LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

vitium

vitium n (genitive vitiī or vitī)
Classical[ˈwɪ.ti.ũː]Ecclesiastical[ˈvit.t͡si.um]
№ 326 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. neuterflaw, defect, blemish, imperfection
    accipit ille locus positō vēlāmine cūnctās et vitium nūdī corporis omne videt That place receives [you] with all [your] garments set aside, and exposes every blemish on the naked body. (See Fortuna Virilis.)8 CE, Ovidius, Fasti 4.147–148
  2. neutervice
    nam prima virtus est vitio carereTranslation by Harold Edgeworth Butler Since the first of all virtues is the avoidance of faults (literally, “For the first virtue is to lack vice”)c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 8.3.41
  3. neutercrime, wrongdoing, misdeed, sin, error, fault
  4. neuterdisease (of plants)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quod malum in rē est; columna vitium habet.
vitium -ī n — in Mille Verba, Aula Rēgia
culpa, prāvitās
vitium -ī (n) — in Epistulae, ch. 20
a vice
vitium — in Seneca, ch. XIV

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Culpa · Noxia · Noxius · Nocens · Sons

1. Culpa (κολάψαι) denotes guilt as the state of one who has to answer for an injury, peccatum, delictum, maleficium, scelus, flagitium, or nefas; hence a responsibility, and, consequently, a rational being is supposed, in opp. to casus, Cic. Att. xi. 9. Vell. P. ii. 118, or to necessitas, Suet. Cl. 15; whereas noxia, as the state of one who has caused an injury, and can therefore be applied to any that is capable of producing an effect, in opp. to innocentia. Liv. iii. 42, 2. Illa modo in ducibus culpa, quod ut odio essent civibus fecerant; alia omnis penes milites noxia erat. Cic. Marc. 13. Etsi aliqua culpa tenemur erroris humani, a scelere certe liberati sumus; and Ovid, Trist. iv. 1, 23. Et culpam in facto, non scelus esse meo, coll. 4, 37; hence culpa is used as a general expression for every kind of fault, and especially for a fault of the lighter sort, as delictum. 2. Culpa and noxia suppose an injurious action; but vitium (from αὐάτη, ἄτη) merely an action or quality deserving censure, and also an undeserved natural defect. 3. Nocens, innocens, denote guilt, or absence of guilt, in a specified case, with regard to a single action; but noxius, innoxius, together with the poetical words nocuus, innocuus, relate to the nature and character in general. Plaut. Capt. iii. 5, 7. Decet innocentem servum atque innoxium confidentem esse; that is, a servant who knows himself guiltless of some particular action, and who, in general, does nothing wrong. 4. Noxius denotes a guilty person only physically, as the author and cause of an injury, like βλαβερός; but sons (ὀνοτός) morally and juridically, as one condemned, or worthy of condemnation, like θῶος. (ii. 152.)

Vitium · Menda · Mendum · Labes · Macula

Vitium (from αὐάτη, ἄτη), denotes any fault; menda (μάτη), a natural fault, especially of the body, a blemish, like βλάβη; mendum, a fault committed, especially in writing, a blunder or mistake, like ἁμάρτημα; labes (λώβη), a degrading fault, a stain of ignominy, like λύμη; macula (dimin. from μῶκος), a disfiguring fault, a blot, like κηλίς. (v. 319.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativevitiumvitia
genitivevitiī
vitī
vitiōrum
dativevitiōvitiīs
accusativevitiumvitia
ablativevitiōvitiīs
vocativevitiumvitia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

omni vitio carere
to be free from faults.
animum vitiis dedere
to abandon oneself to vice.
magistratus vitio creati
magistrates elected irregularly (i.e. either when the auspices have been unfavourable or when some formality has been neglected).
indulgere vitiis alicuius
to be indulgent to a person's faults.
natura proclivem esse ad vitia
to have a natural propensity to vice.
vitia exstirpare et funditus tollere
to eradicate vice.
vita omnibus flagitiis, vitiis dedita
a life defiled by every crime.
vitium orationis, sermonis or simply vitium
a mistake, solecism.
5 more phrases
vitia erumpunt (in aliquem) (De Amic. 21. 76)
his vices betray themselves.
aliquid alicui crimini dare, vitio vertere (Verr. 5. 50)
to reproach, blame a person for...
vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse
to be vicious, criminal.
vitiis, sceleribus contaminari or se contaminare (Off. 3. 8. 37)
to be tainted with vice.
aemulatio dupliciter dicitur, ut et in laude et in vitio hoc nomen sit
the word aemulatio is employed with two meanings, in a good and a bad sense.

