noun · femininethird declension
vitiōsitās
vitiōsitās f (genitive vitiōsitātis)
Classical[wɪ.tiˈoː.sɪ.taːs]Ecclesiastical[vit.t͡siˈɔː.s̬i.tas]
Meaning
- vice, faultiness, viciousness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vitiōsitās | — |
| genitive | vitiōsitātis | — |
| dative | vitiōsitātī | — |
| accusative | vitiōsitātem | — |
| ablative | vitiōsitāte | — |
| vocative | vitiōsitās | — |
vĭtĭōsĭtas, ātis, f. vitiosus,
I. faultiness, corruption, viciousness, vice. *
I. Lit.:
umoris, Macr. S. 7, 10, 10.—II. Trop. (Ciceron.): hujus virtutis contraria est vitiositas. Sic enim malo quam malitiam appellare eam, quam Graeci κακίαν appellant. Nam malitia certi cujusdam vitii nomen est, vitiositas omnium, Cic. Tusc. 4, 15, 34:
vitiositas autem est habitus aut affectio in totā vitā inconstans et a se ipsa dissentiens, id. ib. 4, 13, 29.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vitiōsitās ātis, f
vitiosus, faultiness, corruption, viciousness, wickedness: nomen est vitiositas omnium (vitiorum).
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin vitiōsitās From vitiōsus + -tās.
In English words that came into English from vitiōsitās
- vitiosityvitiōsitās