verbthird conjugation
prōvincō
prōvincō (present infinitive prōvincere, perfect active prōvīcī, supine prōvictum)
Classical[proːˈwɪŋ.koː]Ecclesiastical[proˈviŋ.ko]
Meaning
- transitiveto conquer before
Prōvinciæ appellantur, quod pŏpulus Rōmānus eās prōvīcit, id est ante vīcit.
Provinces are so called, because the Roman people “provict” them, that is conquered them before.c. 2nd century, Sextus Pompeius Festus, De verborum significatione 226 (quoting Julius Paulus)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōvincō | prōvincēbam | prōvincam | prōvīcī | prōvīceram | prōvīcerō |
| 2nd sg. | prōvincis | prōvincēbās | prōvincēs | prōvīcistī | prōvīcerās | prōvīceris |
| 3rd sg. | prōvincit | prōvincēbat | prōvincet | prōvīcit | prōvīcerat | prōvīcerit |
| 1st pl. | prōvincimus | prōvincēbāmus | prōvincēmus | prōvīcimus | prōvīcerāmus | prōvīcerimus |
| 2nd pl. | prōvincitis | prōvincēbātis | prōvincētis | prōvīcistis | prōvīcerātis | prōvīceritis |
| 3rd pl. | prōvincunt | prōvincēbant | prōvincent | prōvīcērunt prōvīcēre | prōvīcerant | prōvīcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōvincam | prōvincerem | prōvīcerim | prōvīcissem |
| 2nd sg. | prōvincās | prōvincerēs | prōvīcerīs | prōvīcissēs |
| 3rd sg. | prōvincat | prōvinceret | prōvīcerit | prōvīcisset |
| 1st pl. | prōvincāmus | prōvincerēmus | prōvīcerīmus | prōvīcissēmus |
| 2nd pl. | prōvincātis | prōvincerētis | prōvīcerītis | prōvīcissētis |
| 3rd pl. | prōvincant | prōvincerent | prōvīcerint | prōvīcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōvincor | prōvincēbar | prōvincar |
| 2nd sg. | prōvinceris prōvincere | prōvincēbāris prōvincēbāre | prōvincēris prōvincēre |
| 3rd sg. | prōvincitur | prōvincēbātur | prōvincētur |
| 1st pl. | prōvincimur | prōvincēbāmur | prōvincēmur |
| 2nd pl. | prōvinciminī | prōvincēbāminī | prōvincēminī |
| 3rd pl. | prōvincuntur | prōvincēbantur | prōvincentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | prōvincar | prōvincerer |
| 2nd sg. | prōvincāris prōvincāre | prōvincerēris prōvincerēre |
| 3rd sg. | prōvincātur | prōvincerētur |
| 1st pl. | prōvincāmur | prōvincerēmur |
| 2nd pl. | prōvincāminī | prōvincerēminī |
| 3rd pl. | prōvincantur | prōvincerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | prōvince | prōvincere |
| pres. 2nd pl. | prōvincite | prōvinciminī |
| fut. 2nd sg. | prōvincitō | prōvincitor |
| fut. 3rd sg. | prōvincitō | prōvincitor |
| fut. 2nd pl. | prōvincitōte | — |
| fut. 3rd pl. | prōvincuntō | prōvincuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | prōvincere | prōvincī |
| perfect infinitive | prōvīcisse | prōvictum esse |
| future infinitive | prōvictūrum esse | prōvictum īrī |
| present participle | prōvincēns | — |
| perfect participle | — | prōvictus prōvicta, prōvictā, prōvictae, prōvictam, prōvictārum, prōvictās, prōvicte, prōvictī, prōvictīs, prōvictō, prōvictōrum, prōvictōs |
| future participle | prōvictūrus prōvictūra, prōvictūrā, prōvictūrae, prōvictūram, prōvictūrārum, prōvictūrās, prōvictūre, prōvictūrī, prōvictūrīs, prōvictūrō, prōvictūrōrum, prōvictūrōs, prōvictūrum | prōvincendus prōvincundus |
gerundprōvincendī, prōvincendō, prōvincendumsupineprōvictum, prōvictū
prō-vinco, vīci, victum, 3, v. a.,
I. to conquer before, Paul. ex Fest. s. v. Provinciae, p. 226 Müll.
Origins
From prō- + vincō.