LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vitiōsus

vitiōsus (feminine vitiōsa, neuter vitiōsum, comparative vitiōsior, superlative vitiōsissimus, adverb vitiōsē)
Classical[wɪ.tiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[vit.t͡siˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivefull of faults or defects; faulty, defective, bad, corrupt
  2. adjectivemorally faulty, wicked, depraved, vicious

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevitiōsusvitiōsavitiōsum
genitivevitiōsīvitiōsaevitiōsī
dativevitiōsōvitiōsaevitiōsō
accusativevitiōsumvitiōsamvitiōsum
ablativevitiōsōvitiōsāvitiōsō
vocativevitiōsevitiōsavitiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevitiōsīvitiōsaevitiōsa
genitivevitiōsōrumvitiōsārumvitiōsōrum
dativevitiōsīsvitiōsīsvitiōsīs
accusativevitiōsōsvitiōsāsvitiōsa
ablativevitiōsīsvitiōsīsvitiōsīs
vocativevitiōsīvitiōsaevitiōsa

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

consuetudo vitiosa et corrupta (opp. pura et incorrupta) sermonis
incorrect usage.

vĭtĭōsus, a, um, adj. vitium,
I. full of faults or defects, faulty, defective, bad, corrupt, etc.
I. Lit. (very rare): pecus (with morbosum), Varr. R. R. 2, 1, 21: locus (corporis pecudum), i. e. diseased, Col. 7, 5, 6: nux, Plaut. Mil. 2, 3, 45.—
II. Trop.
A. In gen.: exemplum, Auct. Her. 2, 29, 46: suffragium, Cic. Leg. 3, 15, 34: vitiosissimus orator, id. de Or. 3, 26, 103: antiquarii, Suet. Aug. 86: consul, chosen contrary to the auspices, Cic. Phil. 2, 33, 84; cf.: quaeque augur injusta nefasta vitiosa dira deixerit, inrita infectaque sunto, XII. Tab ap. Cic. Leg. 2, 8, 21.—Subst.: vĭtĭōsa, ōrum, n., misfortune, ruin: sinistra dum non exquirimus, in dira et in vitiosa incurrimus, Cic. Div. 1, 16, 29.—
B. In partic., morally faulty, wicked, depraved, vicious, Cato ap. Gell. 11, 2, 2: si quem conventum velit, Vel vitiosum, vel sine vitio; vel probum vel improbum, Plaut. Curc. 4, 1, 8: si qui audierunt philosophos, vitiosi essent discessuri, Cic. N. D. 3, 31, 77: vitiosa et flagitiosa vita, id. Fin. 2, 28, 93: vitiosas partes rei publicae exsecare, id. Att. 2, 1, 7.— Comp.: progenies vitiosior, Hor. C. 3, 6, 48.—Sup.: inter summam vitiorum dissimulationem vitiosissimus, Vell. 2, 97, 1.— Hence, adv.: vĭtĭōsē, faultily, defectivelay, badly, corruptly.
1. Prop.: vitiose se habet membrum tumidum, Cic. Tusc. 3, 9, 19.—
2. Trop.: ferre res bonas (sc. leges), Cic. Phil. 5, 4, 10: concludere (opp. recte), id. Ac. 2, 30, 98.—Sup.: usurpare, Col. 4, 24, 15.

Origins

From vitium + -ōsus.

Descendants
  • Italianvezzoso
  • Portugueseviçosofrom Old Galician-Portuguese viçoso
  • Catalanviciós
  • Englishviciousfrom Old French vicious
  • Frenchvicieuxfrom Old French vicious
  • Romanianviciosfrom Old French vicious
  • Italianvizioso
  • Portuguesevicioso
  • Spanishvicioso
  • Old Frenchvoisos

Quick answers

What does vitiōsus mean in Latin?
vitiōsus, a adjective, means “full of faults or defects; faulty, defective, bad, corrupt; morally faulty, wicked, depraved, vicious”.
How do you pronounce vitiōsus?
In classical Latin, [wɪ.tiˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vit.t͡siˈɔː.s̬us].