LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inhabitō

inhabitō (present infinitive inhabitāre, perfect active inhabitāvī, supine inhabitātum)
Classical[ɪˈna.bɪ.toː]Ecclesiastical[iˈnaː.bi.to]

Meaning

  1. to dwell in, occupy or inhabit
  2. to wear (garments)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inhabitōinhabitābaminhabitābōinhabitāvīinhabitāveraminhabitāverō
inhabitārō
2nd sg.inhabitāsinhabitābāsinhabitābisinhabitāvistī
inhabitāstī
inhabitāverās
inhabitārās
inhabitāveris
3rd sg.inhabitatinhabitābatinhabitābitinhabitāvitinhabitāverat
inhabitārat
inhabitāverit
inhabitārit
1st pl.inhabitāmusinhabitābāmusinhabitābimusinhabitāvimusinhabitāverāmusinhabitāverimus
inhabitārimus
2nd pl.inhabitātisinhabitābātisinhabitābitisinhabitāvistis
inhabitāstis
inhabitāverātis
inhabitārātis
inhabitāveritis
inhabitāritis
3rd pl.inhabitantinhabitābantinhabitābuntinhabitāvērunt
inhabitāvēre, inhabitārunt
inhabitāverant
inhabitārant
inhabitāverint
inhabitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inhabiteminhabitāreminhabitāverim
inhabitārim
inhabitāvissem
inhabitāssem
2nd sg.inhabitēsinhabitārēsinhabitāverīsinhabitāvissēs
inhabitāssēs
3rd sg.inhabitetinhabitāretinhabitāverit
inhabitārit
inhabitāvisset
inhabitāsset
1st pl.inhabitēmusinhabitārēmusinhabitāverīmus
inhabitārīmus
inhabitāvissēmus
inhabitāssēmus
2nd pl.inhabitētisinhabitārētisinhabitāverītis
inhabitārītis
inhabitāvissētis
inhabitāssētis
3rd pl.inhabitentinhabitārentinhabitāverint
inhabitārint
inhabitāvissent
inhabitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inhabitorinhabitābarinhabitābor
2nd sg.inhabitāris
inhabitāre
inhabitābāris
inhabitābāre
inhabitāberis
inhabitābere
3rd sg.inhabitāturinhabitābāturinhabitābitur
1st pl.inhabitāmurinhabitābāmurinhabitābimur
2nd pl.inhabitāminīinhabitābāminīinhabitābiminī
3rd pl.inhabitanturinhabitābanturinhabitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inhabiterinhabitārer
2nd sg.inhabitēris
inhabitēre
inhabitārēris
inhabitārēre
3rd sg.inhabitēturinhabitārētur
1st pl.inhabitēmurinhabitārēmur
2nd pl.inhabitēminīinhabitārēminī
3rd pl.inhabitenturinhabitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inhabitāinhabitāre
pres. 2nd pl.inhabitāteinhabitāminī
fut. 2nd sg.inhabitātōinhabitātor
fut. 3rd sg.inhabitātōinhabitātor
fut. 2nd pl.inhabitātōte—
fut. 3rd pl.inhabitantōinhabitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinhabitāreinhabitārī
perfect infinitiveinhabitāvisse
inhabitāsse
inhabitātum esse
future infinitiveinhabitātūrum esseinhabitātum īrī
present participleinhabitāns—
perfect participle—inhabitātus
inhabitāta, inhabitātā, inhabitātae, inhabitātam, inhabitātārum, inhabitātās, inhabitātī, inhabitātōrum, inhabitātōs
future participleinhabitātūrus
inhabitātūra, inhabitātūrā, inhabitātūrae, inhabitātūram, inhabitātūrārum, inhabitātūrās, inhabitātūre, inhabitātūrī, inhabitātūrīs, inhabitātūrō, inhabitātūrōrum, inhabitātūrōs, inhabitātūrum
inhabitandus
inhabitanda, inhabitandā, inhabitandae, inhabitandam, inhabitandārum, inhabitandās, inhabitande, inhabitandīs, inhabitandōrum, inhabitandōs
gerundinhabitandī, inhabitandō, inhabitandumsupineinhabitātum, inhabitātū

ĭn-hăbĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to dwell in, to inhabit (post-Aug. for habito, incolo).
I. Lit.: inhabitatur illa regio, Plin. 6, 17, 20, § 53; Sen. Ep. 102, 27: Dorienses oceani locos inhabitasse confines, Amm. 15, 9, 3: nobile solum, Petr. 116.—Subst.: ĭnhăbĭ-tantes, inhabitants, Plin. Ep. 7, 27, 6; App. M. 1, p. 107. —
II. Transf., of garments, to wear, Tert. Pall. 3 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininhabitō

Latin habitō Latin inhabitō From in- + habitō.

Descendants
  • Englishinhabit
  • Old Frenchenhabiter

In English words that came into English from inhabitō

  • inhabitantinhabitāns
  • inhabitinhabitāre

Quick answers

What does inhabitō mean in Latin?
inhabitō, a verb, means “to dwell in, occupy or inhabit; to wear (garments)”.
What are the principal parts of inhabitō?
inhabitō, inhabitāre, inhabitāvī, inhabitātum (first conjugation).
How do you pronounce inhabitō?
In classical Latin, [ɪˈna.bɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnaː.bi.to].
Where does inhabitō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inhabitō.