LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

suspiciō1

suspiciō (present infinitive suspicere, perfect active suspexī, supine suspectum)
Classical[sʊsˈpɪ.ki.oː]Ecclesiastical[susˈpiː.t͡ʃi.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to look up at or to
  2. to admire, respect, regard, esteem, honor
  3. to look askance
  4. to suspect or mistrust

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cum malum factum esse putāmus nec scīmus; suspiciō in eum cadit.
suspiciō -ōnis f — in Mille Verba, Basilica et Iūs
cōgitātiō dē rē occultā
suspicion
suspīciō -ōnis (f) — in De Bello Gallico I, ch. 3

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Vereri · Revereri · Venerari · Colere · Observare · Adorare · Admirari · Suspicere

1. Vereri and revereri mean, to feel reverence; whereas venerari, to show reverence. Tac. Ann. xiv. 13; comp. venerationem sui with matris reverentia. 2. Vereri (ὁρᾶν?) denotes respect bordering on fear and bashfulness; whereas revereri, fear and bashfulness arising from respect. In vereri, fear, in revereri, respect is the principal notion: hence verecundia is the dread of exposing one’s self before the person respected; whereas reverentia, the calm consciousness that some one is worthy of this reverential feeling. 3. Venerari (ἄντεσθαι?) is used (at least in Cicero) only for demonstrations of reverence towards the gods and sacred things; observare, only for such demonstrations towards men; colere, towards either. Cic. Rep. i. 12. Ut . . . Africanum ut deum coleret Lælius, domi vicissim Lælium observaret in parentis loco Scipio. And, N. D. i. 42. ii. 28. The venerans seeks only to express due reverence, and by self-humiliation to avert the anger of the gods; the colens (from κόλαξ) seeks by acts of courtesy, of service, and of respect, to win the affection of some one, and the fruits of it, as from a cultivated field. Veneratio shows itself more in prayer; cultus, more in sacrifice: veneratio is more a single, transient act; cultus more a permanent expression of respect. Tac. H. i. 10. Vespasianus . . . Titum filium ad venerationem cultumque (ejus) miserat; that is, that he might do homage to the new emperor, and then also remain in his circle of courtiers. 4. Observare (from ἐρύεσθαι) involves a mere negative notion, and denotes having regard for, in opp. to slighting; yet is not, on this account, colere a stronger, observare a weaker term. Colere, indeed, involves more palpable activity, operam; whereas observare, more tender regard, pietatem; hence sometimes the one, sometimes the other, is the stronger expression. 5. Adorare is the most general expression for any sort of worship; whereas veneratio consists more in gestures, precatio in words. 6. Reveremur validas auctoritates; admiramur raras virtutes; suspicimus excellentia dignitate. At the same time it appears to me, that the reverens is in a state of silent awe; the admirans with the expression of loud, or at least visible enthusiasm; the suspiciens, under the image of one looking up to another with an humble feeling of his own inferiority. Revereri refers especially to moral; admirari, to intellectual and moral; suspicere, to any, even adventitious, pre-eminences. (ii. 185.)

