LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

imitor

imitor (present infinitive imitārī or imitārier, perfect active imitātus sum)
Classical[ˈɪ.mɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈiː.mi.tor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. deponentto represent, express, portray
  2. deponentto imitate, act like, copy after, seek to resemble, counterfeit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

faciō quod alter facit; discipulus magistrum imitātur.
imitor -ārī — in Mille Verba, Artēs et Litterae

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Imitatio · Æmulatio · Certatio · Rivalitas · Simulatio

1. Imitari means merely the effort to produce something like some other thing, without any accessory moral notion; æmulari (from αἴσιμος) means, at the same time, to do something which shall gain equal or superior consideration, honor, and approbation, when compared with the thing imitated. Imitatio has in view only the thing itself, and is generally moderate and laudable; æmulatio has in view chiefly the person, who is already in possession of the quality worthy of imitation, and always seems more or less a passion, which deserves praise or blame, according as it has its foundation in the lover of honor, or in immoderate ambition. Plin. Ep. vii. 30. Demosthenis orationem habui in manibus, non ut æmularer (improbum enim ac pæne furiosum) at tamen imitarer ac sequerer tantum. Comp. i. 2, 2. viii. 5, 13. Quintil. i. 2, 26. Cic. Tusc. iv. 8, 17. 2. The æmulus is at first behind his opponent, and strives for a time only to come up to him, and be like him; whereas the certator and concertator are already on a par with their opponent, and strive to outdo him, and conquer him. 3. Æmulatio contends for superiority in any art; rivalitas, only for preference in estimation. Cic. Tusc. iv. 26, 56. Illa vitiosa æmulatione, quæ rivalitati similis est, quid habet utilitatis? 4. Imitatio is an effort to become something which a man at present is not, but fain would be, and really can become; whereas simulatio, an effort to pass for something which a man properly and naturally is not, nor ever can be. Imitatio is the means of attaining to an actual or presumptive ideal; whereas simulatio remains for ever a mere counterfeit. (iii. 64.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imitorimitābarimitābor———
2nd sg.imitāris
imitāre
imitābāris
imitābāre
imitāberis
imitābere
———
3rd sg.imitāturimitābāturimitābitur———
1st pl.imitāmurimitābāmurimitābimur———
2nd pl.imitāminīimitābāminīimitābiminī———
3rd pl.imitanturimitābanturimitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imiterimitārer——
2nd sg.imitēris
imitēre
imitārēris
imitārēre
——
3rd sg.imitēturimitārētur——
1st pl.imitēmurimitārēmur——
2nd pl.imitēminīimitārēminī——
3rd pl.imitenturimitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imitāre—
pres. 2nd pl.imitāminī—
fut. 2nd sg.imitātor—
fut. 3rd sg.imitātor—
fut. 3rd pl.imitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimitārī
imitārier
—
perfect infinitiveimitātum esse—
future infinitiveimitātūrum esse—
present participleimitāns—
perfect participleimitātus
imitāta, imitātā, imitātae, imitātam, imitātārum, imitātās, imitāte, imitātī, imitātīs, imitātō, imitātōrum, imitātōs
—
future participleimitātūrus
imitātūra, imitātūrā, imitātūrae, imitātūram, imitātūrārum, imitātūrās, imitātūre, imitātūrī, imitātūrīs, imitātūrō, imitātūrōrum, imitātūrōs, imitātūrum
imitandus
gerundimitandī, imitandō, imitandumsupineimitātum, imitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

veritatem imitari (Div. 1. 13. 23)
(1) to make a lifelike natural representation of a thing (used of the artist); (2) to be lifelike (of a work of art).
sibi exemplum alicuius proponere ad imitandum or simply sibi aliquem ad imitandum proponere
to set up some one as one's ideal, model.

