LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

adulterō

adulterō (present infinitive adulterāre, perfect active adulterāvī, supine adulterātum)
Classical[aˈdʊɫ.tɛ.roː]Ecclesiastical[aˈdul.te.ro]

Meaning

  1. to commit adultery (with)
  2. figurativelyto falsify, counterfeit, adulterate; to pollute, corrupt, defile

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adulterōadulterābamadulterābōadulterāvīadulterāveramadulterāverō
adulterārō
2nd sg.adulterāsadulterābāsadulterābisadulterāvistī
adulterāstī
adulterāverās
adulterārās
adulterāveris
3rd sg.adulteratadulterābatadulterābitadulterāvitadulterāverat
adulterārat
adulterāverit
adulterārit
1st pl.adulterāmusadulterābāmusadulterābimusadulterāvimusadulterāverāmusadulterāverimus
adulterārimus
2nd pl.adulterātisadulterābātisadulterābitisadulterāvistis
adulterāstis
adulterāverātis
adulterārātis
adulterāveritis
adulterāritis
3rd pl.adulterantadulterābantadulterābuntadulterāvērunt
adulterāvēre, adulterārunt
adulterāverant
adulterārant
adulterāverint
adulterārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adulteremadulterāremadulterāverim
adulterārim
adulterāvissem
adulterāssem
2nd sg.adulterēsadulterārēsadulterāverīsadulterāvissēs
adulterāssēs
3rd sg.adulteretadulterāretadulterāverit
adulterārit
adulterāvisset
adulterāsset
1st pl.adulterēmusadulterārēmusadulterāverīmus
adulterārīmus
adulterāvissēmus
adulterāssēmus
2nd pl.adulterētisadulterārētisadulterāverītis
adulterārītis
adulterāvissētis
adulterāssētis
3rd pl.adulterentadulterārentadulterāverint
adulterārint
adulterāvissent
adulterāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adulteroradulterābaradulterābor
2nd sg.adulterāris
adulterāre
adulterābāris
adulterābāre
adulterāberis
adulterābere
3rd sg.adulterāturadulterābāturadulterābitur
1st pl.adulterāmuradulterābāmuradulterābimur
2nd pl.adulterāminīadulterābāminīadulterābiminī
3rd pl.adulteranturadulterābanturadulterābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adultereradulterārer
2nd sg.adulterēris
adulterēre
adulterārēris
adulterārēre
3rd sg.adulterēturadulterārētur
1st pl.adulterēmuradulterārēmur
2nd pl.adulterēminīadulterārēminī
3rd pl.adulterenturadulterārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adulterāadulterāre
pres. 2nd pl.adulterāteadulterāminī
fut. 2nd sg.adulterātōadulterātor
fut. 3rd sg.adulterātōadulterātor
fut. 2nd pl.adulterātōte—
fut. 3rd pl.adulterantōadulterantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadulterāreadulterārī
perfect infinitiveadulterāvisse
adulterāsse
adulterātum esse
future infinitiveadulterātūrum esseadulterātum īrī
present participleadulterāns—
perfect participle—adulterātus
adulterāta, adulterātā, adulterātae, adulterātam, adulterātārum, adulterātās, adulterātī, adulterātōrum, adulterātōs
future participleadulterātūrus
adulterātūra, adulterātūrā, adulterātūrae, adulterātūram, adulterātūrārum, adulterātūrās, adulterātūre, adulterātūrī, adulterātūrīs, adulterātūrō, adulterātūrōrum, adulterātūrōs, adulterātūrum
adulterandus
adulteranda, adulterandā, adulterandae, adulterandam, adulterandārum, adulterandās, adulterande, adulterandīs, adulterandōrum, adulterandōs
gerundadulterandī, adulterandō, adulterandumsupineadulterātum, adulterātū

ădultĕro, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [id.], to commit adultery, to pollute, defile.
I. Lit., absol. or with acc.: latrocinari, fraudare, adulterare, Cic. Off. 1, 35: jus esset latrocinari: jus adulterare: jus testamenta falsa supponere, id. de Leg. 16, 43: qui dimissam duxerit, adulterat, Vulg. Matt. 5, 32: matronas, Suet. Aug. 67; cf. id. Caes. 6.—Also of brutes: adulteretur et columba milvio, Hor. Epod. 16, 32.—As verb. neutr. of a woman: cum Graeco adulescente, Just. 43, 4.—Freq.,
II. Fig., to falsify, adulterate, or give a foreign nature to a thing, to counterfeit: laser adulteratum cummi aut sacopenio aut fabā fractā, Plin. 19, 3, 15, § 40: jus civile pecuniā, Cic. Caecin. 26: simulatio tollit judicium veri idque adulterat, id. Lael. 25, 92; id. Part. 25, 90: adulterantes verbum, Vulg. 2 Cor. 2, 17.—Poet. of Proteus: faciem, changes his form, Ov. F. 1, 373.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Latinadulterō

Proto-Indo-European *h₂el-der. Proto-Indo-European *h₂élyos Proto-Italic *aljos Proto-Indo-European *-teros Proto-Italic *-teros Proto-Italic *aliteros Latin alterum/alteram Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin adultero From ad (“to”) + alterum/alteram (“the other”) + -ō, so "to go to the other", i.e. "to have a relationship on the side". The vowel change is the same as going from alesco through adolesco to adultus.

Elsewhere
  • Catalanadulterar
  • Englishadulterate
  • Frenchadultérer
  • Italianadulterare
  • Portugueseadulterar
  • Romanianadultera
  • Spanishadulterar
  • Galicianadulterar
Gallo-Italic
  • Romagnoladulterêr

In English words that came into English from adulterō

  • adulteryadulterium
  • adulterateadulterātus
  • adulteradulterō

Quick answers

What does adulterō mean in Latin?
adulterō, a verb, means “to commit adultery (with); to falsify, counterfeit, adulterate; to pollute, corrupt, defile”.
What are the principal parts of adulterō?
adulterō, adulterāre, adulterāvī, adulterātum (first conjugation).
How do you pronounce adulterō?
In classical Latin, [aˈdʊɫ.tɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈdul.te.ro].
Where does adulterō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Latin adulterō.
Which English words come from adulterō?
English words that go back to Latin adulterō include adulterate, adulter and adultery.