūs
genitiveincestūsincestuum
dativeincestuīincestibus
accusativeincestumincestūs
ablativeincestūincestibus
vocativeincestusincestūs

incestus, ūs, m. 1. incestus, II.,
I. unchastity, incest (mostly Ciceron.): quaestio de incestu, Cic. Mil. 22, 59; id. Brut. 32, 122; 124; id. N. D. 3, 30, 74 Klotz; Liv. 4, 44 Weissenb.; Val. Max. 6, 3, 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincestus

Proto-Indo-European *ḱes-der.? Proto-Italic *kazēō Latin careō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin castus Latin incestus From in- + castus.

Descendants
  • Catalanincest
  • Englishincest
  • Frenchinceste
  • Romanianincestfrom French inceste
  • GermanInzest
  • Italianincesto
  • Portugueseincesto
  • Spanishincesto
  • Belarusianінцэ́ст
  • Dutchincest

Quick answers

What does incestus mean in Latin?
incestus, a adjective, means “unclean, impure, polluted, defiled, sinful, unrighteous, criminal; unchaste, lewd, incestuous, lustful”.
How do you pronounce incestus?
In classical Latin, [ɪŋˈkɛs.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃɛs.tus].
Where does incestus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incestus.