verbthird conjugation
convincō
convincō (present infinitive convincere, perfect active convīcī, supine convictum)
Classical[kɔnˈwɪŋ.koː]Ecclesiastical[koɱˈviŋ.ko]
Meaning
- to convince
- to conquer, establish
- to convict, find guilty
tē convincit mendāciī.
They convicted you of lying
Latīnē defined in Latin in our graded readers
documentīs vincōconvincō -ere — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 1
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convincō | convincēbam | convincam | convīcī | convīceram | convīcerō |
| 2nd sg. | convincis | convincēbās | convincēs | convīcistī | convīcerās | convīceris |
| 3rd sg. | convincit | convincēbat | convincet | convīcit | convīcerat | convīcerit |
| 1st pl. | convincimus | convincēbāmus | convincēmus | convīcimus | convīcerāmus | convīcerimus |
| 2nd pl. | convincitis | convincēbātis | convincētis | convīcistis | convīcerātis | convīceritis |
| 3rd pl. | convincunt | convincēbant | convincent | convīcērunt convīcēre | convīcerant | convīcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convincam | convincerem | convīcerim | convīcissem |
| 2nd sg. | convincās | convincerēs | convīcerīs | convīcissēs |
| 3rd sg. | convincat | convinceret | convīcerit | convīcisset |
| 1st pl. | convincāmus | convincerēmus | convīcerīmus | convīcissēmus |
| 2nd pl. | convincātis | convincerētis | convīcerītis | convīcissētis |
| 3rd pl. | convincant | convincerent | convīcerint | convīcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | convincor | convincēbar | convincar |
| 2nd sg. | convinceris convincere | convincēbāris convincēbāre | convincēris convincēre |
| 3rd sg. | convincitur | convincēbātur | convincētur |
| 1st pl. | convincimur | convincēbāmur | convincēmur |
| 2nd pl. | convinciminī | convincēbāminī | convincēminī |
| 3rd pl. | convincuntur | convincēbantur | convincentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | convincar | convincerer |
| 2nd sg. | convincāris convincāre | convincerēris convincerēre |
| 3rd sg. | convincātur | convincerētur |
| 1st pl. | convincāmur | convincerēmur |
| 2nd pl. | convincāminī | convincerēminī |
| 3rd pl. | convincantur | convincerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | convince | convincere |
| pres. 2nd pl. | convincite | convinciminī |
| fut. 2nd sg. | convincitō | convincitor |
| fut. 3rd sg. | convincitō | convincitor |
| fut. 2nd pl. | convincitōte | — |
| fut. 3rd pl. | convincuntō | convincuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | convincere | convincī |
| perfect infinitive | convīcisse | convictum esse |
| future infinitive | convictūrum esse | convictum īrī |
| present participle | convincēns | — |
| perfect participle | — | convictus convicta, convictā, convictae, convictam, convictārum, convictās, convicte, convictī, convictīs, convictō, convictōrum, convictōs |
| future participle | convictūrus convictūra, convictūrā, convictūrae, convictūram, convictūrārum, convictūrās, convictūre, convictūrī, convictūrīs, convictūrō, convictūrōrum, convictūrōs, convictūrum | convincendus convincundus, convincunda, convincundā, convincundae, convincundam, convincundārum, convincundās, convincunde, convincundī, convincundīs, convincundō, convincundōrum, convincundōs, convincundum |
gerundconvincendī, convincendō, convincendumsupineconvictum, convictū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- testibus teneri, convictum esse
- to be convicted by some one's evidence.
