verbfirst conjugation
suspectō
suspectō (present infinitive suspectāre, perfect active suspectāvī, supine suspectātum)
Classical[sʊsˈpɛk.toː]Ecclesiastical[susˈpɛk.to]
Meaning
- to suspect, mistrust, be suspicious of
Latīnē defined in Latin in our graded readers
suspiciōne habeōsuspectō -āre — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 16
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspectō | suspectābam | suspectābō | suspectāvī | suspectāveram | suspectāverō |
| 2nd sg. | suspectās | suspectābās | suspectābis | suspectāvistī | suspectāverās | suspectāveris |
| 3rd sg. | suspectat | suspectābat | suspectābit | suspectāvit | suspectāverat | suspectāverit |
| 1st pl. | suspectāmus | suspectābāmus | suspectābimus | suspectāvimus | suspectāverāmus | suspectāverimus |
| 2nd pl. | suspectātis | suspectābātis | suspectābitis | suspectāvistis | suspectāverātis | suspectāveritis |
| 3rd pl. | suspectant | suspectābant | suspectābunt | suspectāvērunt suspectāvēre | suspectāverant | suspectāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspectem | suspectārem | suspectāverim | suspectāvissem |
| 2nd sg. | suspectēs | suspectārēs | suspectāverīs | suspectāvissēs |
| 3rd sg. | suspectet | suspectāret | suspectāverit | suspectāvisset |
| 1st pl. | suspectēmus | suspectārēmus | suspectāverīmus | suspectāvissēmus |
| 2nd pl. | suspectētis | suspectārētis | suspectāverītis | suspectāvissētis |
| 3rd pl. | suspectent | suspectārent | suspectāverint | suspectāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspector | suspectābar | suspectābor |
| 2nd sg. | suspectāris suspectāre | suspectābāris suspectābāre | suspectāberis suspectābere |
| 3rd sg. | suspectātur | suspectābātur | suspectābitur |
| 1st pl. | suspectāmur | suspectābāmur | suspectābimur |
| 2nd pl. | suspectāminī | suspectābāminī | suspectābiminī |
| 3rd pl. | suspectantur | suspectābantur | suspectābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | suspecter | suspectārer |
| 2nd sg. | suspectēris suspectēre | suspectārēris suspectārēre |
| 3rd sg. | suspectētur | suspectārētur |
| 1st pl. | suspectēmur | suspectārēmur |
| 2nd pl. | suspectēminī | suspectārēminī |
| 3rd pl. | suspectentur | suspectārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suspectā | suspectāre |
| pres. 2nd pl. | suspectāte | suspectāminī |
| fut. 2nd sg. | suspectātō | suspectātor |
| fut. 3rd sg. | suspectātō | suspectātor |
| fut. 2nd pl. | suspectātōte | — |
| fut. 3rd pl. | suspectantō | suspectantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suspectāre | suspectārī |
| perfect infinitive | suspectāvisse | suspectātum esse |
| future infinitive | suspectātūrum esse | suspectātum īrī |
| present participle | suspectāns | — |
| perfect participle | — | suspectātus |
| future participle | suspectātūrus | suspectandus |
gerundsuspectandī, suspectandō, suspectandumsupinesuspectātum, suspectātū
suspecto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n. id.,
I. to look up at; to look up, to watch, observe, etc. (ante-class. and postAug.).
I. In gen.:
tabulam pictam, Ter. Eun. 3, 5, 36.—Absol.: leo suspectans, Plin. 8, 16, 21, § 57: sollicitis suspectantibus populis, ne, etc., id. 11, 29, 35, § 104.—II. In partic., to mistrust, suspect, apprehend:
Agrippinam magis magisque suspectans, Tac. A. 12, 65: omnem prolationem, ut inimicam victoriae, suspectabant, id. H. 3, 82: perfidiam, id. ib. 2, 27 fin.; id. A. 11, 16; 13, 39: magiam, App. Mag. p. 292 fin.: dolum ab aliquo, Sulp. Sev. Chron. 1, 9, 4: suspectante Nerone, haud falsa esse, quae vera non probabantur, Tac. A. 15, 51 fin.—Pass.: ne pellici suspectaretur, Tac. A. 4, 3: (vidua) jam ob unum divortium suspectanda, App. Mag. p. 332, 29: cum externi motus suspectarentur, Aur. Vict. Caes. 4, 2, 9.?*! Dep. collat. form (in analogy with suspicor): hi, quos suspectati sunt, Amm. 28, 1, 8.suspectō, adv. suspectus,
I. in a manner to excite suspicion, suspiciously:
qui mortem liberorum suspecto decedentium non defenderunt, Dig. 34, 9, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suspectō —, —, āre, freq.
1 suspicio, to look up at, gaze upon, observe : tabulam pictam, T.— To mistrust, suspect : alqm, Ta.: fraudem, Ta.
Origins
Frequentative of suspiciō (“look at, see”) via its perfect passive participle suspectus.
Descendants
- Catalansospitar
- Frenchsuspecter
- Italiansospettare
- Portuguesesuspeitar
- Spanishsospechar
- Galiciansospeitar