verbthird conjugation
supervincō
supervincō (present infinitive supervincere, perfect active supervīcī, supine supervictum)
Classical[sʊ.pɛrˈwɪŋ.koː]Ecclesiastical[su.perˈviŋ.ko]
Meaning
- Late Latintransitiveto conquer, to overcome (to defeat utterly)
Quod ille nōluit neque supplicantibus est misertus neque mente percēpit, quia vincere quidem bonum est, supervincere nimis invidiōsum, crēdēns præcipuē magi[cī]s artibus, quās ei Macedonis philosophus exhibēbat, et arbitrātus Alexandrī Macedonis sē glōriam perceptūrum aut certē potiōrem.
What he refused, showing no mercy to the suppliants nor grasping it in his mind—since to conquer is indeed good, but to over-conquer is excessively hateful—he did because he placed his trust especially in the magic arts shown to him by a Macedonian philosopher, believing that he would achieve the glory of Alexander the Macedonian, or perhaps something even greater.c. 550 CE, Cassiodorus, Historia ecclesiastica 6.46
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supervincō | supervincēbam | supervincam | supervīcī | supervīceram | supervīcerō |
| 2nd sg. | supervincis | supervincēbās | supervincēs | supervīcistī | supervīcerās | supervīceris |
| 3rd sg. | supervincit | supervincēbat | supervincet | supervīcit | supervīcerat | supervīcerit |
| 1st pl. | supervincimus | supervincēbāmus | supervincēmus | supervīcimus | supervīcerāmus | supervīcerimus |
| 2nd pl. | supervincitis | supervincēbātis | supervincētis | supervīcistis | supervīcerātis | supervīceritis |
| 3rd pl. | supervincunt | supervincēbant | supervincent | supervīcērunt supervīcēre | supervīcerant | supervīcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supervincam | supervincerem | supervīcerim | supervīcissem |
| 2nd sg. | supervincās | supervincerēs | supervīcerīs | supervīcissēs |
| 3rd sg. | supervincat | supervinceret | supervīcerit | supervīcisset |
| 1st pl. | supervincāmus | supervincerēmus | supervīcerīmus | supervīcissēmus |
| 2nd pl. | supervincātis | supervincerētis | supervīcerītis | supervīcissētis |
| 3rd pl. | supervincant | supervincerent | supervīcerint | supervīcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | supervincor | supervincēbar | supervincar |
| 2nd sg. | supervinceris supervincere | supervincēbāris supervincēbāre | supervincēris supervincēre |
| 3rd sg. | supervincitur | supervincēbātur | supervincētur |
| 1st pl. | supervincimur | supervincēbāmur | supervincēmur |
| 2nd pl. | supervinciminī | supervincēbāminī | supervincēminī |
| 3rd pl. | supervincuntur | supervincēbantur | supervincentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | supervincar | supervincerer |
| 2nd sg. | supervincāris supervincāre | supervincerēris supervincerēre |
| 3rd sg. | supervincātur | supervincerētur |
| 1st pl. | supervincāmur | supervincerēmur |
| 2nd pl. | supervincāminī | supervincerēminī |
| 3rd pl. | supervincantur | supervincerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | supervince | supervincere |
| pres. 2nd pl. | supervincite | supervinciminī |
| fut. 2nd sg. | supervincitō | supervincitor |
| fut. 3rd sg. | supervincitō | supervincitor |
| fut. 2nd pl. | supervincitōte | — |
| fut. 3rd pl. | supervincuntō | supervincuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | supervincere | supervincī |
| perfect infinitive | supervīcisse | supervictum esse |
| future infinitive | supervictūrum esse | supervictum īrī |
| present participle | supervincēns | — |
| perfect participle | — | supervictus supervicta, supervictā, supervictae, supervictam, supervictārum, supervictās, supervicte, supervictī, supervictīs, supervictō, supervictōrum, supervictōs |
| future participle | supervictūrus supervictūra, supervictūrā, supervictūrae, supervictūram, supervictūrārum, supervictūrās, supervictūre, supervictūrī, supervictūrīs, supervictūrō, supervictūrōrum, supervictūrōs, supervictūrum | supervincendus supervincundus |
gerundsupervincendī, supervincendō, supervincendumsupinesupervictum, supervictū
sŭper-vinco, ĕre, v. a.,
I. to overcome, conquer (eccl. Lat.), Tert. adv. Gnost. 13; Cassiod. Hist. Eccl. 6, 46.
Origins
From super- + vincō.