LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

suspicor

suspicor (present infinitive suspicārī or suspicārier, perfect active suspicātus sum)
Classical[ˈsʊs.pɪ.kɔr]Ecclesiastical[ˈsus.pi.kor]

Meaning

  1. deponentto mistrust or suspect
  2. deponentto surmise, suppose, believe or conjecture

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suspicorsuspicābarsuspicābor———
2nd sg.suspicāris
suspicāre
suspicābāris
suspicābāre
suspicāberis
suspicābere
———
3rd sg.suspicātursuspicābātursuspicābitur———
1st pl.suspicāmursuspicābāmursuspicābimur———
2nd pl.suspicāminīsuspicābāminīsuspicābiminī———
3rd pl.suspicantursuspicābantursuspicābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suspicersuspicārer——
2nd sg.suspicēris
suspicēre
suspicārēris
suspicārēre
——
3rd sg.suspicētursuspicārētur——
1st pl.suspicēmursuspicārēmur——
2nd pl.suspicēminīsuspicārēminī——
3rd pl.suspicentursuspicārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suspicāre—
pres. 2nd pl.suspicāminī—
fut. 2nd sg.suspicātor—
fut. 3rd sg.suspicātor—
fut. 3rd pl.suspicantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuspicārī
suspicārier
—
perfect infinitivesuspicātum esse—
future infinitivesuspicātūrum esse—
present participlesuspicāns—
perfect participlesuspicātus—
future participlesuspicātūrus
suspicātūra, suspicātūrā, suspicātūrae, suspicātūram, suspicātūrārum, suspicātūrās, suspicātūre, suspicātūrī, suspicātūrīs, suspicātūrō, suspicātūrōrum, suspicātūrōs, suspicātūrum
suspicandus
gerundsuspicandī, suspicandō, suspicandumsupinesuspicātum, suspicātū

suspĭcor, ātus (
I. inf. suspicarier, Plaut. Ps. 1, 5, 149; id. Trin. 1, 2, 49), 1, v. dep. a. [1. suspicio, II.], to mistrust, suspect (class.).
(a). With acc. (rare): id est, quod suspicabar, Plaut. Men. 5, 2, 24: quid nunc suspicare aut invenis De illā? Ter. Heaut. 4, 1, 44: quid homines suspicentur, videtis, Cic. Lael. 3, 12: quod velim temere atque injuriose de illo suspicati sint homines, id. Ep. ad Brut. 1, 13, 1: nihil mali suspicans, id. Clu. 9, 27: res nefarias, id. Mil. 23, 63: summum nefas suspicatus de uxore, Quint. 9, 2, 80.—Rarely with a personal object: ancillas meas, Plaut. As. 5, 2, 39: puellam, App. M. 10, p. 250, 18.—
(b). With obj.-clause (so most usually): suspitio est mihi, nunc vos suspicarier, Me idcirco haec promittere, etc., Plaut. Ps. 1, 5, 149: omnes ilico Me suspicentur, credo, habere aurum domi, id. Aul. 1, 2, 32: debere se suspicari, simulatā Caesarem amicitiā, etc., Caes. B. G. 1, 44: id consilium cum fugae causā initum suspicaretur, Hirt. B. G. 8, 16: venturos, Qui, etc., Ov. H. 10, 83.—
(g). Absol.: fuge suspicari (sc. me), Hor. C. 2, 4, 22.—
II. Transf., in gen., to suspect, apprehend, surmise, suppose, believe, conjecture (class.; cf.: opinor, reor).
(a). With acc.: di inmortales, spem insperatam date mihi, quam suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 Brix: si quidem hic lenonis ejus't vidulus, quem suspicor, id. Rud. 4, 4, 47: nisi me animus fallit, hic profecto'st anulus, quem ego suspicor, Ter. Heaut. 4, 1, 1: qui, quae vix conjectura, qualia sint, possumus suspicari, sic affirmat, ut, etc., Cic. Rep. 1, 10, 15: figuram divinam, id. N. D. 1, 11, 28: quiddam de L. Crasso, id. de Or. 3, 4, 15; cf.: aliquid de M. Popilii ingenio, id. Brut. 14, 56.—
(b). With rel.-clause: quare, quā sint illae dignitate, potes ex his suspicari, Cic. Inv. 2, 1, 2: ne suspicari quidem, quanta sit admirabilitas caelestium rerum, id. N. D. 2, 36, 90.—
(g). With object-clause: navalis hostis ante adesse potest, quam quisquam venturum esse suspicari queat, Cic. Rep. 2, 3, 6: quas (magnitudines stellarum) esse numquam suspicati sumus, id. ib. 6, 16, 16: placiturum tibi esse librum meum suspicabar, id. Q. Fr. 2, 9, 1: valde suspicor fore, ut infringatur hominum improbitas, id. Fam. 1, 6, 1: suspicor ingenuas erubuisse genas, Ov. H. 19 (20), 6: ex loco tumuli suspicari, non esse monumentum, Quint. 7, 3, 34.— Absol.: ut suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 Ritschl.?*! Act. collat. form suspĭco, āre: ne suspices, Plaut. Cas. 2, 6, 42.

Origins

Perhaps from an intermediate supspex + -or or modelled on auspicor; compare dēspicor and cōnspicor.

Descendants
  • Italiansospicare
  • Occitansoscar
  • Catalansotjarfrom Old French soschier
  • Middle Englishsouchenfrom Old French soschier

Quick answers

What does suspicor mean in Latin?
suspicor, a verb, means “to mistrust or suspect; to surmise, suppose, believe or conjecture”.
What are the principal parts of suspicor?
suspicor, suspicārī, suspicātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce suspicor?
In classical Latin, [ˈsʊs.pɪ.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsus.pi.kor].