vitium
Meaning
- neuterflaw, defect, blemish, imperfection
accipit ille locus positō vēlāmine cūnctās et vitium nūdī corporis omne videt That place receives [you] with all [your] garments set aside, and exposes every blemish on the naked body. (See Fortuna Virilis.)
8 CE, Ovidius, Fasti 4.147–148 - neutervice
nam prima virtus est vitio carere
Translation by Harold Edgeworth Butler Since the first of all virtues is the avoidance of faults (literally, “For the first virtue is to lack vice”)c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 8.3.41 - neutercrime, wrongdoing, misdeed, sin, error, fault
- neuterdisease (of plants)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quod malum in rē est; columna vitium habet.culpa, dēfectusculpa, prāvitāsquod perfectum nōn estChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Culpa · Noxia · Noxius · Nocens · Sons
1. Culpa (κολάψαι) denotes guilt as the state of one who has to answer for an injury, peccatum, delictum, maleficium, scelus, flagitium, or nefas; hence a responsibility, and, consequently, a rational being is supposed, in opp. to casus, Cic. Att. xi. 9. Vell. P. ii. 118, or to necessitas, Suet. Cl. 15; whereas noxia, as the state of one who has caused an injury, and can therefore be applied to any that is capable of producing an effect, in opp. to innocentia. Liv. iii. 42, 2. Illa modo in ducibus culpa, quod ut odio essent civibus fecerant; alia omnis penes milites noxia erat. Cic. Marc. 13. Etsi aliqua culpa tenemur erroris humani, a scelere certe liberati sumus; and Ovid, Trist. iv. 1, 23. Et culpam in facto, non scelus esse meo, coll. 4, 37; hence culpa is used as a general expression for every kind of fault, and especially for a fault of the lighter sort, as delictum. 2. Culpa and noxia suppose an injurious action; but vitium (from αὐάτη, ἄτη) merely an action or quality deserving censure, and also an undeserved natural defect. 3. Nocens, innocens, denote guilt, or absence of guilt, in a specified case, with regard to a single action; but noxius, innoxius, together with the poetical words nocuus, innocuus, relate to the nature and character in general. Plaut. Capt. iii. 5, 7. Decet innocentem servum atque innoxium confidentem esse; that is, a servant who knows himself guiltless of some particular action, and who, in general, does nothing wrong. 4. Noxius denotes a guilty person only physically, as the author and cause of an injury, like βλαβερός; but sons (ὀνοτός) morally and juridically, as one condemned, or worthy of condemnation, like θῶος. (ii. 152.)
Vitium · Menda · Mendum · Labes · Macula
Vitium (from αὐάτη, ἄτη), denotes any fault; menda (μάτη), a natural fault, especially of the body, a blemish, like βλάβη; mendum, a fault committed, especially in writing, a blunder or mistake, like ἁμάρτημα; labes (λώβη), a degrading fault, a stain of ignominy, like λύμη; macula (dimin. from μῶκος), a disfiguring fault, a blot, like κηλίς. (v. 319.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vitium | vitia |
| genitive | vitiī vitī | vitiōrum |
| dative | vitiō | vitiīs |
| accusative | vitium | vitia |
| ablative | vitiō | vitiīs |
| vocative | vitium | vitia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- omni vitio carere
- to be free from faults.
- animum vitiis dedere
- to abandon oneself to vice.
- magistratus vitio creati
- magistrates elected irregularly (i.e. either when the auspices have been unfavourable or when some formality has been neglected).
- indulgere vitiis alicuius
- to be indulgent to a person's faults.
- natura proclivem esse ad vitia
- to have a natural propensity to vice.
- vitia exstirpare et funditus tollere
- to eradicate vice.
- vita omnibus flagitiis, vitiis dedita
- a life defiled by every crime.
- vitium orationis, sermonis or simply vitium
- a mistake, solecism.
5 more phrases
- vitia erumpunt (in aliquem) (De Amic. 21. 76)
- his vices betray themselves.
- aliquid alicui crimini dare, vitio vertere (Verr. 5. 50)
- to reproach, blame a person for...
- vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse
- to be vicious, criminal.
- vitiis, sceleribus contaminari or se contaminare (Off. 3. 8. 37)
- to be tainted with vice.
