adjectivefirst/second-declension adjective
vitiōsus
vitiōsus (feminine vitiōsa, neuter vitiōsum, comparative vitiōsior, superlative vitiōsissimus, adverb vitiōsē)
Classical[wɪ.tiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[vit.t͡siˈɔː.s̬us]
Meaning
- adjectivefull of faults or defects; faulty, defective, bad, corrupt
- adjectivemorally faulty, wicked, depraved, vicious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vitiōsus | vitiōsa | vitiōsum |
| genitive | vitiōsī | vitiōsae | vitiōsī |
| dative | vitiōsō | vitiōsae | vitiōsō |
| accusative | vitiōsum | vitiōsam | vitiōsum |
| ablative | vitiōsō | vitiōsā | vitiōsō |
| vocative | vitiōse | vitiōsa | vitiōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vitiōsī | vitiōsae | vitiōsa |
| genitive | vitiōsōrum | vitiōsārum | vitiōsōrum |
| dative | vitiōsīs | vitiōsīs | vitiōsīs |
| accusative | vitiōsōs | vitiōsās | vitiōsa |
| ablative | vitiōsīs | vitiōsīs | vitiōsīs |
| vocative | vitiōsī | vitiōsae | vitiōsa |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- consuetudo vitiosa et corrupta (opp. pura et incorrupta) sermonis
- incorrect usage.
vĭtĭōsus, a, um, adj. vitium,
I. full of faults or defects, faulty, defective, bad, corrupt, etc.
I. Lit. (very rare):
pecus (with morbosum), Varr. R. R. 2, 1, 21: locus (corporis pecudum), i. e. diseased, Col. 7, 5, 6: nux, Plaut. Mil. 2, 3, 45.—II. Trop.
A. In gen.:
exemplum, Auct. Her. 2, 29, 46: suffragium, Cic. Leg. 3, 15, 34: vitiosissimus orator, id. de Or. 3, 26, 103: antiquarii, Suet. Aug. 86: consul, chosen contrary to the auspices, Cic. Phil. 2, 33, 84; cf.: quaeque augur injusta nefasta vitiosa dira deixerit, inrita infectaque sunto, XII. Tab ap. Cic. Leg. 2, 8, 21.—Subst.: vĭtĭōsa, ōrum, n., misfortune, ruin: sinistra dum non exquirimus, in dira et in vitiosa incurrimus, Cic. Div. 1, 16, 29.—B. In partic., morally faulty, wicked, depraved, vicious, Cato ap. Gell. 11, 2, 2: si quem conventum velit, Vel vitiosum, vel sine vitio;
vel probum vel improbum, Plaut. Curc. 4, 1, 8: si qui audierunt philosophos, vitiosi essent discessuri, Cic. N. D. 3, 31, 77: vitiosa et flagitiosa vita, id. Fin. 2, 28, 93: vitiosas partes rei publicae exsecare, id. Att. 2, 1, 7.— Comp.: progenies vitiosior, Hor. C. 3, 6, 48.—Sup.: inter summam vitiorum dissimulationem vitiosissimus, Vell. 2, 97, 1.— Hence, adv.: vĭtĭōsē, faultily, defectivelay, badly, corruptly. 1. Prop.:
vitiose se habet membrum tumidum, Cic. Tusc. 3, 9, 19.—2. Trop.:
ferre res bonas (sc. leges), Cic. Phil. 5, 4, 10: concludere (opp. recte), id. Ac. 2, 30, 98.—Sup.: usurpare, Col. 4, 24, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vitiōsus adj. with comp. and sup.
vitium, full of faults, faulty, defective, invalid: vitiosissimus orator: consul, chosen in defiance of the auspices.—Plur. n. as subst, misfortune, ruin: in dira et in vitiosa incurrimus.—Wicked, depraved, vicious: si qui audierunt philosophos, vitiosi essent discessuri: Progeniem vitiosiorem, H.: omnis (luxuries) est vitiosa.
Origins
From vitium + -ōsus.
Descendants
- Italianvezzoso
- Portugueseviçosofrom Old Galician-Portuguese viçoso
- Catalanviciós
- Englishviciousfrom Old French vicious
- Frenchvicieuxfrom Old French vicious
- Romanianviciosfrom Old French vicious
- Italianvizioso
- Portuguesevicioso
- Spanishvicioso
- Old Frenchvoisos