LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

convincō

convincō (present infinitive convincere, perfect active convīcī, supine convictum)
Classical[kɔnˈwɪŋ.koː]Ecclesiastical[koɱˈviŋ.ko]

Meaning

  1. to convince
  2. to conquer, establish
  3. to convict, find guilty
    tē convincit mendāciī.They convicted you of lying

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.convincōconvincēbamconvincamconvīcīconvīceramconvīcerō
2nd sg.convincisconvincēbāsconvincēsconvīcistīconvīcerāsconvīceris
3rd sg.convincitconvincēbatconvincetconvīcitconvīceratconvīcerit
1st pl.convincimusconvincēbāmusconvincēmusconvīcimusconvīcerāmusconvīcerimus
2nd pl.convincitisconvincēbātisconvincētisconvīcistisconvīcerātisconvīceritis
3rd pl.convincuntconvincēbantconvincentconvīcērunt
convīcēre
convīcerantconvīcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.convincamconvinceremconvīcerimconvīcissem
2nd sg.convincāsconvincerēsconvīcerīsconvīcissēs
3rd sg.convincatconvinceretconvīceritconvīcisset
1st pl.convincāmusconvincerēmusconvīcerīmusconvīcissēmus
2nd pl.convincātisconvincerētisconvīcerītisconvīcissētis
3rd pl.convincantconvincerentconvīcerintconvīcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.convincorconvincēbarconvincar
2nd sg.convinceris
convincere
convincēbāris
convincēbāre
convincēris
convincēre
3rd sg.convinciturconvincēbāturconvincētur
1st pl.convincimurconvincēbāmurconvincēmur
2nd pl.convinciminīconvincēbāminīconvincēminī
3rd pl.convincunturconvincēbanturconvincentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.convincarconvincerer
2nd sg.convincāris
convincāre
convincerēris
convincerēre
3rd sg.convincāturconvincerētur
1st pl.convincāmurconvincerēmur
2nd pl.convincāminīconvincerēminī
3rd pl.convincanturconvincerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.convinceconvincere
pres. 2nd pl.convinciteconvinciminī
fut. 2nd sg.convincitōconvincitor
fut. 3rd sg.convincitōconvincitor
fut. 2nd pl.convincitōte—
fut. 3rd pl.convincuntōconvincuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconvincereconvincī
perfect infinitiveconvīcisseconvictum esse
future infinitiveconvictūrum esseconvictum īrī
present participleconvincēns—
perfect participle—convictus
convicta, convictā, convictae, convictam, convictārum, convictās, convicte, convictī, convictīs, convictō, convictōrum, convictōs
future participleconvictūrus
convictūra, convictūrā, convictūrae, convictūram, convictūrārum, convictūrās, convictūre, convictūrī, convictūrīs, convictūrō, convictūrōrum, convictūrōs, convictūrum
convincendus
convincundus, convincunda, convincundā, convincundae, convincundam, convincundārum, convincundās, convincunde, convincundī, convincundīs, convincundō, convincundōrum, convincundōs, convincundum
gerundconvincendī, convincendō, convincendumsupineconvictum, convictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

testibus teneri, convictum esse
to be convicted by some one's evidence.

