LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

accītus

accītus m (genitive accītūs)

Meaning

  1. summoning (to a place), summons, call

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeaccītusaccītūs
genitiveaccītūsaccītuum
dativeaccītuīaccītibus
accusativeaccītumaccītūs
ablativeaccītūaccītibus
vocativeaccītusaccītūs

accītus, a, um, Part. of accio.
accītus, ūs, m. (only in
I. abl. sing.) [accio], a summoning to a place, a summons, a call: magistratus accitu istius evocantur, Cic. Verr. 2, 3, 28, § 68: accitu cari genitoris, Verg. A. 1, 677.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccītus

Proto-Indo-European *keyh₂-der. Proto-Italic *kieō Latin cieō Latin acciō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin accītus From acciō + -tus (forming action nouns).

Quick answers

What does accītus mean in Latin?
accītus, a noun, means “summoning (to a place), summons, call”.
What is the genitive of accītus?
The genitive singular is accītūs. accītus is masculine, fourth declension.
Where does accītus come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accītus.