LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

suscitō

suscitō (present infinitive suscitāre, perfect active suscitāvī, supine suscitātum)
Classical[ˈsʊs.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈsuʃ.ʃi.to]

Meaning

  1. to lift up, raise, elevate
  2. to encourage, stir up, awaken, wake up, arouse, set in motion, elevate, incite
  3. to erect, build
    quī dēlūbra deum nova tōtō suscitat orbī terrārum […]he who builds a new sanctuary of the gods for the whole world […]c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, On the Nature of Things 5.1166–1167
  4. to rekindle, excite
    Sīc nōbīs garrientibus libīdō mūtua et animōs simul et membra suscitat. Omnibus abiectīs amīculīs, hāctenus dēnique intēctī atque nūdātī bacchāmur in VeneremAnd so, as we chatted away, our desire for each other excited our emotions and bodies. We threw away all of our clothes, and then, finally uncovered and in the nude, we revelled for Venus [had sex in a frenzy]c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 3.20

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suscitōsuscitābamsuscitābōsuscitāvīsuscitāveramsuscitāverō
suscitārō
2nd sg.suscitāssuscitābāssuscitābissuscitāvistī
suscitāstī
suscitāverās
suscitārās
suscitāveris
3rd sg.suscitatsuscitābatsuscitābitsuscitāvitsuscitāverat
suscitārat
suscitāverit
suscitārit
1st pl.suscitāmussuscitābāmussuscitābimussuscitāvimussuscitāverāmussuscitāverimus
suscitārimus
2nd pl.suscitātissuscitābātissuscitābitissuscitāvistis
suscitāstis
suscitāverātis
suscitārātis
suscitāveritis
suscitāritis
3rd pl.suscitantsuscitābantsuscitābuntsuscitāvērunt
suscitāvēre, suscitārunt
suscitāverant
suscitārant
suscitāverint
suscitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suscitemsuscitāremsuscitāverim
suscitārim
suscitāvissem
suscitāssem
2nd sg.suscitēssuscitārēssuscitāverīssuscitāvissēs
suscitāssēs
3rd sg.suscitetsuscitāretsuscitāverit
suscitārit
suscitāvisset
suscitāsset
1st pl.suscitēmussuscitārēmussuscitāverīmus
suscitārīmus
suscitāvissēmus
suscitāssēmus
2nd pl.suscitētissuscitārētissuscitāverītis
suscitārītis
suscitāvissētis
suscitāssētis
3rd pl.suscitentsuscitārentsuscitāverint
suscitārint
suscitāvissent
suscitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suscitorsuscitābarsuscitābor
2nd sg.suscitāris
suscitāre
suscitābāris
suscitābāre
suscitāberis
suscitābere
3rd sg.suscitātursuscitābātursuscitābitur
1st pl.suscitāmursuscitābāmursuscitābimur
2nd pl.suscitāminīsuscitābāminīsuscitābiminī
3rd pl.suscitantursuscitābantursuscitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suscitersuscitārer
2nd sg.suscitēris
suscitēre
suscitārēris
suscitārēre
3rd sg.suscitētursuscitārētur
1st pl.suscitēmursuscitārēmur
2nd pl.suscitēminīsuscitārēminī
3rd pl.suscitentursuscitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suscitāsuscitāre
pres. 2nd pl.suscitātesuscitāminī
fut. 2nd sg.suscitātōsuscitātor
fut. 3rd sg.suscitātōsuscitātor
fut. 2nd pl.suscitātōte—
fut. 3rd pl.suscitantōsuscitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuscitāresuscitārī
perfect infinitivesuscitāvisse
suscitāsse
suscitātum esse
future infinitivesuscitātūrum essesuscitātum īrī
present participlesuscitāns
suscitante, suscitantem, suscitantēs, suscitantī, suscitantia, suscitantibus, suscitantis, suscitantīs, suscitantium
—
perfect participle—suscitātus
suscitāta, suscitātā, suscitātae, suscitātam, suscitātārum, suscitātās, suscitātī, suscitātōrum, suscitātōs
future participlesuscitātūrus
suscitātūra, suscitātūrā, suscitātūrae, suscitātūram, suscitātūrārum, suscitātūrās, suscitātūre, suscitātūrī, suscitātūrīs, suscitātūrō, suscitātūrōrum, suscitātūrōs, suscitātūrum
suscitandus
gerundsuscitandī, suscitandō, suscitandumsupinesuscitātum, suscitātū