con-vinco, vīci, victum, 3,
I. v. a., to overcome, conquer; always beyond the circle of milit. lang.
I. With personal objects, to convict of crime or error, refute (very freq. and class.).
(a). With simple acc.:
quem ego jam hic convincam palam, Plaut. Am. 2, 2, 147: hujus si causa non manifestissimis rebus teneretur, tamen eum mores ipsius ac vita convincerent, Cic. Sull. 25, 71: verum enim invenire volumus, non tamquam adversarium aliquem convincere, id. Fin. 1, 5, 13: Aristonis jam fracta et convicta secta, id. Leg. 1, 13, 38: si negem, quo me teste convincas? id. Phil. 2, 4, 8; Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104; Liv. 26, 12, 17; Quint. 1, 6, 10 et saep.—(b). With the designation of the crime, error, etc., commonly in the gen., more rarely in the simple abl., or with de, in, or inf.:
teque in isto ipso convinco non inhumanitatis solum, sed etiam amentiae, Cic. Phil. 2, 4, 9: haec duo levitatis et infirmitatis plerosque convincunt, id. Lael. 17, 64: aliquem summae neglegentiae (with coarguere), id. Sull. 15, 44: quae (supplicia) in convictos maleficii servos constituta sunt, Cic. Verr. 2, 5, 53, § 139: repetundarum, Suet. Caes. 43: latrocinii, caedis. id. Tib. 1 al.: manifestis criminibus, Cic. Verr. 2, 1, 9, § 26: multis avaritiae criminibus, id. Fl. 39, 98: convicti et condemnati falsis de pugnis, Plaut. Truc. 2, 6, 5: scelere convictus, Suet. Ner. 31; Lact. de Ira, 17, 6; cf.: istius vita tot vitiis flagitiisque convicta, Cic. Verr. 1, 4, 10: in pari peccato, id. Inv. 2, 10, 32: in hoc scelere, id. Sull. 30, 83; so, in homicidio, Plin. 18, 3, 3, § 12: in majore fraude, Suet. Claud. 15: in adfectatione imperii, id. Tit. 9.—With inf.: aliquid fecisse convinci, Liv. 45, 10, 14: convictus pecuniam cepisse, Tac. A. 4, 31; 13, 44; Suet. Calig. 40; Curt. 9, 8, 9; cf. Sall. C. 52, 36.—II. With things as objects, to prove something incontestably (esp. as criminal, false, punishable), to show clearly, demonstrate (freq. and class.).
(a). With acc.:
inauditum facinus ipsius qui commisit voce convinci, Cic. Quint. 25, 79; so, peccata argumentis, id. Part. Or. 33, 116; cf.: falsum veris convincere rebus, Lucr. 4, 764: alios sensus, id. 4, 495: haec poëtarum et pictorum portenta, Cic. Tusc. 1, 6, 11: orationem (with redargui), id. Univ. 3 init.: errores Epicuri, id. N. D. 2, 1, 3: falsa, id. ib. 1, 32, 91: avaritiam, Caes. B. G. 1, 40, 12: furorem, Ov. M. 13, 58: quod obicitur, Quint. 5, 10, 35: quod (crimen) apud patres convictum, Tac. A. 14, 40 al.: convicta (praedia), proved not to belong to you, Cic. Fl. 32, 79.—(b). With acc. and inf.:
nihil te didicisse ... nihil scire convincerent, Cic. de Or. 1, 10, 42; id. Par. 5, 3, 41; id. N. D. 3, 17, 44; Quint. 2, 15, 14 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-vincō vīcī, vīctus, ere,
to overcome, convict, refute, expose: me teste: paulatim convictus veris, L.: convicti mulctantur, when convicted, Ta.: te amentiae: convicti maleficii servi: facinoris, S.: manifestis criminibus: iudicio legatorum, S.: conscientiā: in hoc scelere: aliquid fecisse convinci, L.—To prove incontestably, show clearly, demonstrate, expose: convincam si negas: inauditum facinus voce convinci: haec poëtarum portenta: avaritiam, Cs.: convicta (praedia), proved to be stolen: quod apud patres convictum, Ta.: quod sive fateris sive convinceris: ne convincas esse illum tuom, T.: nihil te didicisse.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconvincō
Proto-Indo-European *weyk- Proto-Indo-European *winékti ~ *winkénti Proto-Italic *winkō Latin vincō Latin convincō From con- + vincō (“conquer, win”). Compare typologically Russian убеди́ть (ubedítʹ, “to convince, persuade”) (<< Proto-Slavic *běditi (“to persuade; cause trouble, defeat, overwhelm”), whence also победи́ть (pobedítʹ, “to win, vanquish, defeat”)).
Descendants
- Catalanconvèncer
- Englishconvince
- Frenchconvaincre
- Italianconvincere
- Portugueseconvencer
- Romanianconvinge
- Sardiniancumbínchere
- Sardiniancumbinci
- Sardiniancumbínghere
- Sardiniancunvinci
In English words that came into English from convincō
- convinceconvincō
- convictconvictus
- convictionconvictiō