noun · neutersecond declension
imitāmentum
imitāmentum n (genitive imitāmentī)
Meaning
- imitation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | imitāmentum | imitāmenta |
| genitive | imitāmentī | imitāmentōrum |
| dative | imitāmentō | imitāmentīs |
| accusative | imitāmentum | imitāmenta |
| ablative | imitāmentō | imitāmentīs |
| vocative | imitāmentum | imitāmenta |
ĭmĭtāmentum, i, n. id.,
I. imitation; abstr. and concr. (post-Aug.):
simulacrum imitamenti Olympiaci Jovis, the statue, Amm. 22, 13, 1.—In plur.: tristitiae, acts in imitation of, Tac. A. 13, 4: veterum Romanorum, id. ib. 14, 57: opplevit omnia non simulacris neque imitamentis, sed luctu atque lamentis veris, Gell. 7, 5, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(imitāmentum ī), n
imitor, an imitation, copy.—Only plur: veterum Romanorum, Ta.: tristitiae, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin imitāmentum From imitor (“to portray, imitate”) + -mentum.