suscĭto, āvi, ātum, 1, v. a. sub-cito,
I. to lift up, raise, elevate (syn.: erigo, elevo).
I. In gen. (only poet.): terga (i. e. humum), to throw up, cast up, Verg. G. 1, 97: undas (Nilus), Luc. 10, 225: aura lintea Suscitat, swells, fills, Ov. H. 5, 54: aures, to erect, prick up, Val. Fl. 2, 125: vulturium a cano capite, to scare away, Cat. 68, 124: pulverem pede, Val. Max. 9, 3, ext. 3.—
II. In partic.
A. To build, erect (ante- and postclass.): delubra deum, Lucr. 5, 1166: basilicas et forum in tantam altitudinem, ut, etc., Eum. Pan. ad Const. 22 med.—
B. Of persons sleeping, at rest, or quiet; of things at rest, etc., to stir up, rouse up, arouse, awaken; to set in motion, encourage, incite (the predom. signif. of the word; syn. expergefacio): aliquem e somno, Cic. Tusc. 4, 19, 44: aliquem e molli quiete, Cat. 80, 4: quae me somno suscitet, Plaut. Mil. 3, 1, 96: hic deposuit caput et dormit: suscita, id. Most. 2, 1, 35: se ad suom officium, id. Rud. 4, 2, 17: in arma viros, Verg. A. 9, 463; 2, 618: te ab tuis subselliis contra te testem suscitabo, Cic. Rosc. Com. 13, 37: tacentem musam, Hor. C. 2, 10, 19: oscinem corvum prece suscitabo Solis ab ortu, will invoke, id. ib. 3, 27, 11: ut te (aegrotum) Suscitet, would restore, revive, id. S. 1, 1, 83: mortuos, to awaken, resuscitate, Aug. Serm. Verb. Dom. 44, 2; 44, 1; 44, 3 sq.: Cupido Suscitat affixam maestis Aeetida curis, Val. Fl. 8, 233: Vesbius attonitas acer cum suscitat urbes, startles, id. 3, 209: si te suscitat Oceanus, Mart. 6, 9, 2: quā te suscitat, id. 3, 95, 10; 5, 36, 5: suscitatus, raised from the dead, Aug. Serm. Verb. Dom. 44.—
b. Of things concr. or abstr.: cinerem et sopitos suscitat ignes, stirs up, rekindles, Verg. A. 5, 743: ignes hesternos, Ov. M. 8, 642; cf.: exstinctos ignes (i. e. amoris), id. A. A. 3, 597: crepitum, to raise, excite, Prop. 2, 4, 14: clamores, Phaedr. 5, 5, 28: fictas sententias, to bring forth, produce, invent, Enn. ap. Cic. Div. 1, 40, 88 (Trag. v. 447 Vahl.): bellum civile, Brut. et Cass. ap. Cic. Fam. 11, 3, 3: vim suscitat ira, Verg. A. 5, 454: saevam caedem, id. ib. 12, 498: sensus tuos, Sen. Agam. 789: ne sopitam memoriam malorum oratio mea suscitet, Nazar. Pan. ad Const. 8: ensis ad tympana, Claud. in Eutr. 2, 281.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuscitō

Latin sub- Latin citō Latin suscitō From sub- + citō.

Descendants
  • Englishsuscitate
  • Frenchsusciter
  • Italiansuscitare
  • Portuguesesuscitar
  • Romanianșușta
  • Spanishasustar
  • Spanishsustar
  • Spanishsuscitar
  • Piedmontesesussité

In English words that came into English from suscitō

  • resuscitateresuscitātus
  • suscitatesuscitatus

Quick answers

What does suscitō mean in Latin?
suscitō, a verb, means “to lift up, raise, elevate; to encourage, stir up, awaken, wake up, arouse, set in motion, elevate, incite; to erect, build”.
What are the principal parts of suscitō?
suscitō, suscitāre, suscitāvī, suscitātum (first conjugation).
How do you pronounce suscitō?
In classical Latin, [ˈsʊs.kɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsuʃ.ʃi.to].
Where does suscitō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suscitō.