adjectivethird-declension two-termination adjective
concordiālis
concordiālis (neuter concordiāle)
Classical[kɔŋ.kɔr.diˈaː.lɪs]Ecclesiastical[koŋ.kor.diˈaː.lis]
Meaning
- two terminationof or pertaining to concord or union
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | concordiālis | concordiālis | concordiāle |
| genitive | concordiālis | concordiālis | concordiālis |
| dative | concordiālī | concordiālī | concordiālī |
| accusative | concordiālem | concordiālem | concordiāle |
| ablative | concordiālī | concordiālī | concordiālī |
| vocative | concordiālis | concordiālis | concordiāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | concordiālēs | concordiālēs | concordiālia |
| genitive | concordiālium | concordiālium | concordiālium |
| dative | concordiālibus | concordiālibus | concordiālibus |
| accusative | concordiālīs concordiālēs | concordiālīs concordiālēs | concordiālia |
| ablative | concordiālibus | concordiālibus | concordiālibus |
| vocative | concordiālēs | concordiālēs | concordiālia |
concordĭālis, e, adj. concordia,
I. of or pertaining to concord or union (late Lat.): vincla, Firm. Math. 6, 32.
Concordĭālis, is, m.,
I. a priest of Concordia, Inscr. Orell. 1165; 2384.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Old Latincom
- Latinconcordiālis
Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Latin concors Latin concordia Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin concordiālis From concordia (“agreement, concord”) + -ālis.