LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vituperō

vituperō (present infinitive vituperāre, perfect active vituperāvī, supine vituperātum)
Classical[wɪˈtʊ.pɛ.roː]Ecclesiastical[viˈtuː.pe.ro]

Meaning

  1. to censure
  2. to scold, tell off, blame
  3. to disparage, find fault with
    Aliī eam omnibus nervīs venerantur, aliī vērō vehementer vituperant.Some vigorously praise her, but others strongly disparage her

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Reprehendere · Vituperare

Reprehendere has in view the amendment of a fault, and warning for the future, like showing the right path, and μέμψις; vituperare (from vitii πεπαρεῖν) has in view the acknowledgment of a fault, better judgment, shame and repentance, like a rebuke, and ψόγος. Reprehensio is in opp. to probatio; for examples, see Cic. Or. 48, 159. Mur. 20, 142. Senec. Vit. B. 1; whereas vituperatio is in opp. to laudatio; for examples, see Cic. Fat. 5. Off. iii. 82. Quintil. iii. 7, 1. (ii. 259, iii. 323.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vituperōvituperābamvituperābōvituperāvīvituperāveramvituperāverō
vituperārō
2nd sg.vituperāsvituperābāsvituperābisvituperāvistī
vituperāstī
vituperāverās
vituperārās
vituperāveris
3rd sg.vituperatvituperābatvituperābitvituperāvitvituperāverat
vituperārat
vituperāverit
vituperārit
1st pl.vituperāmusvituperābāmusvituperābimusvituperāvimusvituperāverāmusvituperāverimus
vituperārimus
2nd pl.vituperātisvituperābātisvituperābitisvituperāvistis
vituperāstis
vituperāverātis
vituperārātis
vituperāveritis
vituperāritis
3rd pl.vituperantvituperābantvituperābuntvituperāvērunt
vituperāvēre, vituperārunt
vituperāverant
vituperārant
vituperāverint
vituperārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vituperemvituperāremvituperāverim
vituperārim
vituperāvissem
vituperāssem
2nd sg.vituperēsvituperārēsvituperāverīsvituperāvissēs
vituperāssēs
3rd sg.vituperetvituperāretvituperāverit
vituperārit
vituperāvisset
vituperāsset
1st pl.vituperēmusvituperārēmusvituperāverīmus
vituperārīmus
vituperāvissēmus
vituperāssēmus
2nd pl.vituperētisvituperārētisvituperāverītis
vituperārītis
vituperāvissētis
vituperāssētis
3rd pl.vituperentvituperārentvituperāverint
vituperārint
vituperāvissent
vituperāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vituperorvituperābarvituperābor
2nd sg.vituperāris
vituperāre
vituperābāris
vituperābāre
vituperāberis
vituperābere
3rd sg.vituperāturvituperābāturvituperābitur
1st pl.vituperāmurvituperābāmurvituperābimur
2nd pl.vituperāminīvituperābāminīvituperābiminī
3rd pl.vituperanturvituperābanturvituperābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vituperervituperārer
2nd sg.vituperēris
vituperēre
vituperārēris
vituperārēre
3rd sg.vituperēturvituperārētur
1st pl.vituperēmurvituperārēmur
2nd pl.vituperēminīvituperārēminī
3rd pl.vituperenturvituperārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vituperāvituperāre
pres. 2nd pl.vituperātevituperāminī
fut. 2nd sg.vituperātōvituperātor
fut. 3rd sg.vituperātōvituperātor
fut. 2nd pl.vituperātōte—
fut. 3rd pl.vituperantōvituperantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevituperārevituperārī
vituperārier
perfect infinitivevituperāvisse
vituperāsse
vituperātum esse
future infinitivevituperātūrum essevituperātum īrī
present participlevituperāns—
perfect participle—vituperātus
vituperāta, vituperātā, vituperātae, vituperātam, vituperātārum, vituperātās, vituperātī, vituperātōrum, vituperātōs
future participlevituperātūrus
vituperātūra, vituperātūrā, vituperātūrae, vituperātūram, vituperātūrārum, vituperātūrās, vituperātūre, vituperātūrī, vituperātūrīs, vituperātūrō, vituperātūrōrum, vituperātūrōs, vituperātūrum
vituperandus
vituperanda, vituperandā, vituperandae, vituperandam, vituperandārum, vituperandās, vituperande, vituperandīs, vituperandōrum, vituperandōs
gerundvituperandī, vituperandō, vituperandumsupinevituperātum, vituperātū

vĭtŭpĕro, āvi, ātum (
I. inf. vituperarier, Plaut. Most. 1, 3, 21), 1, v. a. vitiumparo, qs. to find fault, accuse of a fault; hence, transf., to inflict censure, to blame, censure, disparage, vituperate (class.; syn.: culpo, objurgo, damno).
I. In gen.: deos, Plaut. Mil. 3, 1, 142: an mavis vituperarier falso quam vero extolli? id. Most. 1, 3, 21: notare ac vituperare, Cic. de Or. 2, 85, 349: multimodis cum istoc animo es vituperandus, Ter. Phorm. 3, 1, 1: Pompeius noster in amicitiā P. Lentuli vituperatur, Cic. Q. Fr. 2, 6, 5: artem aut scientiam aut studium quodpiam vituperare propter eorum vitia, qui in eo studio sunt, Auct. Her. 2, 27, 44: si quis universam (philosophiam) velit vituperare, Cic. Tusc. 2, 1, 4: mensae, quae a Platone graviter vituperantur, id. Fin. 2, 28, 92: tuum consilium, id. Mur. 29, 60: (Rhodiorum res publica) minime quidem vituperanda, id. Rep. 3, 35, 48.— Prov.: qui caelum vituperant, who find fault with heaven itself, i. e. are satisfied with nothing, Phaedr. 4, 7, 26.—*
II. In relig. lang., to render defective, to spoil an omen: cur omen mihi vituperat? Plaut. Cas. 2, 6, 59 dub.
vĭtŭpĕro, ōnis, m. 1. vitupero,
I. a blamer, censurer, vituperator (post-class.), Gell. 19, 7, 16; Sid. Ep. 4, 22; 8, 1.

Origins

Perhaps from Proto-Indo-European *wí (“separate from, both, two”) similar to vitium + parō.

Descendants
  • Catalanvituperar
  • Englishvituperate
  • Frenchvitupérer
  • Italianvituperare
  • Portuguesevituperar
  • Romanianvitupera
  • Spanishvituperar
  • Galicianvituperar

In English words that came into English from vituperō

  • vituperatevituperātus
  • vituperativevituperō
  • vituperationvituperatio
  • vituperatorvituperātor
  • vituperablevituperābilis

Quick answers

What does vituperō mean in Latin?
vituperō, a verb, means “to censure; to scold, tell off, blame; to disparage, find fault with”.
What are the principal parts of vituperō?
vituperō, vituperāre, vituperāvī, vituperātum (first conjugation).
How do you pronounce vituperō?
In classical Latin, [wɪˈtʊ.pɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [viˈtuː.pe.ro].
Which English words come from vituperō?
English words that go back to Latin vituperō include vituperate, vituperative, vituperation, vituperator and vituperable.