ĭmĭtor, ātus, 1 (archaic
I. inf. pres. imitarier, Plaut. Capt. 3, 1, 25; Lucr. 5, 1377), v. freq. a. dep. [root im-, cf. aemulus], to imitate.
I. To represent, to express, copy, portray (class.): summum illum luctum penicillo, to portray, Cic. Or. 22, 74; cf.: oris (Coae Veneris) pulchritudo reliqui corporis imitandi spem auferebat, id. Off. 3, 2, 10: aut Ialysi aut Coae Veneris pulchritudinem, id. Or. 2, 5; id. Brut. 18, 70: chirographum, id. N. D. 3, 30, 74; id. Fam. 9, 20, 2: faber ungues Exprimet et molles imitabitur aere capillos, Hor. A. P. 33; cf.: argillā quidvis imitabitur udā, id. Ep. 2, 2, 8: hunc in persona lenonis, Cic. Rosc. Com. 7, 20: populi speciem et nomen, id. Rep. 3, 33: antiquitatem, id. Brut. 36, 137; cf.: heroum veteres casus fictosque luctus imitari atque adumbrare dicendo, id. de Or. 5, 47, 380: imitans, ut est mos, facta et dicta vivi, Suet. Vesp. 19: sine imitandorum carminum actu ludiones, not expressing by gesticulation, Liv. 7, 2, 4: gaudia falsa, Tib. 3, 6, 33; cf. maestitiam, Tac. A. 1, 24: quaecumque (pictura) imitata figuram est, Juv. 6, 341.— Poet.: putre solum imitamur arando, i. e. to make loose or friable, Verg. G. 2, 204: robore duro Stipitibus ferrum sudibusque imitantur obustis, replace, substitute, supply the place of, id. A. 11, 894: pocula vitea fermento atque sorbis, id. G. 3, 380; cf.: diuturni mores consensu utentium comprobati legem imitantur, Just. Inst. 1, 2, 9. —
II. To imitate, to act like, copy after, seek to resemble, counterfeit something (so most freq.): imitabor nepam, Plaut. Cas. 2, 8, 7: imitabor ergo Aratum, qui magnis de rebus dicere exordiens, a Jove incipiendum putat, Cic. Rep. 1, 36; cf.: imitor Archytam, id. ib. 1, 38: Platonem, id. Ac. 1, 3, 10: aliquem imitando effingere atque exprimere, id. de Or. 2, 22, 90; cf.: quem (eloquentem) si imitari atque exprimere non possumus, id. Or. 5, 19: quem postea imitati sunt multi, aequavit nemo, Plin. 35, 11, 40, § 126: ipsi sibi imitandi fuerunt, Cic. Or. 53, 177: qui maxime imitandus, et solus imitandus est, Quint. 10, 2, 24; cf.: tu mihi maxime imitabilis, maxime imitandus videbaris, Plin. Ep. 7, 20, 4: noster ille amicus, dignus huic ad imitandum, Cic. Rep. 1, 1 Mos.: populi consuetudinem, id. ib. 2, 20: non dicam plura, ne, in quo te objurgem, id ipsum videar imitari, id. Fam. 3, 8, 6: in adeundis periculis consuetudo imitanda medicorum est, id. Off. 1, 24, 83: quod faciendum imitandumque est omnibus, ut, etc., id. Lael. 19, 70: factum praeclarum expositum ad imitandum, id. Phil. 2, 44, 114: in qua (sc. domo) sollicitas imitatur janua portas, resembles, Juv. 7, 42.!*?
a. Act. form ĭmĭto, āre (anteclass.): si malos imitabo, Liv. Andr. ap. Non. 473, 22 (Fragm. Trag. v. 1 Rib.): tuum opus nemo imitare potest, Varr. ib. 21.—
b. ĭmĭtātus, a, um, in pass. signif.: imitata et efficta simulacra, Cic. Univ. 3, 6: cum sint alii veri affectus, alii ficti et imitati, Quint. 11, 3, 61: nec abest imitata voluptas, Ov. M. 9, 481; Avien. Fab. 5, 17.

Origins

Deponent frequentative verb derived from Proto-Italic *imā, from Proto-Indo-European *h₂eym- (“to imitate”); same source as Latin imāgō f (“a copy, image”), Latin aemulus (“envious, rivaling”, adjective) and Hittite 𒄭𒅎𒈠𒀸 c (ḫi-im-ma-aš /⁠ḫimmaš⁠/, “substitute, imitation”).

Descendants
  • Catalanimitar
  • Englishimitatefrom Latin imitātus
  • Frenchimiter
  • Italianimitare
  • Portugueseimitar
  • Romanianimita
  • Spanishimitar
  • Portuguesearremedar
  • Spanishremedar
  • Asturianimitar

Quick answers

What does imitor mean in Latin?
imitor, a verb, means “to represent, express, portray; to imitate, act like, copy after, seek to resemble, counterfeit”.
What are the principal parts of imitor?
imitor, imitārī, imitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce imitor?
In classical Latin, [ˈɪ.mɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiː.mi.tor].