noun · femininethird declension
habitātrīx
habitātrīx f (genitive habitātrīcis, masculine habitātor)
Classical[ha.bɪˈtaː.triːks]Ecclesiastical[a.biˈtaː.triks]
Meaning
- inhabitant (female)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | habitātrīx | habitātrīcēs |
| genitive | habitātrīcis | habitātrīcum |
| dative | habitātrīcī | habitātrīcibus |
| accusative | habitātrīcem | habitātrīcēs |
| ablative | habitātrīce | habitātrīcibus |
| vocative | habitātrīx | habitātrīcēs |
hăbĭtātrix, īcis, f. habitator,
I. she that inhabits, Aus. Idyll. 10, 82.
Origins
From habitō, habitātum (“to reside”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).