noun · neuterthird declension
imitāmen
imitāmen n (genitive imitāminis)
Classical[ɪ.mɪˈtaː.mɛn]Ecclesiastical[i.miˈtaː.men]
Meaning
- imitation, likeness, resemblance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | imitāmen | imitāmina |
| genitive | imitāminis | imitāminum |
| dative | imitāminī | imitāminibus |
| accusative | imitāmen | imitāmina |
| ablative | imitāmine | imitāminibus |
| vocative | imitāmen | imitāmina |
ĭmĭtāmen, ĭnis, n. id.,
I. imitation; abstr. and concr., a resemblance, likeness, imitation, image (Ovidian):
somnia, quae veras aequent imitamine formas, Ov. M. 11, 626.—In plur.: artes, antiquae imitamina vitae, Ov. M. 4, 445: aetatis peragens imitamina nostrae, id. ib. 15, 200; id. F. 4, 211.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imitāmen inis, n
imitor, an imitation, likeness, image: Somnia, quae veras aequent imitamine formas, O.—Plur., O.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Italic *-mn̥ Latin -men Latin imitāmen From imitor (“to portray, imitate”) + -men.