LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

suspectō

suspectō (present infinitive suspectāre, perfect active suspectāvī, supine suspectātum)
Classical[sʊsˈpɛk.toː]Ecclesiastical[susˈpɛk.to]

Meaning

  1. to suspect, mistrust, be suspicious of

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suspectōsuspectābamsuspectābōsuspectāvīsuspectāveramsuspectāverō
2nd sg.suspectāssuspectābāssuspectābissuspectāvistīsuspectāverāssuspectāveris
3rd sg.suspectatsuspectābatsuspectābitsuspectāvitsuspectāveratsuspectāverit
1st pl.suspectāmussuspectābāmussuspectābimussuspectāvimussuspectāverāmussuspectāverimus
2nd pl.suspectātissuspectābātissuspectābitissuspectāvistissuspectāverātissuspectāveritis
3rd pl.suspectantsuspectābantsuspectābuntsuspectāvērunt
suspectāvēre
suspectāverantsuspectāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suspectemsuspectāremsuspectāverimsuspectāvissem
2nd sg.suspectēssuspectārēssuspectāverīssuspectāvissēs
3rd sg.suspectetsuspectāretsuspectāveritsuspectāvisset
1st pl.suspectēmussuspectārēmussuspectāverīmussuspectāvissēmus
2nd pl.suspectētissuspectārētissuspectāverītissuspectāvissētis
3rd pl.suspectentsuspectārentsuspectāverintsuspectāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suspectorsuspectābarsuspectābor
2nd sg.suspectāris
suspectāre
suspectābāris
suspectābāre
suspectāberis
suspectābere
3rd sg.suspectātursuspectābātursuspectābitur
1st pl.suspectāmursuspectābāmursuspectābimur
2nd pl.suspectāminīsuspectābāminīsuspectābiminī
3rd pl.suspectantursuspectābantursuspectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suspectersuspectārer
2nd sg.suspectēris
suspectēre
suspectārēris
suspectārēre
3rd sg.suspectētursuspectārētur
1st pl.suspectēmursuspectārēmur
2nd pl.suspectēminīsuspectārēminī
3rd pl.suspectentursuspectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suspectāsuspectāre
pres. 2nd pl.suspectātesuspectāminī
fut. 2nd sg.suspectātōsuspectātor
fut. 3rd sg.suspectātōsuspectātor
fut. 2nd pl.suspectātōte—
fut. 3rd pl.suspectantōsuspectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuspectāresuspectārī
perfect infinitivesuspectāvissesuspectātum esse
future infinitivesuspectātūrum essesuspectātum īrī
present participlesuspectāns—
perfect participle—suspectātus
future participlesuspectātūrussuspectandus
gerundsuspectandī, suspectandō, suspectandumsupinesuspectātum, suspectātū

suspecto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n. id.,
I. to look up at; to look up, to watch, observe, etc. (ante-class. and postAug.).
I. In gen.: tabulam pictam, Ter. Eun. 3, 5, 36.—Absol.: leo suspectans, Plin. 8, 16, 21, § 57: sollicitis suspectantibus populis, ne, etc., id. 11, 29, 35, § 104.—
II. In partic., to mistrust, suspect, apprehend: Agrippinam magis magisque suspectans, Tac. A. 12, 65: omnem prolationem, ut inimicam victoriae, suspectabant, id. H. 3, 82: perfidiam, id. ib. 2, 27 fin.; id. A. 11, 16; 13, 39: magiam, App. Mag. p. 292 fin.: dolum ab aliquo, Sulp. Sev. Chron. 1, 9, 4: suspectante Nerone, haud falsa esse, quae vera non probabantur, Tac. A. 15, 51 fin.—Pass.: ne pellici suspectaretur, Tac. A. 4, 3: (vidua) jam ob unum divortium suspectanda, App. Mag. p. 332, 29: cum externi motus suspectarentur, Aur. Vict. Caes. 4, 2, 9.?*! Dep. collat. form (in analogy with suspicor): hi, quos suspectati sunt, Amm. 28, 1, 8.
suspectō, adv. suspectus,
I. in a manner to excite suspicion, suspiciously: qui mortem liberorum suspecto decedentium non defenderunt, Dig. 34, 9, 11.

Origins

Frequentative of suspiciō (“look at, see”) via its perfect passive participle suspectus.

Descendants
  • Catalansospitar
  • Frenchsuspecter
  • Italiansospettare
  • Portuguesesuspeitar
  • Spanishsospechar
  • Galiciansospeitar

Quick answers

What does suspectō mean in Latin?
suspectō, a verb, means “to suspect, mistrust, be suspicious of”.
What are the principal parts of suspectō?
suspectō, suspectāre, suspectāvī, suspectātum (first conjugation).
How do you pronounce suspectō?
In classical Latin, [sʊsˈpɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [susˈpɛk.to].