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suspiciōsuspiciēbamsuspiciamsuspexīsuspexeramsuspexerō
2nd sg.suspicissuspiciēbāssuspiciēssuspexistīsuspexerāssuspexeris
3rd sg.suspicitsuspiciēbatsuspicietsuspexitsuspexeratsuspexerit
1st pl.suspicimussuspiciēbāmussuspiciēmussuspeximussuspexerāmussuspexerimus
2nd pl.suspicitissuspiciēbātissuspiciētissuspexistissuspexerātissuspexeritis
3rd pl.suspiciuntsuspiciēbantsuspicientsuspexērunt
suspexēre
suspexerantsuspexerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suspiciamsuspiceremsuspexerimsuspexissem
2nd sg.suspiciāssuspicerēssuspexerīssuspexissēs
3rd sg.suspiciatsuspiceretsuspexeritsuspexisset
1st pl.suspiciāmussuspicerēmussuspexerīmussuspexissēmus
2nd pl.suspiciātissuspicerētissuspexerītissuspexissētis
3rd pl.suspiciantsuspicerentsuspexerintsuspexissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suspiciorsuspiciēbarsuspiciar
2nd sg.suspiceris
suspicere
suspiciēbāris
suspiciēbāre
suspiciēris
suspiciēre
3rd sg.suspicitursuspiciēbātursuspiciētur
1st pl.suspicimursuspiciēbāmursuspiciēmur
2nd pl.suspiciminīsuspiciēbāminīsuspiciēminī
3rd pl.suspiciuntursuspiciēbantursuspicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suspiciarsuspicerer
2nd sg.suspiciāris
suspiciāre
suspicerēris
suspicerēre
3rd sg.suspiciātursuspicerētur
1st pl.suspiciāmursuspicerēmur
2nd pl.suspiciāminīsuspicerēminī
3rd pl.suspiciantursuspicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suspicesuspicere
pres. 2nd pl.suspicitesuspiciminī
fut. 2nd sg.suspicitōsuspicitor
fut. 3rd sg.suspicitōsuspicitor
fut. 2nd pl.suspicitōte—
fut. 3rd pl.suspiciuntōsuspiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuspiceresuspicī
perfect infinitivesuspexissesuspectum esse
future infinitivesuspectūrum essesuspectum īrī
present participlesuspiciēns—
perfect participle—suspectus
suspecta, suspectā, suspectae, suspectam, suspectārum, suspectās, suspecte, suspectī, suspectīs, suspectō, suspectōrum, suspectōs
future participlesuspectūrus
suspectūra, suspectūrā, suspectūrae, suspectūram, suspectūrārum, suspectūrās, suspectūre, suspectūrī, suspectūrīs, suspectūrō, suspectūrōrum, suspectūrōs, suspectūrum
suspiciendus
suspiciundus, suspicienda, suspiciendā, suspiciendae, suspiciendam, suspiciendārum, suspiciendās, suspiciende, suspiciendīs, suspiciendōrum, suspiciendōs
gerundsuspiciendī, suspiciendō, suspiciendumsupinesuspectum, suspectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

suspicere(in) caelum
to raise the eyes to heaven; to look up to the sky.
suspicio tenuissima, minima
the faintest suspicion.
suspicio ei penitus inhaeret
he is in a suspicious mood.
suspicio insidet in animo ejus
he is in a suspicious mood.
suspicio (alicuius rei) cadit in aliquem, pertinet ad aliquem
a suspicion falls on some one.
aliquem in suspicionem adducere (alicui), aliquem suspectum reddere
to make a person suspected.

