verbfirst conjugation
vitiō
vitiō (present infinitive vitiāre, perfect active vitiāvī, supine vitiātum)
Classical[ˈwɪ.ti.oː]Ecclesiastical[ˈvit.t͡si.o]
Meaning
- to vitiate, make faulty, spoil, taint, corrupt, damage
- to violate sexually
- to falsify, corrupt (tamper with)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
corrumpō, laedōvitiō -āre — in Metamorphoses I, ch. 5, 10
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vitiō | vitiābam | vitiābō | vitiāvī | vitiāveram | vitiāverō vitiārō |
| 2nd sg. | vitiās | vitiābās | vitiābis | vitiāvistī vitiāstī | vitiāverās vitiārās | vitiāveris |
| 3rd sg. | vitiat | vitiābat | vitiābit | vitiāvit | vitiāverat vitiārat | vitiāverit vitiārit |
| 1st pl. | vitiāmus | vitiābāmus | vitiābimus | vitiāvimus | vitiāverāmus | vitiāverimus vitiārimus |
| 2nd pl. | vitiātis | vitiābātis | vitiābitis | vitiāvistis vitiāstis | vitiāverātis vitiārātis | vitiāveritis vitiāritis |
| 3rd pl. | vitiant | vitiābant | vitiābunt | vitiāvērunt vitiāvēre, vitiārunt | vitiāverant vitiārant | vitiāverint vitiārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vitiem | vitiārem | vitiāverim vitiārim | vitiāvissem vitiāssem |
| 2nd sg. | vitiēs | vitiārēs | vitiāverīs | vitiāvissēs vitiāssēs |
| 3rd sg. | vitiet | vitiāret | vitiāverit vitiārit | vitiāvisset vitiāsset |
| 1st pl. | vitiēmus | vitiārēmus | vitiāverīmus vitiārīmus | vitiāvissēmus vitiāssēmus |
| 2nd pl. | vitiētis | vitiārētis | vitiāverītis vitiārītis | vitiāvissētis vitiāssētis |
| 3rd pl. | vitient | vitiārent | vitiāverint vitiārint | vitiāvissent vitiāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | vitior | vitiābar | vitiābor |
| 2nd sg. | vitiāris vitiāre | vitiābāris vitiābāre | vitiāberis vitiābere |
| 3rd sg. | vitiātur | vitiābātur | vitiābitur |
| 1st pl. | vitiāmur | vitiābāmur | vitiābimur |
| 2nd pl. | vitiāminī | vitiābāminī | vitiābiminī |
| 3rd pl. | vitiantur | vitiābantur | vitiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | vitier | vitiārer |
| 2nd sg. | vitiēris vitiēre | vitiārēris vitiārēre |
| 3rd sg. | vitiētur | vitiārētur |
| 1st pl. | vitiēmur | vitiārēmur |
| 2nd pl. | vitiēminī | vitiārēminī |
| 3rd pl. | vitientur | vitiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vitiā | vitiāre |
| pres. 2nd pl. | vitiāte | vitiāminī |
| fut. 2nd sg. | vitiātō | vitiātor |
| fut. 3rd sg. | vitiātō | vitiātor |
| fut. 2nd pl. | vitiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | vitiantō | vitiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vitiāre | vitiārī |
| perfect infinitive | vitiāvisse vitiāsse | vitiātum esse |
| future infinitive | vitiātūrum esse | vitiātum īrī |
| present participle | vitiāns | — |
| perfect participle | — | vitiātus vitiāta, vitiātā, vitiātae, vitiātam, vitiātārum, vitiātās, vitiātī, vitiātōrum, vitiātōs |
| future participle | vitiātūrus vitiātūra, vitiātūrā, vitiātūrae, vitiātūram, vitiātūrārum, vitiātūrās, vitiātūre, vitiātūrī, vitiātūrīs, vitiātūrō, vitiātūrōrum, vitiātūrōs, vitiātūrum | vitiandus vitianda, vitiandā, vitiandae, vitiandam, vitiandārum, vitiandās, vitiande, vitiandīs, vitiandōrum, vitiandōs |
gerundvitiandī, vitiandō, vitiandumsupinevitiātum, vitiātū
vĭtĭo, āvi, ātum, 1, v. a. vitium,
I. to make faulty, to injure, spoil, mar, taint, corrupt, infect, vitiate (class., esp. in the trop. sense; syn.: corrumpo, noceo).
I. Lit.
A. In gen.:
dira lues quondam Latias vitiaverat auras, Ov. M. 15, 626; cf.: amnem salibus amaris, id. ib. 15, 286: ossa, Cels. 8, 2: corpora, Ov. F. 6, 136: oculos, id. F. 1, 691: facies longis vitiabitur annis, id. Tr. 3, 7, 33: ferramentum in opere, Col. 11, 1, 20: ova, id. 8, 11, 5: vina, Hor. S. 2, 4, 54: boves aliqua offensa, Pall. 4, 12, 1.—B. In partic., to violate a woman (cf.: violo, polluo): aliquam in occulto, Cato ap. Gell. 17, 13, 4:
virginem, Ter. Eun. 4, 4, 37; id. Ad. 4, 5, 52; Suet. Aug. 71; Quint. 9, 2, 70 al.; cf.: vitiati pondera ventris (sc. stupro), Ov. H. 11, 37.—II. Trop.:
comitiorum et contionum significationes sunt nonnumquam vitiatae atque corruptae, falsified, Cic. Sest. 54, 115 Halm N. cr.: dies, to make void the nomination of a day for the census, id. Att. 4, 9, 1; cf.: senatusconsulta arbitrio consulum supprimebantur vitiabanturque, Liv. 3, 55, 13: scripturas, Dig. 50, 17, 94: auspicia, Messala ap. Gell. 13, 15, 4: pectora limo malorum, Ov. P. 4, 2, 18; cf.: curis vitiatum corpus amaris, id. ib. 1, 10, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vitiō āvī, ātus, āre
vitium, to make faulty, injure, spoil, mar, taint, corrupt, infect, vitiate, defile: lues vitiaverat auras, O.: amnem salibus, O.: facies longis vitiabitur annis, O.: vina, H.: virginem, to violate, T.—Fig., to corrupt, falsify, nullify, void: comitiorum significationes sunt vitiatae, falsified: senatūs consulta arbitrio consulum vitiabantur, L.: censum impedire diebus vitiandis, i. e. by declaring void the appointment of a day: Pectora limo malorum, O.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vitiō From vitium (“fault, vice”) + -ō.
Descendants
- Englishvitiate
- Frenchvicier
- Italianviziare
- Portugueseviciar
- Spanishviciar
- Piedmontesevissié