adjectivefirst/second-declension adjective
urbicus1
urbicus (feminine urbica, neuter urbicum)
Classical[ˈʊr.bɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈur.bi.kus]
Meaning
- adjectiverelationalcity
- adjectivecivic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | urbicus | urbica | urbicum |
| genitive | urbicī | urbicae | urbicī |
| dative | urbicō | urbicae | urbicō |
| accusative | urbicum | urbicam | urbicum |
| ablative | urbicō | urbicā | urbicō |
| vocative | urbice | urbica | urbicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | urbicī | urbicae | urbica |
| genitive | urbicōrum | urbicārum | urbicōrum |
| dative | urbicīs | urbicīs | urbicīs |
| accusative | urbicōs | urbicās | urbica |
| ablative | urbicīs | urbicīs | urbicīs |
| vocative | urbicī | urbicae | urbica |
urbĭcus, a, um, adj. urbs,
I. of or belonging to the city, city-, civic (post-Aug.):
res rusticae et urbicae, Gell. 15, 1, 3: annona, Suet. Aug. 18: res, id. Ner. 14: negociatores, id. Caes. 49: magistratus, id. Aug. 46: praefectus, Lampr. Heliog. 20; Mart. 1, 54, 5: viae, Dig. 43, 8, 1.Origins
From urbs.