vĭtĭum, ii (
I. gen. plur. vitiūm, Titin. ap. Non. p. 495, 13), n. from the same root with vieo, vitis, vitta; prop. a twist; hence, a fault, defect, blemish, imperfection, vice (syn. menda).
I. Lit.: quomodo autem in corpore est morbus, est aegrotatio, est vitium: sic in animo. Morbum appellant totius corporis corruptionem: aegrotationem morbum cum imbecillitate: vitium, cum partes corporis inter se dissident; ex quo pravitas membrorum, distortio, deformitas. Itaque illa duo, morbus et aegrotatio, ex totius valetudinis corporis conquassatione et perturbatione gignuntur: vitium autem integrā valetudine ipsum ex se cernitur, Cic. Tusc. 4, 13, 29: corporis, Plaut. Most. 1, 3, 118; Ov. F. 4, 148: mancipii, Dig. 21, 1, 1, § 6: jumenti, ib. 21, 1, 38 init.—In buildings, a breach, defect: si nihil est in parietibus aut in tecto vitii, Cic. Fam. 9, 15, 5; cf.: si aedes corruerunt vitiumve fecerunt, have received damage, become damaged, id. Top. 3, 15.—In plants, a blemish, vice: sive illis (agris) omne per ignem Excoquitur vitium atque exsudat inutilis umor, Verg. G. 1, 88: vitio moriens sitit aëris herba, id. E. 7, 57.—In fruits, the useless part, the core: vitiumque cinctum fructu, Plin. 15, 28, 34, § 112.—
II. Trop.
A. In gen., a fault, defect, blemish: acutius atque acrius vitia in dicente quam recta videre, Cic. de Or. 1, 25, 116; cf. orationis, Quint. 1, 5, 1; 12, 1, 22: sermonis, id. 1, 1, 13: soloecismi, id. 1, 5, 53: ingenii, id. 10, 1, 60: mentis, id. 12, 1, 32: Stoicae sectae, id. 11, 1, 70: et illud mihi vitium'st maximum, my greatest fault, Ter. Hec. 1, 2, 37: huc si perveneris, meum vitium fuerit, my fault, Cic. Ac. 2, 16, 49: quamvis quis fortunae vitio, non suo decexisset, id. Phil. 2, 18, 44: honorem vitio civitatis, non suo, non sunt adsecuti, id. Har. Resp. 26, 56: male conjecta falsa sunt, non rerum vitio, sed interpretum inscientiā, id. Div. 1, 52, 118: animadverso vitio castrorum totā nocte munitiones proferunt, i. e. the faulty, unfavorable position (just before: natura iniquo loco castra ponunt), Caes. B. C. 1, 81: milites item conflictati et tempestatis et sentinae vitiis, the injurious effects, id. ib. 3, 28: sese nihil adhuc arbitrari vitio factum eorum, id. ib. 3, 57: vini vitio atque amoris feci, through the fault of, Plaut. Aul. 4, 10, 15.—
B. In partic.
1. A moral fault, failing, error, offence, crime, vice (the predom. signif. of the word in prose and poetry; cf.: scelus, delictum): nullam quidem ob turpitudinem, nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum, Cic. Clu. 48, 133: legibus et praemia proposita sunt virtutibus et supplicia vitiis, id. de Or. 1, 58. 247: virtus est vitium fugere, Hor. ep. 1, 1, 41: senectus est naturā loquacior, ne ab omnibus eam vitiis videar vindicare, Cic. Sen. 16, 55: in vitio esse, id. Off. 1, 19, 62: ne sibi vitio verterent, quod abesset a patriā, reckon it a fault, id. Fam. 7, 6, 1: te laudem Sex. Roscio vitio et culpae dedisse, id. Rosc. Am. 16, 48; Matius ap. Cic. Fam. 11, 28, 2.—
b. In respect of female chastity (whether of maidens or wives), a violation: quia pudicitiae hujus (Alcumenae) vitium me hic absente est additum, Plaut. Am. 2, 2, 179: pudicitiae ejus nunquam nec vim nec vitium attuli, id. Ep. 1, 2, 7: quoi misere per vim vitium obtulerat, Ter. Ad. 3, 2, 10; so, offerre, id. ib. 3, 1, 9: virginis, id. Eun. 4, 4, 55; cf.: vitium auctore redemit, Ov. H. 16 (17), 49.—
2. In relig. lang., a defect in the auspices or auguries: si cui servo aut ancillae dormienti evenit, quod comitia prohibere solet, ne id quidem mihi vitium facit, Cato ap. Fest. s. v. prohibere, p. 234 fin. Müll.; Ter. Hec. prol. 2; Liv. 8, 23, 16; 4, 7, 3: id igitur obvenit vitium, quod tu jam Cal. Jan. futurum esse provideras, Cic. Phil. 2, 33, 83: tabernaculum vitio captum, id. N. D. 2, 4, 11; cf.: vitio navigare, id. Div. 1, 16, 29: comitiorum solum vitium est fulmen, id. ib. 2, 18, 43.—
3. A fault of language: barbarismi ac soloecismi foeditas absit ... haec vitia, etc., Quint. 1, 5, 5.—
4. In coinage, t. t., base metal, alloy: in aurum vitii aliquid addere, Dig. 48, 10, 9 praef.; cf.: ignis vitium metallis Excoquit, Ov. F. 4, 785.

Origins

Possibly from Proto-Indo-European *(d)wi-tyo- (“apart, wrong”), a derivative of the number *dwóh₁ (“two”)., or Proto-Indo-European *wí (“separate from, both, two”).

Descendants
  • Catalanvici
  • Italianvezzo
  • Italianvizio
  • Occitanvetz
  • Frenchvicefrom Old French vice
  • Englishvicefrom Old French vice
  • Portuguesevezo
  • Portugueseviço
  • Portuguesevício
  • Romanianviciu

Quick answers

What does vitium mean in Latin?
vitium, a noun, means “flaw, defect, blemish, imperfection; vice; crime, wrongdoing, misdeed, sin, error, fault”.
What is the genitive of vitium?
The genitive singular is vitiī. vitium is neuter, second declension.
How do you pronounce vitium?
In classical Latin, [ˈwɪ.ti.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvit.t͡si.um].