habitō
Meaning
- to reside, inhabit, remain, dwell, live
- figurativelyto linger
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in locō vīvō; in domō habitāmus.Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Incolere · Habitare · Incola · Inquilinus · Colonus
1. Incolere is transitive, as to inhabit; habitare, intransitive, as to dwell. At the same time incolere has reference to the country, to which a man, as a citizen or inhabitant, belongs; whereas habitare has reference to the house, in which a man, as owner or tenant, has his stationary residence. 2. Incola is the inhabitant, in opp. to the citizen, Cic. Off. i. 34, like μέτοικος; inquilinus, the tenant, in opp. to the owner of the house, dominus, Cic. Phil. ii. 41, like σύνοικος; colonus, the farmer, in opp. to the landowner, Cic. Cæc. 32; something like θής.
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | habitō | habitābam | habitābō | habitāvī | habitāveram habitāram | habitāverō habitārō |
| 2nd sg. | habitās | habitābās | habitābis | habitāvistī habitāstī | habitāverās habitārās | habitāveris habitāris |
| 3rd sg. | habitat | habitābat | habitābit | habitāvit habitāt | habitāverat habitārat | habitāverit habitārit |
| 1st pl. | habitāmus | habitābāmus | habitābimus | habitāvimus habitāmus | habitāverāmus habitārāmus | habitāverimus habitārimus |
| 2nd pl. | habitātis | habitābātis | habitābitis | habitāvistis habitāstis | habitāverātis habitārātis | habitāveritis habitāritis |
| 3rd pl. | habitant | habitābant | habitābunt | habitāvērunt habitārunt, habitāvēre | habitāverant habitārant | habitāverint habitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | habitem | habitārem | habitāverim habitārim | habitāvissem habitāssem |
| 2nd sg. | habitēs | habitārēs | habitāverīs habitārīs | habitāvissēs habitāssēs |
| 3rd sg. | habitet | habitāret | habitāverit habitārit | habitāvisset habitāsset |
| 1st pl. | habitēmus | habitārēmus | habitāverīmus habitārīmus | habitāvissēmus habitāssēmus |
| 2nd pl. | habitētis | habitārētis | habitāverītis habitārītis | habitāvissētis habitāssētis |
| 3rd pl. | habitent | habitārent | habitāverint habitārint | habitāvissent habitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | habitor | habitābar | habitābor |
| 2nd sg. | habitāris habitāre | habitābāris habitābāre | habitāberis habitābere |
| 3rd sg. | habitātur | habitābātur | habitābitur |
| 1st pl. | habitāmur | habitābāmur | habitābimur |
| 2nd pl. | habitāminī | habitābāminī | habitābiminī |
| 3rd pl. | habitantur | habitābantur | habitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | habiter | habitārer |
| 2nd sg. | habitēris habitēre | habitārēris habitārēre |
| 3rd sg. | habitētur | habitārētur |
| 1st pl. | habitēmur | habitārēmur |
| 2nd pl. | habitēminī | habitārēminī |
| 3rd pl. | habitentur | habitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | habitā | habitāre |
| pres. 2nd pl. | habitāte | habitāminī |
| fut. 2nd sg. | habitātō | habitātor |
| fut. 3rd sg. | habitātō | habitātor |
| fut. 2nd pl. | habitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | habitantō | habitantor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | habitāre | habitārī |
| perfect infinitive | habitāvisse habitāsse | habitātum esse |
| future infinitive | habitātūrum esse | habitātum īrī |
| present participle | habitāns habitante, habitantem, habitantēs, habitantī, habitantia, habitantibus, habitantis, habitantīs, habitantium | — |
| perfect participle | — | habitātus habitāta, habitātā, habitātae, habitātam, habitātārum, habitātās, habitātī, habitātōrum, habitātōs |
| future participle | habitātūrus habitātūra, habitātūrā, habitātūrae, habitātūram, habitātūrārum, habitātūrās, habitātūre, habitātūrī, habitātūrīs, habitātūrō, habitātūrōrum, habitātūrōs, habitātūrum | habitandus habitanda, habitandā, habitandae, habitandam, habitandārum, habitandās, habitande, habitandīs, habitandōrum, habitandōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in agris esse, habitare
- to live in the country.
- oculi in vultu alicuius habitant
- his eyes are always fixed on some one's face.
- habitare in domo alicuius, apud aliquem (Acad. 2. 36. 115)
- to live in some one's house.