suspĭcĭo, spexi, spectum, 3, v. a. and n. sub-specio.
I. To look up or upwards, to look up at a thing.
A. Lit.: cum caelum suspeximus, Cic. N. D. 2, 2, 4; cf. id. ib. 2, 18, 49: caelum, Suet. Tit. 10: summum de gurgite caelum, Ov. M. 11, 506: astra, Cic. Tusc. 1, 25, 62: ramos, Ov. M. 14, 660: pisces qui neque videntur a nobis neque ipsi nos suspicere possunt, Cic. Ac. 2, 25, 81. —Poet.: nubes suspexit Olympus, looked up at, i. e. rose into the clouds, Luc. 6, 477: quae tuam matrem (i. e. Pleiadem) tellus a parte sinistrā Suspicit, which looks, i. e. is situated towards, Ov. M. 2, 840: suspexit in caelum, Cic. Rep. 6, 9, 9; 3, 2, 3.—Absol.: nec suspicit nec circumspicit, Cic. Div. 2, 34, 72: formare vultus, respicientes, suspicientesque et despicientes, Plin. 35, 8, 34, § 56.—
B. Trop. *
1. In gen., to look up to a thing with the mind, to raise the thoughts up to: nihil altum, nihil magnificum ac divinum suspicere possunt, qui, etc., Cic. Lael. 9, 32.—
2. In partic., to look up to with admiration, to admire, respect, regard, esteem, honor, etc. (opp. despicere, Sen. Vit. Beat. 25; syn. stupeo): eos viros suspiciunt maximisque efferunt laudibus, in quibus, etc., Cic. Off. 2, 10, 36: suspicit potentem humilis, Vell. 2, 126, 2; Suet. Claud. 28: eloquentiam, Cic. Or. 28, 97: naturam (with admirari), id. Div. 2, 72, 148: honores praemiaque vestra, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 9, 2: argentum et marmor vetus aeraque et artes, Hor. Ep. 1, 6, 18.—
II. To look at secretly or askance; hence, by meton. (effectus pro causā), to mistrust, suspect (perh. only in participles; and most freq. in the part. perf.): Bomilcar suspectus regi et ipse eum suspiciens, Sall. J. 70, 1.—Hence, suspectus, a, um, P. a. (acc. to suspicio, II.), mistrusted, suspected; that excites suspicion.
a. Of persons, Plaut. Bacch. 4, 9, 81: habere aliquem falso suspectum, id. ib. 3, 6, 43: quo quis versutior et callidior est hoc invisior et suspectior detractā opinione probitatis, Cic. Off. 2, 9, 34: provincia de morbis, Pall. 1, 16: ne super tali scelere suspectum se haberet, Sall. J. 71, 5: in quādam causā suspectus, Quint. 6, 3, 96: in morte matris, Suet. Vit. 14: in eā (filiā), id. Gram. 16; Tac. H. 1, 13: suspectus societate consilii, Vell. 2, 35, 3: suspecti capitalium criminum, Tac. A. 3, 60: nimiae spei, id. ib. 3, 29 fin.: Licinius Proculus intimā familiaritate Othonis suspectus, id. H. 1, 46: aemulationis, id. A. 13, 9: proditionis, Just. 5, 9, 12: sceleris, Curt. 6, 8, 3.—With dat.: non clam me est, tibi me esse suspectam, Ter. Hec. 4, 2, 1: meis civibus suspectus, Cic. Cat. 1, 7, 17; id. Quint. 4, 14: cum filius jamjam patri suspectus esset de novercā, id. Off. 3, 25, 94: nomine neglegentiae suspectum esse alicui, id. Fam. 2, 1, 1: suspectissimum quemque sibi haud cunctanter oppressit. Suet. Tit. 6.—With inf.: suspectus consilia ejus fovisse, Tac. H. 1, 46.—
b. Of things, concr. and abstr.: (in tyrannorum vitā) omnia semper suspecta atque sollicita, Cic. Lael, 15, 52: (voluptas) invidiosum nomen est, infame, suspectum, id. Fin. 2, 4, 12: res, Liv. 41, 24, 17: ut quae suspecta erant, certa videantur, Quint. 5, 9, 10: in suspecto loco, i. e. uncertain, critical, dangerous, Liv. 21, 7, 7: in eā parte consedit, quae suspecta maxime erat, Suet. Aug. 43: lacus Ambiguis suspectus aquis, Ov. M. 15, 333: metuit accipiter Suspectos laqueos, Hor. Ep. 1, 16, 51: periculum, Suet. Dom. 14: suspectae horae (quartanae), Sen. Ben. 6, 8, 1: tumores, Plin. 20, 6, 23, § 55: aqua frigida, id. 31, 6, 37, § 71: promissum suspectius, Quint. 5, 7, 14.—With dat.: animi medicina pluribus suspecta et invisa, Cic. Tusc. 3, 1, 1: suspectam facit judici causam, Quint. 5, 13, 51.—Neutr., with subject-clause: crudele, suos addicere amores: Non dare, suspectum, Ov. M. 1, 618.—
2. Act., suspicious, distrustful: timidi et suspecti, Cato, Dist. 4, 44; Amm. 29, 4, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuspiciō

Latin sub- Proto-Indo-European *speḱ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *spéḱyeti Proto-Italic *spekjō Latin speciō Latin suspiciō From sub- (“under”) + speciō (“to watch, look at”). Compare typologically Russian подозрева́ть (podozrevátʹ), подозри́тельный (podozrítelʹnyj) (подо- (podo-) (< под (pod)) + root common with зреть (zretʹ), взор (vzor)).

