noun · masculinethird declension
habitātor
habitātor m (genitive habitātōris, feminine habitātrīx)
Meaning
- dweller
- tenant, occupier
- inhabitant (of a country)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | habitātor | habitātōrēs |
| genitive | habitātōris | habitātōrum |
| dative | habitātōrī | habitātōribus |
| accusative | habitātōrem | habitātōrēs |
| ablative | habitātōre | habitātōribus |
| vocative | habitātor | habitātōrēs |
hăbĭtātor, ōris, m. habito,
I. a dweller in a house, tenant, occupant:
tuam (domum) in Carinis mundi habitatores Lamiae conduxerunt, Cic. Q. Fr. 2, 3, 7: inesse aliquem habitatorem in hac caelesti ac divina domo, id. ib. 2, 35, 90: tumultu habitatorum, Liv. 21, 62, 3 al.: testa in illa vidit habitatorem magnum, Juv. 14, 311; Sen. Ep. 45, 10; Plin. Pan. 50, 3.—II. Transf., an inhabitant of a country, etc.:
incolae atque habitatores, Cic. N. D. 2, 56, 140: civitas habitatoribus vacua, Amm. 24, 2, 3: habitatores pagorum, id. 23, 6, 44: oppidi, id. 31, 5, 5; 22, 8, 35: lunae, Macr. Somn. Scip. 1, 11, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
habitātor ōris, m
habito, a tenant, occupant, inhabitant : (domum) habitatores conduxerunt: tumultus habitatorum, L.: testā vidit in illā Magnum habitatorem, Iu.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin habitātor From habitō + -tor.