LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

urbicus1

urbicus (feminine urbica, neuter urbicum)
Classical[ˈʊr.bɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈur.bi.kus]

Meaning

  1. adjectiverelationalcity
  2. adjectivecivic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeurbicusurbicaurbicum
genitiveurbicīurbicaeurbicī
dativeurbicōurbicaeurbicō
accusativeurbicumurbicamurbicum
ablativeurbicōurbicāurbicō
vocativeurbiceurbicaurbicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeurbicīurbicaeurbica
genitiveurbicōrumurbicārumurbicōrum
dativeurbicīsurbicīsurbicīs
accusativeurbicōsurbicāsurbica
ablativeurbicīsurbicīsurbicīs
vocativeurbicīurbicaeurbica

urbĭcus, a, um, adj. urbs,
I. of or belonging to the city, city-, civic (post-Aug.): res rusticae et urbicae, Gell. 15, 1, 3: annona, Suet. Aug. 18: res, id. Ner. 14: negociatores, id. Caes. 49: magistratus, id. Aug. 46: praefectus, Lampr. Heliog. 20; Mart. 1, 54, 5: viae, Dig. 43, 8, 1.

Origins

From urbs.

proper noun · masculinesecond declension
Urbicus2
Urbicus m sg (genitive Urbicī)
Classical[ˈʊr.bɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈur.bi.kus]

Meaning

  1. masculinesingularA Roman cognomen — famously held by
  2. masculinesingularQuintus Lollius Urbicus, a Roman prefect

Declension

declension
formsingularplural
nominativeUrbicus—
genitiveUrbicī—
dativeUrbicō—
accusativeUrbicum—
ablativeUrbicō—
vocativeUrbice—

Urbĭcus, i, m.,
I. the name of a poet, Juv. 6, 71; Mart. 1, 42, 11.

Origins

From urbicus (“civic”).

Quick answers

What does urbicus mean in Latin?
urbicus, a adjective, means “city; civic”.
How do you pronounce urbicus?
In classical Latin, [ˈʊr.bɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈur.bi.kus].