Descendants
  • Galiciansurpirfrom Old Leonese *sospecer

In English words that came into English from suspiciō

  • suspicionsuspiciō
  • suspectsuspectus
  • suspicioussuspiciosus
noun · femininethird declension
suspīciō2
suspīciō f (genitive suspīciōnis)
Classical[sʊsˈpiː.ki.oː]Ecclesiastical[susˈpiː.t͡ʃi.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. suspicion
    Absolvimus vōs omnis suspīciōnis.We absolve you of all suspicion.
    Interfectus est propter quāsdam sēditiōnum suspīciōnēs C. Gracchus, clārissimō patre, avō, maiōribus; occīsus est cum līberīs M. Fulvius cōnsulāris.Because of certain suspicions of rebellion, Gaius Gracchus was killed — [a man] from a most famous father, grandfather, and ancestors. [Also] killed, along with his children, was Marcus Fulvius — [a man] of consular [rank].63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.4
  2. mistrust
  3. a faint idea, imperfect conception

Declension

declension
formsingularplural
nominativesuspīciōsuspīciōnēs
suspītiōnēs
genitivesuspīciōnis
suspītiōnis
suspīciōnum
suspītiōnum
dativesuspīciōnī
suspītiōnī
suspīciōnibus
suspītiōnibus
accusativesuspīciōnem
suspītiōnem
suspīciōnēs
suspītiōnēs
ablativesuspīciōne
suspītiōne
suspīciōnibus
suspītiōnibus
vocativesuspīciōsuspīciōnēs
suspītiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

locum dare suspicioni
to give ground for suspicion.
suspicionem ex animo delere
to banish all feeling of prejudice from the mind.
suspicionem habere de aliquo
to suspect a person.
in suspicionem alicui venire
to be suspected by some one.
in suspicionem vocari, cadere
to become the object of suspicion.
suspicionem alicuius rei habere
to be suspected of a thing.
a suspicione alicuius rei abhorrere
to have no presentiment of a thing.
suspicionem movere, excitare, inicere, dare alicui
to rouse a person's suspicions.
2 more phrases
aliquem in suspicionem adducere (alicui), aliquem suspectum reddere
to make a person suspected.
suspicionem a se removere, depellere, propulsare (Verr. 3. 60. 140)
to clear oneself of a suspicion.