comas, id. ib. 27.—centum urbes habitant magnas, Verg. A. 3, 106: silvas, id. E. 6, 2: hoc nemus, hunc collem (deus), id. A. 8, 352: humiles casas, id. E. 2, 29: terras, Ov. H. 1, 66; id. M. 1, 195: pruinas, Val. Fl. 2, 177: locum, Tac. Agr. 11; cf. Liv. 5, 51, 3. —Pass.: colitur ea pars (urbis) et habitatur frequentissime, Cic. Verr. 2, 4, 53, § 119; cf. Quint. 1, 4, 28: arx procul iis, quae habitabantur, Liv. 24, 3, 2: applicata colli habitatur colonia Corinthus, Plin. 4, 4, 5, § 11; 5, 7, 7, § 42: Scythiae confinis est regio habitaturque pluribus vicis, Curt. 8, 2, 14: nobis habitabitur orbis Ultimus, Ov. Tr. 1, 1, 127: tellus Bistoniis habitata viris, id. M. 13, 430; cf.: nec patria est habitata tibi, id. Tr. 5, 3, 21; Sil. 2, 654: raris habitata mapalia tectis, Verg. G. 3, 340; cf.: (agellus) habitatus quinque focis, Hor. Ep. 1, 14, 2: campi olim uberes magnisque urbibus habitati, Tac. H. 5, 7: quae sit tellus habitanda (sibi), requirit, Ov. M. 3, 9; cf.: cesserunt nitidis habitandae piscibus undae, id. ib. 1, 74: habitandaque fana Apris reliquit et rapacibus lupis, Hor. Epod. 16, 19: proavis habitatas linquere silvas, Juv. 15, 152.— in illisce habitat aedibus Amphitruo, Plaut. Am. prol. 97; cf.: cujus hic in aediculis habitat decem, ut opinor, milibus, Cic. Cael. 7, 17: in gurgustio, id. N. D. 1, 9, 22: in via, on the high-road, id. Phil. 2, 41, 106: in Sicilia, Cic. Verr. 2, 3, 41, § 95: in arboribus (aves), Plin. 18, 35, 87, § 363: Lilybaei, Cic. Verr. 2, 4, 18, § 38: lucis opacis, Verg. A. 6, 673: vallibus imis, id. ib. 3, 110: casa straminea, Prop. 2, 16 (3, 8), 20; cf.: sub terra habitare, Cic. N. D. 2, 37, 95: apud aliquem, id. Ac. 2, 26, 115; cf. id. Brut. 90, 309; id. Cael. 21, 51; id. Clu. 12, 33; Cic. Verr. 2, 2, 34, § 83: cum aliquo, id. ib. 2, 1, 25, § 64: cum illa apud te, Ter. Phorm. 5, 7, 41.—Absol.: triginta milibus dixistis eum habitare, Cic. Cael. 7, 17; cf.: nunc si quis tanti (i. e. sex milibus) habitet, Vell. 2, 10, 1: bene, to have a good habitation, Nep. Att. 13; so, dum sic ergo habitat Cetronius, so splendidly, Juv. 14, 92: avecta est peregre hinc habitatum, Plaut. Cist. 2, 3, 37; cf.: is habitatum huc commigravit, id. Trin. 4, 3, 77; and: rus habitatum abii, Ter. Hec. 2, 1, 27: commorandi natura deversorium nobis, non habitandi locum dedit, Cic. de Sen. 23, 84: habitandi causa, Caes. B. C. 3, 112, 8.—Part. as subst.: hăbĭtantes, ium, the inhabitants: numquam tecta subeamus: super habitantes aliquando procumbunt, Quint. 2, 16, 6; Ov. M. 14, 90: oppidum valetudine habitantium infame, Mel. 1, 16, 1: ad occasum, Plin. 2, 70, 82, § 180.—Pass. impers.: vides, habitari in terra raris et angustis in locis, et in ipsis quasi maculis, ubi habitatur, vastas solitudines interjectas, Cic. Rep. 6, 19: habitari ait Xenophanes in luna, that the moon is inhabited, id. Ac. 2, 39, 123: vicorum, quibus frequenter habitabatur, Liv. 2, 62, 4.—cum iis, qui in foro habitarunt, de dignitate contendas? Cic. Mur. 9, 21; cf.: habitare in Rostris, id. Brut. 89, 305: in subselliis, id. de Or. 1, 62, 264; cf. also: in oculis, to be always in public, id. Planc. 27, 66: illi qui hoc solum colendum ducebant, habitarunt in hac una ratione tractanda, id. de Or. 2, 38, 160: in bonis haerebit et habitabit suis, to dwell upon, id. Or. 15, 49; cf. id. de Or. 2, 72, 292: qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? id. Fin. 2, 28, 92: cum his habitare pernoctareque curis (i. e. studiis)! id. Tusc. 5, 24, 69: quorum in vultu habitant oculi mei, id. Phil. 12, 1, 2: animus habitat in oculis, Plin. 11, 37, 54, § 145; cf.: mens ibi (in corde) habitat, id. 11, 37, 69, § 182: qui tibi (Amori) jucundumst, siccis habitare medullis, Prop. 2, 11 (3, 3), 17: peregrinatus est hujus animus in nequitia, non habitavit, Val. Max. 6, 9, ext. 1: tecum habita, i. e. retire within thyself, examine thyself, Pers. 4, 52.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From habeō + -itō (frequentative suffix). Clifford Weber notes that the underived habeō occasionally conveyed the same sense of residing or dwelling in pre-Classical Latin where later usage normally has habitō. The frequentative usually implies habit or frequent repetition, which is natural given the meaning of the word.
- Catalanhabitar
- Englishhabit
- Englishhabitate
- Frenchhabiter
- Italianabitare
- Occitanabitar
- Portuguesehabitar
- Spanishhabitar
- Galicianhabitar
- Istriotabità
In English words that came into English from habitō
- inhabitantinhabitāns
- inhabitinhabitāre
- habithabitō
- habitathabitat
- habitationhabitātiōnem
- cohabitcohabitō
- habitablehabitābilis
- binnaclehabitāculum
- habitaclehabitāculum