vituperō
Meaning
- to censure
- to scold, tell off, blame
- to disparage, find fault with
Aliī eam omnibus nervīs venerantur, aliī vērō vehementer vituperant.
Some vigorously praise her, but others strongly disparage her
Latīnē defined in Latin in our graded readers
culpō, reprehendōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Reprehendere · Vituperare
Reprehendere has in view the amendment of a fault, and warning for the future, like showing the right path, and μέμψις; vituperare (from vitii πεπαρεῖν) has in view the acknowledgment of a fault, better judgment, shame and repentance, like a rebuke, and ψόγος. Reprehensio is in opp. to probatio; for examples, see Cic. Or. 48, 159. Mur. 20, 142. Senec. Vit. B. 1; whereas vituperatio is in opp. to laudatio; for examples, see Cic. Fat. 5. Off. iii. 82. Quintil. iii. 7, 1. (ii. 259, iii. 323.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vituperō | vituperābam | vituperābō | vituperāvī | vituperāveram | vituperāverō vituperārō |
| 2nd sg. | vituperās | vituperābās | vituperābis | vituperāvistī vituperāstī | vituperāverās vituperārās | vituperāveris |
| 3rd sg. | vituperat | vituperābat | vituperābit | vituperāvit | vituperāverat vituperārat | vituperāverit vituperārit |
| 1st pl. | vituperāmus | vituperābāmus | vituperābimus | vituperāvimus | vituperāverāmus | vituperāverimus vituperārimus |
| 2nd pl. | vituperātis | vituperābātis | vituperābitis | vituperāvistis vituperāstis | vituperāverātis vituperārātis | vituperāveritis vituperāritis |
| 3rd pl. | vituperant | vituperābant | vituperābunt | vituperāvērunt vituperāvēre, vituperārunt | vituperāverant vituperārant | vituperāverint vituperārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vituperem | vituperārem | vituperāverim vituperārim | vituperāvissem vituperāssem |
| 2nd sg. | vituperēs | vituperārēs | vituperāverīs | vituperāvissēs vituperāssēs |
| 3rd sg. | vituperet | vituperāret | vituperāverit vituperārit | vituperāvisset vituperāsset |
| 1st pl. | vituperēmus | vituperārēmus | vituperāverīmus vituperārīmus | vituperāvissēmus vituperāssēmus |
| 2nd pl. | vituperētis | vituperārētis | vituperāverītis vituperārītis | vituperāvissētis vituperāssētis |
| 3rd pl. | vituperent | vituperārent | vituperāverint vituperārint | vituperāvissent vituperāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | vituperor | vituperābar | vituperābor |
| 2nd sg. | vituperāris vituperāre | vituperābāris vituperābāre | vituperāberis vituperābere |
| 3rd sg. | vituperātur | vituperābātur | vituperābitur |
| 1st pl. | vituperāmur | vituperābāmur | vituperābimur |
| 2nd pl. | vituperāminī | vituperābāminī | vituperābiminī |
| 3rd pl. | vituperantur | vituperābantur | vituperābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | vituperer | vituperārer |
| 2nd sg. | vituperēris vituperēre | vituperārēris vituperārēre |
| 3rd sg. | vituperētur | vituperārētur |
| 1st pl. | vituperēmur | vituperārēmur |
| 2nd pl. | vituperēminī | vituperārēminī |
| 3rd pl. | vituperentur | vituperārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vituperā | vituperāre |
| pres. 2nd pl. | vituperāte | vituperāminī |
| fut. 2nd sg. | vituperātō | vituperātor |
| fut. 3rd sg. | vituperātō | vituperātor |
| fut. 2nd pl. | vituperātōte | — |
| fut. 3rd pl. | vituperantō | vituperantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vituperāre | vituperārī vituperārier |
| perfect infinitive | vituperāvisse vituperāsse | vituperātum esse |
| future infinitive | vituperātūrum esse | vituperātum īrī |
| present participle | vituperāns | — |
| perfect participle | — | vituperātus vituperāta, vituperātā, vituperātae, vituperātam, vituperātārum, vituperātās, vituperātī, vituperātōrum, vituperātōs |
| future participle | vituperātūrus vituperātūra, vituperātūrā, vituperātūrae, vituperātūram, vituperātūrārum, vituperātūrās, vituperātūre, vituperātūrī, vituperātūrīs, vituperātūrō, vituperātūrōrum, vituperātūrōs, vituperātūrum | vituperandus vituperanda, vituperandā, vituperandae, vituperandam, vituperandārum, vituperandās, vituperande, vituperandīs, vituperandōrum, vituperandōs |
deos, Plaut. Mil. 3, 1, 142: an mavis vituperarier falso quam vero extolli? id. Most. 1, 3, 21: notare ac vituperare, Cic. de Or. 2, 85, 349: multimodis cum istoc animo es vituperandus, Ter. Phorm. 3, 1, 1: Pompeius noster in amicitiā P. Lentuli vituperatur, Cic. Q. Fr. 2, 6, 5: artem aut scientiam aut studium quodpiam vituperare propter eorum vitia, qui in eo studio sunt, Auct. Her. 2, 27, 44: si quis universam (philosophiam) velit vituperare, Cic. Tusc. 2, 1, 4: mensae, quae a Platone graviter vituperantur, id. Fin. 2, 28, 92: tuum consilium, id. Mur. 29, 60: (Rhodiorum res publica) minime quidem vituperanda, id. Rep. 3, 35, 48.— Prov.: qui caelum vituperant, who find fault with heaven itself, i. e. are satisfied with nothing, Phaedr. 4, 7, 26.—* cur omen mihi vituperat? Plaut. Cas. 2, 6, 59 dub.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Perhaps from Proto-Indo-European *wí (“separate from, both, two”) similar to vitium + parō.
- Catalanvituperar
- Englishvituperate
- Frenchvitupérer
- Italianvituperare
- Portuguesevituperar
- Romanianvitupera
- Spanishvituperar
- Galicianvituperar
In English words that came into English from vituperō
- vituperatevituperātus
- vituperativevituperō
- vituperationvituperatio
- vituperatorvituperātor
- vituperablevituperābilis