verbfirst conjugation
inhabitō
inhabitō (present infinitive inhabitāre, perfect active inhabitāvī, supine inhabitātum)
Classical[ɪˈna.bɪ.toː]Ecclesiastical[iˈnaː.bi.to]
Meaning
- to dwell in, occupy or inhabit
- to wear (garments)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhabitō | inhabitābam | inhabitābō | inhabitāvī | inhabitāveram | inhabitāverō inhabitārō |
| 2nd sg. | inhabitās | inhabitābās | inhabitābis | inhabitāvistī inhabitāstī | inhabitāverās inhabitārās | inhabitāveris |
| 3rd sg. | inhabitat | inhabitābat | inhabitābit | inhabitāvit | inhabitāverat inhabitārat | inhabitāverit inhabitārit |
| 1st pl. | inhabitāmus | inhabitābāmus | inhabitābimus | inhabitāvimus | inhabitāverāmus | inhabitāverimus inhabitārimus |
| 2nd pl. | inhabitātis | inhabitābātis | inhabitābitis | inhabitāvistis inhabitāstis | inhabitāverātis inhabitārātis | inhabitāveritis inhabitāritis |
| 3rd pl. | inhabitant | inhabitābant | inhabitābunt | inhabitāvērunt inhabitāvēre, inhabitārunt | inhabitāverant inhabitārant | inhabitāverint inhabitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhabitem | inhabitārem | inhabitāverim inhabitārim | inhabitāvissem inhabitāssem |
| 2nd sg. | inhabitēs | inhabitārēs | inhabitāverīs | inhabitāvissēs inhabitāssēs |
| 3rd sg. | inhabitet | inhabitāret | inhabitāverit inhabitārit | inhabitāvisset inhabitāsset |
| 1st pl. | inhabitēmus | inhabitārēmus | inhabitāverīmus inhabitārīmus | inhabitāvissēmus inhabitāssēmus |
| 2nd pl. | inhabitētis | inhabitārētis | inhabitāverītis inhabitārītis | inhabitāvissētis inhabitāssētis |
| 3rd pl. | inhabitent | inhabitārent | inhabitāverint inhabitārint | inhabitāvissent inhabitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhabitor | inhabitābar | inhabitābor |
| 2nd sg. | inhabitāris inhabitāre | inhabitābāris inhabitābāre | inhabitāberis inhabitābere |
| 3rd sg. | inhabitātur | inhabitābātur | inhabitābitur |
| 1st pl. | inhabitāmur | inhabitābāmur | inhabitābimur |
| 2nd pl. | inhabitāminī | inhabitābāminī | inhabitābiminī |
| 3rd pl. | inhabitantur | inhabitābantur | inhabitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | inhabiter | inhabitārer |
| 2nd sg. | inhabitēris inhabitēre | inhabitārēris inhabitārēre |
| 3rd sg. | inhabitētur | inhabitārētur |
| 1st pl. | inhabitēmur | inhabitārēmur |
| 2nd pl. | inhabitēminī | inhabitārēminī |
| 3rd pl. | inhabitentur | inhabitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inhabitā | inhabitāre |
| pres. 2nd pl. | inhabitāte | inhabitāminī |
| fut. 2nd sg. | inhabitātō | inhabitātor |
| fut. 3rd sg. | inhabitātō | inhabitātor |
| fut. 2nd pl. | inhabitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | inhabitantō | inhabitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inhabitāre | inhabitārī |
| perfect infinitive | inhabitāvisse inhabitāsse | inhabitātum esse |
| future infinitive | inhabitātūrum esse | inhabitātum īrī |
| present participle | inhabitāns | — |
| perfect participle | — | inhabitātus inhabitāta, inhabitātā, inhabitātae, inhabitātam, inhabitātārum, inhabitātās, inhabitātī, inhabitātōrum, inhabitātōs |
| future participle | inhabitātūrus inhabitātūra, inhabitātūrā, inhabitātūrae, inhabitātūram, inhabitātūrārum, inhabitātūrās, inhabitātūre, inhabitātūrī, inhabitātūrīs, inhabitātūrō, inhabitātūrōrum, inhabitātūrōs, inhabitātūrum | inhabitandus inhabitanda, inhabitandā, inhabitandae, inhabitandam, inhabitandārum, inhabitandās, inhabitande, inhabitandīs, inhabitandōrum, inhabitandōs |
gerundinhabitandī, inhabitandō, inhabitandumsupineinhabitātum, inhabitātū
ĭn-hăbĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to dwell in, to inhabit (post-Aug. for habito, incolo).
I. Lit.:
inhabitatur illa regio, Plin. 6, 17, 20, § 53; Sen. Ep. 102, 27: Dorienses oceani locos inhabitasse confines, Amm. 15, 9, 3: nobile solum, Petr. 116.—Subst.: ĭnhăbĭ-tantes, inhabitants, Plin. Ep. 7, 27, 6; App. M. 1, p. 107. — II. Transf., of garments, to wear, Tert. Pall. 3 fin.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininhabitō
Latin habitō Latin inhabitō From in- + habitō.
Descendants
- Englishinhabit
- Old Frenchenhabiter
In English words that came into English from inhabitō
- inhabitantinhabitāns
- inhabitinhabitāre