LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vitiō

vitiō (present infinitive vitiāre, perfect active vitiāvī, supine vitiātum)
Classical[ˈwɪ.ti.oː]Ecclesiastical[ˈvit.t͡si.o]

Meaning

  1. to vitiate, make faulty, spoil, taint, corrupt, damage
  2. to violate sexually
  3. to falsify, corrupt (tamper with)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vitiōvitiābamvitiābōvitiāvīvitiāveramvitiāverō
vitiārō
2nd sg.vitiāsvitiābāsvitiābisvitiāvistī
vitiāstī
vitiāverās
vitiārās
vitiāveris
3rd sg.vitiatvitiābatvitiābitvitiāvitvitiāverat
vitiārat
vitiāverit
vitiārit
1st pl.vitiāmusvitiābāmusvitiābimusvitiāvimusvitiāverāmusvitiāverimus
vitiārimus
2nd pl.vitiātisvitiābātisvitiābitisvitiāvistis
vitiāstis
vitiāverātis
vitiārātis
vitiāveritis
vitiāritis
3rd pl.vitiantvitiābantvitiābuntvitiāvērunt
vitiāvēre, vitiārunt
vitiāverant
vitiārant
vitiāverint
vitiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vitiemvitiāremvitiāverim
vitiārim
vitiāvissem
vitiāssem
2nd sg.vitiēsvitiārēsvitiāverīsvitiāvissēs
vitiāssēs
3rd sg.vitietvitiāretvitiāverit
vitiārit
vitiāvisset
vitiāsset
1st pl.vitiēmusvitiārēmusvitiāverīmus
vitiārīmus
vitiāvissēmus
vitiāssēmus
2nd pl.vitiētisvitiārētisvitiāverītis
vitiārītis
vitiāvissētis
vitiāssētis
3rd pl.vitientvitiārentvitiāverint
vitiārint
vitiāvissent
vitiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vitiorvitiābarvitiābor
2nd sg.vitiāris
vitiāre
vitiābāris
vitiābāre
vitiāberis
vitiābere
3rd sg.vitiāturvitiābāturvitiābitur
1st pl.vitiāmurvitiābāmurvitiābimur
2nd pl.vitiāminīvitiābāminīvitiābiminī
3rd pl.vitianturvitiābanturvitiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vitiervitiārer
2nd sg.vitiēris
vitiēre
vitiārēris
vitiārēre
3rd sg.vitiēturvitiārētur
1st pl.vitiēmurvitiārēmur
2nd pl.vitiēminīvitiārēminī
3rd pl.vitienturvitiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vitiāvitiāre
pres. 2nd pl.vitiātevitiāminī
fut. 2nd sg.vitiātōvitiātor
fut. 3rd sg.vitiātōvitiātor
fut. 2nd pl.vitiātōte—
fut. 3rd pl.vitiantōvitiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevitiārevitiārī
perfect infinitivevitiāvisse
vitiāsse
vitiātum esse
future infinitivevitiātūrum essevitiātum īrī
present participlevitiāns—
perfect participle—vitiātus
vitiāta, vitiātā, vitiātae, vitiātam, vitiātārum, vitiātās, vitiātī, vitiātōrum, vitiātōs
future participlevitiātūrus
vitiātūra, vitiātūrā, vitiātūrae, vitiātūram, vitiātūrārum, vitiātūrās, vitiātūre, vitiātūrī, vitiātūrīs, vitiātūrō, vitiātūrōrum, vitiātūrōs, vitiātūrum
vitiandus
vitianda, vitiandā, vitiandae, vitiandam, vitiandārum, vitiandās, vitiande, vitiandīs, vitiandōrum, vitiandōs
gerundvitiandī, vitiandō, vitiandumsupinevitiātum, vitiātū

vĭtĭo, āvi, ātum, 1, v. a. vitium,
I. to make faulty, to injure, spoil, mar, taint, corrupt, infect, vitiate (class., esp. in the trop. sense; syn.: corrumpo, noceo).
I. Lit.
A. In gen.: dira lues quondam Latias vitiaverat auras, Ov. M. 15, 626; cf.: amnem salibus amaris, id. ib. 15, 286: ossa, Cels. 8, 2: corpora, Ov. F. 6, 136: oculos, id. F. 1, 691: facies longis vitiabitur annis, id. Tr. 3, 7, 33: ferramentum in opere, Col. 11, 1, 20: ova, id. 8, 11, 5: vina, Hor. S. 2, 4, 54: boves aliqua offensa, Pall. 4, 12, 1.—
B. In partic., to violate a woman (cf.: violo, polluo): aliquam in occulto, Cato ap. Gell. 17, 13, 4: virginem, Ter. Eun. 4, 4, 37; id. Ad. 4, 5, 52; Suet. Aug. 71; Quint. 9, 2, 70 al.; cf.: vitiati pondera ventris (sc. stupro), Ov. H. 11, 37.—
II. Trop.: comitiorum et contionum significationes sunt nonnumquam vitiatae atque corruptae, falsified, Cic. Sest. 54, 115 Halm N. cr.: dies, to make void the nomination of a day for the census, id. Att. 4, 9, 1; cf.: senatusconsulta arbitrio consulum supprimebantur vitiabanturque, Liv. 3, 55, 13: scripturas, Dig. 50, 17, 94: auspicia, Messala ap. Gell. 13, 15, 4: pectora limo malorum, Ov. P. 4, 2, 18; cf.: curis vitiatum corpus amaris, id. ib. 1, 10, 3.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vitiō From vitium (“fault, vice”) + -ō.

Descendants
  • Englishvitiate
  • Frenchvicier
  • Italianviziare
  • Portugueseviciar
  • Spanishviciar
  • Piedmontesevissié

Quick answers

What does vitiō mean in Latin?
vitiō, a verb, means “to vitiate, make faulty, spoil, taint, corrupt, damage; to violate sexually; to falsify, corrupt (tamper with)”.
What are the principal parts of vitiō?
vitiō, vitiāre, vitiāvī, vitiātum (first conjugation).
How do you pronounce vitiō?
In classical Latin, [ˈwɪ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvit.t͡si.o].