LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

urbānitās

urbānitās f (genitive urbānitātis)
Classical[ʊrˈbaː.nɪ.taːs]Ecclesiastical[urˈbaː.ni.tas]

Meaning

  1. An instance of living in the city; city life.
  2. City fashions or manners; refinement, politeness, courtesy, urbanity, sophistication.
  3. Delicacy, elegance or refinement of speech; wit, humor, pleasantry, raillery; trickery, knavery.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeurbānitāsurbānitātēs
genitiveurbānitātisurbānitātum
dativeurbānitātīurbānitātibus
accusativeurbānitātemurbānitātēs
ablativeurbānitāteurbānitātibus
vocativeurbānitāsurbānitātēs

urbānĭtas, ātis, f. id.,
I. a living in a city, city life.
I. Lit.: desideria urbis et urbanitatis, Cic. Fam. 7, 6, 1: in urbis urbanitatisque desiderio, id. ib. 7, 17, 1.—
II. Transf., city fashion, city manners, both in a good and in a bad sense.
A. In a good sense.
1. Refinement, elegance of manner, politeness, courtesy, affability, urbanity: addo urbanitatem, quae est virtus, ut Stoici rectissime putant, Cic. Fam. 3, 7, 5.—
2. Refinement, delicacy, or elegance of speech: urbanitate quādam quasi colorata oratio, Cic. Brut. 46, 170; cf. Quint. 6, 3, 17 (opp. rusticitas); 6, 3, 103 sq.—
b. In partic., wit, humor, pleasantry, raillery: contumelia si petulantius jactatur, convicium; si facetius, urbanitas nominatur, Cic. Cael. 3, 6: in quantam hominum facetorum urbanitatem incurratis, non dico, id. Fin. 2, 31, 103: ut aliquando subtilitatem veteris urbanitatis et humanissimi sermonis attingerem, id. Q. Fr. 2, 10, 2: vides exaruisse jam veterem urbanitatem, id. Fam. 7, 31, 2: mancipiorum urbanitas in dominos contumeliosa, Sen. Const. 11, 3: in jocis, Quint. 2, 5, 8: oratoria, id. 6, 3, 14: risus si aptus est, urbanitatis nomen adsequitur, id. 8, 6, 74; 10, 1, 115.—
B. In a bad sense, trickery, roguery, knavery: incuriosos milites (vernaculā utebantur urbanitate) quidam spoliavere, Tac. H. 2, 88; so, vernula, Petr. 24.

Origins

Proto-Indo-European *werbʰ-der. Proto-Italic *worβis? Proto-Indo-European *gʰerdʰ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *gʰórdʰosder.? Latin urbs Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin urbānus Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin urbānitās From urbānus (“of or pertaining to the city”) + -tās.

Descendants
  • Catalanurbanitat
  • Frenchurbanité
  • Italianurbanità
  • Occitanurbanitat
  • Portugueseurbanidade
  • Romanianurbanitate
  • Spanishurbanidad
  • Galicianurbanidade

In English words that came into English from urbānitās

  • urbanityurbānitās

Quick answers

What does urbānitās mean in Latin?
urbānitās, a noun, means “An instance of living in the city; city life.; City fashions or manners”.
What is the genitive of urbānitās?
The genitive singular is urbānitātis. urbānitās is feminine, third declension.
How do you pronounce urbānitās?
In classical Latin, [ʊrˈbaː.nɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [urˈbaː.ni.tas].