LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

dulcis

dulcis (neuter dulce, comparative dulcior, superlative dulcissimus, adverb dulce or dulciter)
Classical[ˈdʊɫ.kɪs]Ecclesiastical[ˈdul̠ʲ.t͡ʃis]
№ 383 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. two terminationsweet
    omnia ad salutem temperat conmutatque sese semper cum calore arida simul et umida et dulcis et amara et acrisIt has all the virtues necessary for health, and constantly changes its nature along with the heat, being moist and dry, sweet, bitter, and acid.234 BCE – 149 BCE, Marcus Porcius Cato, De agri cultura 157.1
  2. two terminationsweet-smelling, sweet-scented, fragrant
    cāna prius gelidō dēsint absinthia Pontō et careat dulcī Trīnacris Hybla thymō8 CE – 12 CE, Ovidius, Tristia 5.13.22
  3. two terminationsweet-sounding, melodic, melodious, tuneful
    dicit plorare etiam Demosthenes istum quem saepe dicat voce dulci et clara fuisseDemosthenes, however, says most upon this head, and often speaks of his accuser as having a sweet-sounding and clear pronunciation.46 BCE, Cicero, Brutus 57
  4. figurativelytwo terminationagreeable, delightful, pleasant, soft, sweet
    Dulce et decōrum est prō patriā morī.Sweet and fitting it is to die for one's fatherland.23 BCE – 13 BCE, Horatius, Carmina 3.2.13
    tum pinguēs agnī et tum mollissima vīnaThen lambs are fat, and wines are mellowest then; then sleep is sweet, and dark the shadows fall upon the mountains.c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 1.342
  5. figurativelytwo termination(of persons) friendly, charming, kind, dear, pleasant, agreeable
    tē, dulcis coniūnx, tē sōlō in lītore secum […]You, his dear wife, on the lone shore alone, […]c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 4.465

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quod ōrī grātum est: mel dulce est.
dulcis -e — in Mille Verba, Cibus et Convīvium

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Suavis · Dulcis

Suavis (ἠΰς) denotes, like ἡδύς, a pleasant odor, and, figuratively that which gives a calm pleasure; dulcis, like γλυκύς, a pleasant flavor, and, figuratively, that which gives a lively pleasure; hence dulcis is a stronger expression than suavis, in Plin. Ep. v. 8, 10. Hæc vel maxima vi, amaritudine, instantia; illa tractu et suavitate, atque etiam dulcedine placet. Plin. H. N. xv. 27. Dulce, et pingue, et suave. (iii. 256.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedulcis
dulciculus
dulcis
dulcicula
dulce
dulciculum
genitivedulcis
dulciculī
dulcis
dulciculae
dulcis
dulciculī
dativedulcī
dulciculō
dulcī
dulciculae
dulcī
dulciculō
accusativedulcem
dulciculum
dulcem
dulciculam
dulce
dulciculum
ablativedulcī
dulciculō
dulcī
dulciculā
dulcī
dulciculō
vocativedulcis
dulcicule
dulcis
dulcicula
dulce
dulciculum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedulcēs
dulciculī
dulcēs
dulciculae
dulcia
dulcicula
genitivedulcium
dulciculōrum
dulcium
dulciculārum
dulcium
dulciculōrum
dativedulcibus
dulciculīs
dulcibus
dulciculīs
dulcibus
dulciculīs
accusativedulcīs
dulcēs, dulciculōs
dulcīs
dulcēs, dulciculās
dulcia
dulcicula
ablativedulcibus
dulciculīs
dulcibus
dulciculīs
dulcibus
dulciculīs
vocativedulcēs
dulciculī
dulcēs
dulciculae
dulcia
dulcicula

