verbfirst conjugation, deponent
suspicor
suspicor (present infinitive suspicārī or suspicārier, perfect active suspicātus sum)
Classical[ˈsʊs.pɪ.kɔr]Ecclesiastical[ˈsus.pi.kor]
Meaning
- deponentto mistrust or suspect
- deponentto surmise, suppose, believe or conjecture
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspicor | suspicābar | suspicābor | — | — | — |
| 2nd sg. | suspicāris suspicāre | suspicābāris suspicābāre | suspicāberis suspicābere | — | — | — |
| 3rd sg. | suspicātur | suspicābātur | suspicābitur | — | — | — |
| 1st pl. | suspicāmur | suspicābāmur | suspicābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | suspicāminī | suspicābāminī | suspicābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | suspicantur | suspicābantur | suspicābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspicer | suspicārer | — | — |
| 2nd sg. | suspicēris suspicēre | suspicārēris suspicārēre | — | — |
| 3rd sg. | suspicētur | suspicārētur | — | — |
| 1st pl. | suspicēmur | suspicārēmur | — | — |
| 2nd pl. | suspicēminī | suspicārēminī | — | — |
| 3rd pl. | suspicentur | suspicārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suspicāre | — |
| pres. 2nd pl. | suspicāminī | — |
| fut. 2nd sg. | suspicātor | — |
| fut. 3rd sg. | suspicātor | — |
| fut. 3rd pl. | suspicantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suspicārī suspicārier | — |
| perfect infinitive | suspicātum esse | — |
| future infinitive | suspicātūrum esse | — |
| present participle | suspicāns | — |
| perfect participle | suspicātus | — |
| future participle | suspicātūrus suspicātūra, suspicātūrā, suspicātūrae, suspicātūram, suspicātūrārum, suspicātūrās, suspicātūre, suspicātūrī, suspicātūrīs, suspicātūrō, suspicātūrōrum, suspicātūrōs, suspicātūrum | suspicandus |
gerundsuspicandī, suspicandō, suspicandumsupinesuspicātum, suspicātū
suspĭcor, ātus (
I. inf. suspicarier, Plaut. Ps. 1, 5, 149; id. Trin. 1, 2, 49), 1, v. dep. a. [1. suspicio, II.], to mistrust, suspect (class.).
(a). With acc. (rare):
id est, quod suspicabar, Plaut. Men. 5, 2, 24: quid nunc suspicare aut invenis De illā? Ter. Heaut. 4, 1, 44: quid homines suspicentur, videtis, Cic. Lael. 3, 12: quod velim temere atque injuriose de illo suspicati sint homines, id. Ep. ad Brut. 1, 13, 1: nihil mali suspicans, id. Clu. 9, 27: res nefarias, id. Mil. 23, 63: summum nefas suspicatus de uxore, Quint. 9, 2, 80.—Rarely with a personal object: ancillas meas, Plaut. As. 5, 2, 39: puellam, App. M. 10, p. 250, 18.— (b). With obj.-clause (so most usually):
suspitio est mihi, nunc vos suspicarier, Me idcirco haec promittere, etc., Plaut. Ps. 1, 5, 149: omnes ilico Me suspicentur, credo, habere aurum domi, id. Aul. 1, 2, 32: debere se suspicari, simulatā Caesarem amicitiā, etc., Caes. B. G. 1, 44: id consilium cum fugae causā initum suspicaretur, Hirt. B. G. 8, 16: venturos, Qui, etc., Ov. H. 10, 83.— (g). Absol.:
fuge suspicari (sc. me), Hor. C. 2, 4, 22.—II. Transf., in gen., to suspect, apprehend, surmise, suppose, believe, conjecture (class.; cf.: opinor, reor).
(a). With acc.:
di inmortales, spem insperatam date mihi, quam suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 Brix: si quidem hic lenonis ejus't vidulus, quem suspicor, id. Rud. 4, 4, 47: nisi me animus fallit, hic profecto'st anulus, quem ego suspicor, Ter. Heaut. 4, 1, 1: qui, quae vix conjectura, qualia sint, possumus suspicari, sic affirmat, ut, etc., Cic. Rep. 1, 10, 15: figuram divinam, id. N. D. 1, 11, 28: quiddam de L. Crasso, id. de Or. 3, 4, 15; cf.: aliquid de M. Popilii ingenio, id. Brut. 14, 56.— (b). With rel.-clause:
quare, quā sint illae dignitate, potes ex his suspicari, Cic. Inv. 2, 1, 2: ne suspicari quidem, quanta sit admirabilitas caelestium rerum, id. N. D. 2, 36, 90.— (g). With object-clause:
navalis hostis ante adesse potest, quam quisquam venturum esse suspicari queat, Cic. Rep. 2, 3, 6: quas (magnitudines stellarum) esse numquam suspicati sumus, id. ib. 6, 16, 16: placiturum tibi esse librum meum suspicabar, id. Q. Fr. 2, 9, 1: valde suspicor fore, ut infringatur hominum improbitas, id. Fam. 1, 6, 1: suspicor ingenuas erubuisse genas, Ov. H. 19 (20), 6: ex loco tumuli suspicari, non esse monumentum, Quint. 7, 3, 34.— Absol.: ut suspicor, Plaut. Men. 5, 9, 22 Ritschl.?*! Act. collat. form suspĭco, āre: ne suspices, Plaut. Cas. 2, 6, 42.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suspicor ātus, ārī, dep.
SPEC-, to mistrust, suspect : ad suspicandum sagacissimus: fuge suspicari (sc. me), H.: quid homines suspicentur, videtis: debere se suspicari, Caesarem habere, etc., Cs.: venturos, Qui, etc., O.— To suspect, apprehend, surmise, suppose, believe, conjecture : hic profectost anulus, quem ego suspicor, T.: figuram divinam: aliquid de M. Popili ingenio: suspicor quid dicturi sint: quae et quantae sint (res): quas (magnitudines stellarum) esse numquam suspicati sumus: valde suspicor fore, ut, etc.
Origins
Perhaps from an intermediate supspex + -or or modelled on auspicor; compare dēspicor and cōnspicor.
Descendants
- Italiansospicare
- Occitansoscar
- Catalansotjarfrom Old French soschier
- Middle Englishsouchenfrom Old French soschier