LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

imitābilis

imitābilis (neuter imitābile)
Classical[ɪ.mɪˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.miˈtaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationimitable
  2. two terminationimitative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimitābilisimitābilisimitābile
genitiveimitābilisimitābilisimitābilis
dativeimitābilīimitābilīimitābilī
accusativeimitābilemimitābilemimitābile
ablativeimitābilīimitābilīimitābilī
vocativeimitābilisimitābilisimitābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimitābilēsimitābilēsimitābilia
genitiveimitābiliumimitābiliumimitābilium
dativeimitābilibusimitābilibusimitābilibus
accusativeimitābilīs
imitābilēs
imitābilīs
imitābilēs
imitābilia
ablativeimitābilibusimitābilibusimitābilibus
vocativeimitābilēsimitābilēsimitābilia

ĭmĭtābĭlis, e, adj. imitor,
I. that may be imitated, imitable (rare but class.): orationis subtilitas imitabilis illa quidem videtur esse existimanti, Cic. Or. 23, 76; cf. Quint. 10, 1, 61; 10, 2, 12; 19: tu mihi maxime imitabilis, maxime imitandus videbaris, Plin. Ep. 7, 20, 4: non imitabile fulmen, Verg. A. 6, 590: quiddam, Ov. P. 4, 10, 77: neque est gemma alia imitabilior mendacio vitri, Plin. 37, 8, 33, § 112.—
II. Imitative, inclined to imitate: homines imitabili natura, Vitr. 2, 1, 3.

In English words that came into English from imitābilis

  • imitableimitābilis

Quick answers

What does imitābilis mean in Latin?
imitābilis, a adjective, means “imitable; imitative”.
How do you pronounce imitābilis?
In classical Latin, [ɪ.mɪˈtaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.miˈtaː.bi.lis].