suspīcĭo (in good MSS. and edd. also suspītĭo; v. Brambach s. v.; Fleckeis. in Rhein. Mus. viii. p. 225 sqq.; and so always in Plaut. and Ter. acc. to Fleck., and in Cic. acc. to B. and K.; but cf. contra Corss. Ausspr. 2, 359 sq.), ōnis. f. 1. suspicio,
I. mistrust, distrust, suspicion.
I. Lit.: improborum facta primo suspitio insequitur, deinde sermo atque fama, tum accusator, tum judex, Cic. Fin. 1, 16, 50: suspitionem et culpam ut ab se segregent, Plaut. Trin. 1, 2, 42: tanta nunc suspitio de me incidit, Ter. Ad. 4, 4, 7: redeunti ex ipsā re mi incidit suspitio; hem, etc., id. And. 2, 2, 22: in quā re nulla subest suspitio, Cic. Rosc. Am. 10, 28: erat porro nemo, in quem ea suspitio conveniret, id. ib. 23, 65: in quem ne si insidiis quidem interfectus esset, ulla caderet suspitio, id. Att. 13, 10, 3: suspitionem populi sensit moveri, id. Rep. 2, 31, 54; cf. id. Fam. 2, 16, 2: in suspitionem alicui venire, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 15; id. Fl. 33, 81; cf. Suet. Tib. 12: in suspitionem cadere, Cic. Phil. 11, 10, 24: augetur Gallis suspicio, Caes. B. G. 7, 45: suspitionem levare atque ab se removere, Cic. Verr. 2, 3, 59, § 136: aliquem suspitione exsolvere, Ter. Hec. 5, 2, 26: omnem offensionem suspitionis de aliquo deponere, Cic. Fam. 13, 24, 2: suspitionem falsam saeviter ferre, Enn. ap. Non. 511, 5 (Trag. v. 349 Vahl.): maligna insontem deprimit suspicio, Phaedr. 3, 10, 36: suspicione si quis errabit suā, id. 3, prol. 45: audimus eum venisse in suspitionem Torquato de morte Pansae, Brut. ap. Cic. ad Brut. 1, 6, 2.—Plur.: in amore haec omnia insunt vitia: injuriae, Suspitiones, inimicitiae, Ter. Eun. 1, 1, 15: multae causae suspitionum offensionumque dantur, Cic. Lael. 24, 88: cum ad has suspiciones certissimae res accederent, Caes. B. G. 1, 19: si minus honestas suspitiones injectas diluemus, Cic. Inv. 1, 16, 22.—
(b). With gen. obj.: ne in suspitione ponatur stupri, Plaut. Am. 1, 2, 27 (Ussing, suspicione): in aliquem suspitionem amoris transferre, Ter. Heaut. 4, 5, 52: alicui suspitionem ficte reconciliatae gratiae dare, Cic. Fam. 3, 12, 4: in suspitionem avaritiae venire, id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 14: in suspitionem conjurationis vocari, Cic. Verr. 2, 5, 4, § 10: qui in suspitionem incidit regni appetendi, id. Mil. 27, 72: belli subita suspitio, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 15: expellere aliquem suspitione cognationis, id. Rep. 2, 31, 54: belli suspicione interpositā, Caes. B. G. 4, 32: dare timoris aliquam suspicionem, id. ib. 7, 54: habebit enim suspicionem adulterii, Nep. Epam. 5, 5: ea res minime firmam suspitionem veneni habet, excites, Cic. Clu. 62, 174.—
(g). With subject-clause: suspitio est mihi, nunc vos suspicarier, etc., Plaut. Ps. 1, 5, 149: jam tum erat suspitio, Dolo malo haec fieri omnia, Ter. Eun. 3, 3, 8: addit fuisse suspitionem, veneno sibi conscivisse mortem, Cic. Brut. 11, 43; cf. with quasi: unde nata suspicio est, quasi desciscere a patre temptasset, Suet. Tit. 5.—
II. Transf., in gen.
1. A notion, idea, suggestion (very rare; cf.: opinio, conjectura): deorum, Cic. N. D. 1, 23, 62: suspitione attingere intellegentiam aut maris aut terrae, id ib. 3, 25, 64: suspitionem nullam habebam te rei publicae causā mare transiturum, id. Att. 8, 11, D, 1.—
2. Objectively, an appearance, indication: ne quam suspicionem infirmitatis daret, Suet. Tib. 72: nullā suspicione vulneris laesus, Petr. 94 fin.: mulsa quae suspicionem tantum possit habere dulcedinis, Pall. Jan. 15, 8.

Origins

From the verb suspiciō + -iō. The irregular lengthening of the i is perhaps transferred from the semantically near opīniō. Romance forms originate in a variant with short i.

Descendants
  • Frenchsuspicion

In English words that came into English from suspīciō

  • suspicionsuspīciō

Quick answers

What does suspiciō mean in Latin?
suspiciō, a verb, means “to look up at or to; to admire, respect, regard, esteem, honor; to look askance”.
What are the principal parts of suspiciō?
suspiciō, suspicere, suspexī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce suspiciō?
In classical Latin, [sʊsˈpɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [susˈpiː.t͡ʃi.o].
Where does suspiciō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suspiciō.
Which English words come from suspiciō?
English words that go back to Latin suspiciō include suspicion, suspect and suspicious.