noun · masculinesecond declension
urbicapus
urbicapus m (genitive urbicapī)
Meaning
- masculinea city capturer
Mil. Te compellare et complecti et contrectare. Nam nisi tu illi fers suppetias, iam illa animum despondebit. Age, mi Achilles, fiat quod te oro, serva illam pulchram pulchre, exprome benignum ex te ingenium, urbicape, occisor regum.
c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 1052-1055
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | urbicapus | urbicapī |
| genitive | urbicapī | urbicapōrum |
| dative | urbicapō | urbicapīs |
| accusative | urbicapum | urbicapōs |
| ablative | urbicapō | urbicapīs |
| vocative | urbicape | urbicapī |
urbĭcăpus, i, m. urbs-capio,
I. a city taker, taker of cities:
urbicape, occisor regum, Plaut. Mil. 4, 2, 64.Origins
Coined by Plautus, from urbs (“city”) + capiō (“to take, capture”) + -us.