dulcis, e, adj. from gulcis, by dissimilation; cf. ten-ebrae from root tam-; root in Sanscr. gul-jam, sweetness; Gr. γλυκύς, γλυκερός, sweet,
I. sweet (very freq.; cf.: suavis, venustus, jucundus, gratus, acceptus, amoenus, etc.).
I. Lit., opp. amarus: (animal) sentit et dulcia et amara, Cic. N. D. 3, 13; cf. Plaut. Cist. 1, 1, 72: mel, id. Asin. 3, 3, 24; id. Truc. 2, 4, 20; cf.: liquor mellis, Lucr. 1, 938; 4, 13: aqua, id. 6, 890: poma, id. 5, 1377; Hor. S. 2, 5, 12: vinum, id. C. 3, 12, 1; cf. merum, id. ib. 3, 13, 2: dolium, id. Epod. 2, 47: olivum, id. S. 2, 4, 64: sapor, id. C. 3, 1, 19 et saep.—Comp.: uva, Ov. M. 13, 795.—Sup.: panis, Plin. 18, 10, 20, § 92 et saep.—Hence,
B. Subst. and heterocl., dulcia, ōrum, n., sweet cakes, honey-cakes, sugar-cakes (late Lat.), Vop. Tac. 6; Lampr. Heliog. 26; 31; Prud. Psych. 429.—
II. Trop., agreeable, delightful, pleasant, charming, soft, flattering.
A. In gen.: dulcia atque amara apud te sum elocutus omnia, Plaut. Ps. 2, 4, 2; cf. id. ib. 1, 1, 61; id. Truc. 1, 2, 78: vita, Lucr. 2, 997; cf.: lumina vitae, id. 5, 989: solacia, vitae, id. 5, 21: orator, Cic. Off. 1, 1, 3; cf. of orators or writers, Quint. 10, 1, 77; 73; 12, 10, 44; cf. also: non quo ea (oratione) Laelii quicquam sit dulcius, Cic. Brut. 21, 83: genus dicendi, Quint. 2, 8, 4: carmen, id. 12, 10, 33: poëmata, Hor. A. P. 99 et saep.: nomen libertatis, Cic. Verr. 2, 5, 63; cf. id. Att. 15, 13, 3: auditu nomen, Liv. 24, 21, 3: amores, Hor. C. 1, 9, 15: otium, id. Epod. 1, 8: fortuna, id. C. 1, 37, 11: dulce et decorum est pro patria mori, Hor. C. 3, 2, 13.—With dat.: mensae dulcis herili canis, Val. Fl. 7, 130.—Prov.: dulce etiam fugias, fieri quod amarum potest, Pub. Syr. 144 Rib. —Sup.: epistola, Cic. Att. 15, 13, 4: quod in amicissimo quoque dulcissimum est, id. Lael. 23 fin. al.—
B. In partic. of friends, lovers, etc., friendly, pleasant, agreeable, charming, kind, dear: amici (opp. acerbi inimici), Cic. Lael. 24 fin.; cf.: amicitia remissior esse debet et liberior et dulcior, id. ib. 18 fin.: liberi, Hor. Epod. 2, 40; cf. nata, id. S. 2, 3, 199: alumnus, id. C. 3, 23, 7; id. Ep. 1, 4, 8.—Hence, in addressing a person: optime et dulcissime frater, Cic. Leg. 3, 11; cf.: dulcissime Attice, id. Att. 6, 2, 9: mi dulcissime Tiro, Cic. Fil. Fam. 16, 21, 2: dulcis amice, Hor. Ep. 1, 7, 12: dulce decus meum, id. C. 1, 1, 2.—Absol.: quid agis, dulcissime rerum? Hor. S. 1, 9, 4.— Hence, adv. (acc. to II.), agreeably, delightfully.
(a). dulcĭter, Cic. Fin. 2, 6, 18; Quint. 1, 10, 24; 4, 2, 62; 9, 4, 14; 12, 10, 71. —
(b). dulce, Cat. 51, 5; Hor. C. 1, 22, 23; 24; id. Ep. 1, 7, 27; Stat. S. 3, 4, 8; id. Th. 4, 274.—
b. Comp.: dulcius spirare, Quint. 12, 10, 27; Prop. 1, 2, 14.—
c. Sup.: dulcissime scripta, Cic. Brut. 19, 77.

Origins

Most likely akin to Ancient Greek γλυκύς (glukús, “sweet”), both traditionally derived from a tentative Proto-Indo-European *dl̥kús (“sweet”), although the fall of -u- in the Latin form would be left unexplained, and the Greek form is problematic as well. Given that Latin and Greek are linguistically quite distant while being very close geographically, it is likely the word does not go back to PIE as it may have been borrowed from a common unknown source, possibly related to lac (“milk”). Compare typologically Persian شیرین (šīrēn, “sweet”) from شیر (šīr, “milk”) and Proto-Turkic *sǖčig (“sweet”) from *sǖt (“milk”).

Insular Romance
  • Sardiniandulche
  • Sardiniandurche
Gallo-Romance
  • Catalandolç
  • Occitandoçfrom Old Occitan dous
  • Franco-Provençaldox
  • Old Frenchdous
Ibero-Romance
  • Portuguesedocefrom Old Galician-Portuguese doce
  • Spanishdulcefrom Old Spanish duz
  • Aragoneseduze
  • Aragonesedulce
  • Mozarabicdólče
  • Mozarabicدَلجِ
  • Faladocifrom Old Galician-Portuguese doce
  • Galiciandocefrom Old Galician-Portuguese doce
  • Asturiandolce
  • Asturiandulce
Balkano-Romance
  • Romaniandulce
  • Aromaniandultsi
  • Istro-Romanianduľțe
  • Megleno-Romaniandulți
Italo-Dalmatian
  • Italiandolce
  • Galluresedulcifrom Corsican dolce
  • Sassaresedozzifrom Corsican dolce
  • Dalmatiandolc
  • Istriotdùlso
  • Neapolitandoce
  • Sicilianduci
  • Sicilianaruci
  • Venetandólso
  • Venetandolse
Borrowings
  • Englishdulce
Rhaeto-Romance
  • Friuliandolç
  • Ladindouc
  • Ladinduc
  • Romanshdultsch
Gallo-Italic
  • Emiliandåulz
  • Liguriandôçe
  • Lombarddolzfrom Old Lombard dolce
  • Piedmontesedoss
  • Romagnoldôlz
Elsewhere
  • Vulgar Latin*indulcīre

In English words that came into English from dulcis

  • dulcetdulcis
  • doucedulcis
  • dulcifydulcificō
  • dulcitoldulcis
  • dulcitudedulcitūdō
  • dulcianadulcis
  • douceurdulcor
  • acidulcisacidus
  • dulcifieddulcis
  • edulcorationēdulcoratiō
  • dulciloquydulcis
  • dulcedulce
  • dulcindulcis
  • dulcitonedulcis
  • dulcineadulce
  • dulcitydulcitās
  • dulcaciddulcacidus
  • dulcifluousdulcis

Quick answers

What does dulcis mean in Latin?
dulcis, a adjective, means “sweet; sweet-smelling, sweet-scented, fragrant; sweet-sounding, melodic, melodious, tuneful”.
How do you pronounce dulcis?
In classical Latin, [ˈdʊɫ.kɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdul̠ʲ.t͡ʃis].
Which English words come from dulcis?
English words that go back to Latin dulcis include dulcet, douce, dulcitol, dulciana, acidulcis and dulcified.