LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

supervincō

supervincō (present infinitive supervincere, perfect active supervīcī, supine supervictum)
Classical[sʊ.pɛrˈwɪŋ.koː]Ecclesiastical[su.perˈviŋ.ko]

Meaning

  1. Late Latintransitiveto conquer, to overcome (to defeat utterly)
    Quod ille nōluit neque supplicantibus est misertus neque mente percēpit, quia vincere quidem bonum est, supervincere nimis invidiōsum, crēdēns præcipuē magi[cī]s artibus, quās ei Macedonis philosophus exhibēbat, et arbitrātus Alexandrī Macedonis sē glōriam perceptūrum aut certē potiōrem.What he refused, showing no mercy to the suppliants nor grasping it in his mind—since to conquer is indeed good, but to over-conquer is excessively hateful—he did because he placed his trust especially in the magic arts shown to him by a Macedonian philosopher, believing that he would achieve the glory of Alexander the Macedonian, or perhaps something even greater.c. 550 CE, Cassiodorus, Historia ecclesiastica 6.46

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.supervincōsupervincēbamsupervincamsupervīcīsupervīceramsupervīcerō
2nd sg.supervincissupervincēbāssupervincēssupervīcistīsupervīcerāssupervīceris
3rd sg.supervincitsupervincēbatsupervincetsupervīcitsupervīceratsupervīcerit
1st pl.supervincimussupervincēbāmussupervincēmussupervīcimussupervīcerāmussupervīcerimus
2nd pl.supervincitissupervincēbātissupervincētissupervīcistissupervīcerātissupervīceritis
3rd pl.supervincuntsupervincēbantsupervincentsupervīcērunt
supervīcēre
supervīcerantsupervīcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.supervincamsupervinceremsupervīcerimsupervīcissem
2nd sg.supervincāssupervincerēssupervīcerīssupervīcissēs
3rd sg.supervincatsupervinceretsupervīceritsupervīcisset
1st pl.supervincāmussupervincerēmussupervīcerīmussupervīcissēmus
2nd pl.supervincātissupervincerētissupervīcerītissupervīcissētis
3rd pl.supervincantsupervincerentsupervīcerintsupervīcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.supervincorsupervincēbarsupervincar
2nd sg.supervinceris
supervincere
supervincēbāris
supervincēbāre
supervincēris
supervincēre
3rd sg.supervincitursupervincēbātursupervincētur
1st pl.supervincimursupervincēbāmursupervincēmur
2nd pl.supervinciminīsupervincēbāminīsupervincēminī
3rd pl.supervincuntursupervincēbantursupervincentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.supervincarsupervincerer
2nd sg.supervincāris
supervincāre
supervincerēris
supervincerēre
3rd sg.supervincātursupervincerētur
1st pl.supervincāmursupervincerēmur
2nd pl.supervincāminīsupervincerēminī
3rd pl.supervincantursupervincerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.supervincesupervincere
pres. 2nd pl.supervincitesupervinciminī
fut. 2nd sg.supervincitōsupervincitor
fut. 3rd sg.supervincitōsupervincitor
fut. 2nd pl.supervincitōte—
fut. 3rd pl.supervincuntōsupervincuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesupervinceresupervincī
perfect infinitivesupervīcissesupervictum esse
future infinitivesupervictūrum essesupervictum īrī
present participlesupervincēns—
perfect participle—supervictus
supervicta, supervictā, supervictae, supervictam, supervictārum, supervictās, supervicte, supervictī, supervictīs, supervictō, supervictōrum, supervictōs
future participlesupervictūrus
supervictūra, supervictūrā, supervictūrae, supervictūram, supervictūrārum, supervictūrās, supervictūre, supervictūrī, supervictūrīs, supervictūrō, supervictūrōrum, supervictūrōs, supervictūrum
supervincendus
supervincundus
gerundsupervincendī, supervincendō, supervincendumsupinesupervictum, supervictū

sŭper-vinco, ĕre, v. a.,
I. to overcome, conquer (eccl. Lat.), Tert. adv. Gnost. 13; Cassiod. Hist. Eccl. 6, 46.

Origins

From super- + vincō.

Quick answers

What does supervincō mean in Latin?
supervincō, a verb, means “to conquer, to overcome (to defeat utterly)”.
What are the principal parts of supervincō?
supervincō, supervincere, supervīcī, supervictum (third conjugation).
How do you pronounce supervincō?
In classical Latin, [sʊ.pɛrˈwɪŋ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [su.perˈviŋ.ko].