con-vinco, vīci, victum, 3,
I. v. a., to overcome, conquer; always beyond the circle of milit. lang.
I. With personal objects, to convict of crime or error, refute (very freq. and class.).
(a). With simple acc.: quem ego jam hic convincam palam, Plaut. Am. 2, 2, 147: hujus si causa non manifestissimis rebus teneretur, tamen eum mores ipsius ac vita convincerent, Cic. Sull. 25, 71: verum enim invenire volumus, non tamquam adversarium aliquem convincere, id. Fin. 1, 5, 13: Aristonis jam fracta et convicta secta, id. Leg. 1, 13, 38: si negem, quo me teste convincas? id. Phil. 2, 4, 8; Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104; Liv. 26, 12, 17; Quint. 1, 6, 10 et saep.—
(b). With the designation of the crime, error, etc., commonly in the gen., more rarely in the simple abl., or with de, in, or inf.: teque in isto ipso convinco non inhumanitatis solum, sed etiam amentiae, Cic. Phil. 2, 4, 9: haec duo levitatis et infirmitatis plerosque convincunt, id. Lael. 17, 64: aliquem summae neglegentiae (with coarguere), id. Sull. 15, 44: quae (supplicia) in convictos maleficii servos constituta sunt, Cic. Verr. 2, 5, 53, § 139: repetundarum, Suet. Caes. 43: latrocinii, caedis. id. Tib. 1 al.: manifestis criminibus, Cic. Verr. 2, 1, 9, § 26: multis avaritiae criminibus, id. Fl. 39, 98: convicti et condemnati falsis de pugnis, Plaut. Truc. 2, 6, 5: scelere convictus, Suet. Ner. 31; Lact. de Ira, 17, 6; cf.: istius vita tot vitiis flagitiisque convicta, Cic. Verr. 1, 4, 10: in pari peccato, id. Inv. 2, 10, 32: in hoc scelere, id. Sull. 30, 83; so, in homicidio, Plin. 18, 3, 3, § 12: in majore fraude, Suet. Claud. 15: in adfectatione imperii, id. Tit. 9.—With inf.: aliquid fecisse convinci, Liv. 45, 10, 14: convictus pecuniam cepisse, Tac. A. 4, 31; 13, 44; Suet. Calig. 40; Curt. 9, 8, 9; cf. Sall. C. 52, 36.—
II. With things as objects, to prove something incontestably (esp. as criminal, false, punishable), to show clearly, demonstrate (freq. and class.).
(a). With acc.: inauditum facinus ipsius qui commisit voce convinci, Cic. Quint. 25, 79; so, peccata argumentis, id. Part. Or. 33, 116; cf.: falsum veris convincere rebus, Lucr. 4, 764: alios sensus, id. 4, 495: haec poëtarum et pictorum portenta, Cic. Tusc. 1, 6, 11: orationem (with redargui), id. Univ. 3 init.: errores Epicuri, id. N. D. 2, 1, 3: falsa, id. ib. 1, 32, 91: avaritiam, Caes. B. G. 1, 40, 12: furorem, Ov. M. 13, 58: quod obicitur, Quint. 5, 10, 35: quod (crimen) apud patres convictum, Tac. A. 14, 40 al.: convicta (praedia), proved not to belong to you, Cic. Fl. 32, 79.—
(b). With acc. and inf.: nihil te didicisse ... nihil scire convincerent, Cic. de Or. 1, 10, 42; id. Par. 5, 3, 41; id. N. D. 3, 17, 44; Quint. 2, 15, 14 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconvincō

Proto-Indo-European *weyk- Proto-Indo-European *winékti ~ *winkénti Proto-Italic *winkō Latin vincō Latin convincō From con- + vincō (“conquer, win”). Compare typologically Russian убеди́ть (ubedítʹ, “to convince, persuade”) (<< Proto-Slavic *běditi (“to persuade; cause trouble, defeat, overwhelm”), whence also победи́ть (pobedítʹ, “to win, vanquish, defeat”)).

Descendants
  • Catalanconvèncer
  • Englishconvince
  • Frenchconvaincre
  • Italianconvincere
  • Portugueseconvencer
  • Romanianconvinge
  • Sardiniancumbínchere
  • Sardiniancumbinci
  • Sardiniancumbínghere
  • Sardiniancunvinci

In English words that came into English from convincō

  • convinceconvincō
  • convictconvictus
  • convictionconvictiō

Quick answers

What does convincō mean in Latin?
convincō, a verb, means “to convince; to conquer, establish; to convict, find guilty”.
What are the principal parts of convincō?
convincō, convincere, convīcī, convictum (third conjugation).
How do you pronounce convincō?
In classical Latin, [kɔnˈwɪŋ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈviŋ.ko].
Where does convincō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin convincō.
Which English words come from convincō?
English words that go back to Latin convincō include convince, convict and conviction.