noun · masculinefourth declension
convīctus
convīctus m (genitive convīctūs)
Meaning
- communal life
- banquet
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | convīctus | convīctūs |
| genitive | convīctūs | convīctuum |
| dative | convīctuī | convīctibus |
| accusative | convīctum | convīctūs |
| ablative | convīctū | convīctibus |
| vocative | convīctus | convīctūs |
convictus, a, um, Part., from convinco.
convictus, ūs, m. convivo,
I. a living together, intimacy, social intercourse.
I. In gen. (syn.:
societas, consuetudo): convictus humanus et societas, Cic. Off. 3, 5, 21; Lucceius ap. Cic. Fam. 5, 14, 3; Col. 1, 8, 5; Sen. Helv. 15, 2; id. Ep. 6, 5; Ov. Tr. 1, 8, 29; id. P. 2, 10, 9 al.—II. In partic., a banquet, feast, entertainment (not anteAug.), Vell. 2, 33, 4; Quint. 6, 3, 27; Plin. 14, 14, 16, § 95; Tac. A. 2, 28; 6, 9; 13, 15; 14, 4; Sen. Tranq. 17, 8; Juv. 11, 4 al.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
convīctus
P. of convinco.
convīctus ūs, m
com-+VIV-, a living together, intimacy, social intercourse: humanus: longi convictibus aevi, O.—A banquet, feast: convictibus indulgere, Ta.: sobrii, Ta.: omnis Convictus ... De Rutilo, the talk of every dinner, Iu.
Origins
From convīvō (“to live together”) / convīvor (“to banquet”) + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Italianconvitto
- Polishkonwikt