LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

urbicapus

urbicapus m (genitive urbicapī)

Meaning

  1. masculinea city capturer
    Mil. Te compellare et complecti et contrectare. Nam nisi tu illi fers suppetias, iam illa animum despondebit. Age, mi Achilles, fiat quod te oro, serva illam pulchram pulchre, exprome benignum ex te ingenium, urbicape, occisor regum.c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 1052-1055

Declension

declension
formsingularplural
nominativeurbicapusurbicapī
genitiveurbicapīurbicapōrum
dativeurbicapōurbicapīs
accusativeurbicapumurbicapōs
ablativeurbicapōurbicapīs
vocativeurbicapeurbicapī

urbĭcăpus, i, m. urbs-capio,
I. a city taker, taker of cities: urbicape, occisor regum, Plaut. Mil. 4, 2, 64.

Origins

Coined by Plautus, from urbs (“city”) + capiō (“to take, capture”) + -us.

Quick answers

What does urbicapus mean in Latin?
urbicapus, a noun, means “a city capturer”.
What is the genitive of urbicapus?
The genitive singular is urbicapī. urbicapus is masculine, second declension.