- aemulatio dupliciter dicitur, ut et in laude et in vitio hoc nomen sit
- the word aemulatio is employed with two meanings, in a good and a bad sense.
ex quo pravitas membrorum, distortio, deformitas. Itaque illa duo, morbus et aegrotatio, ex totius valetudinis corporis conquassatione et perturbatione gignuntur: vitium autem integrā valetudine ipsum ex se cernitur, Cic. Tusc. 4, 13, 29: corporis, Plaut. Most. 1, 3, 118; Ov. F. 4, 148: mancipii, Dig. 21, 1, 1, § 6: jumenti, ib. 21, 1, 38 init.—In buildings, a breach, defect: si nihil est in parietibus aut in tecto vitii, Cic. Fam. 9, 15, 5; cf.: si aedes corruerunt vitiumve fecerunt, have received damage, become damaged, id. Top. 3, 15.—In plants, a blemish, vice: sive illis (agris) omne per ignem Excoquitur vitium atque exsudat inutilis umor, Verg. G. 1, 88: vitio moriens sitit aëris herba, id. E. 7, 57.—In fruits, the useless part, the core: vitiumque cinctum fructu, Plin. 15, 28, 34, § 112.—acutius atque acrius vitia in dicente quam recta videre, Cic. de Or. 1, 25, 116; cf. orationis, Quint. 1, 5, 1; 12, 1, 22: sermonis, id. 1, 1, 13: soloecismi, id. 1, 5, 53: ingenii, id. 10, 1, 60: mentis, id. 12, 1, 32: Stoicae sectae, id. 11, 1, 70: et illud mihi vitium'st maximum, my greatest fault, Ter. Hec. 1, 2, 37: huc si perveneris, meum vitium fuerit, my fault, Cic. Ac. 2, 16, 49: quamvis quis fortunae vitio, non suo decexisset, id. Phil. 2, 18, 44: honorem vitio civitatis, non suo, non sunt adsecuti, id. Har. Resp. 26, 56: male conjecta falsa sunt, non rerum vitio, sed interpretum inscientiā, id. Div. 1, 52, 118: animadverso vitio castrorum totā nocte munitiones proferunt, i. e. the faulty, unfavorable position (just before: natura iniquo loco castra ponunt), Caes. B. C. 1, 81: milites item conflictati et tempestatis et sentinae vitiis, the injurious effects, id. ib. 3, 28: sese nihil adhuc arbitrari vitio factum eorum, id. ib. 3, 57: vini vitio atque amoris feci, through the fault of, Plaut. Aul. 4, 10, 15.—scelus, delictum): nullam quidem ob turpitudinem, nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum, Cic. Clu. 48, 133: legibus et praemia proposita sunt virtutibus et supplicia vitiis, id. de Or. 1, 58. 247: virtus est vitium fugere, Hor. ep. 1, 1, 41: senectus est naturā loquacior, ne ab omnibus eam vitiis videar vindicare, Cic. Sen. 16, 55: in vitio esse, id. Off. 1, 19, 62: ne sibi vitio verterent, quod abesset a patriā, reckon it a fault, id. Fam. 7, 6, 1: te laudem Sex. Roscio vitio et culpae dedisse, id. Rosc. Am. 16, 48; Matius ap. Cic. Fam. 11, 28, 2.—quia pudicitiae hujus (Alcumenae) vitium me hic absente est additum, Plaut. Am. 2, 2, 179: pudicitiae ejus nunquam nec vim nec vitium attuli, id. Ep. 1, 2, 7: quoi misere per vim vitium obtulerat, Ter. Ad. 3, 2, 10; so, offerre, id. ib. 3, 1, 9: virginis, id. Eun. 4, 4, 55; cf.: vitium auctore redemit, Ov. H. 16 (17), 49.— id igitur obvenit vitium, quod tu jam Cal. Jan. futurum esse provideras, Cic. Phil. 2, 33, 83: tabernaculum vitio captum, id. N. D. 2, 4, 11; cf.: vitio navigare, id. Div. 1, 16, 29: comitiorum solum vitium est fulmen, id. ib. 2, 18, 43.—barbarismi ac soloecismi foeditas absit ... haec vitia, etc., Quint. 1, 5, 5.—in aurum vitii aliquid addere, Dig. 48, 10, 9 praef.; cf.: ignis vitium metallis Excoquit, Ov. F. 4, 785.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Possibly from Proto-Indo-European *(d)wi-tyo- (“apart, wrong”), a derivative of the number *dwóh₁ (“two”)., or Proto-Indo-European *wí (“separate from, both, two”).
- Catalanvici
- Italianvezzo
- Italianvizio
- Occitanvetz
- Frenchvicefrom Old French vice
- Englishvicefrom Old French vice
- Portuguesevezo
- Portugueseviço
- Portuguesevício
- Romanianviciu